Search our collection of 12.025 BOOKS

Author
Title
Publisher
Keywords
Booknr

Search our 2.646 News Items

INDEX AUTHORS


A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

We found 131 books

We found 500 news item(s)

BODANIS David
E = mc². De biografie van de formule die de wereld veranderde. [Einstein]
Pb, in-8, 348 pp., illustraties, bibliografie, index.
€ 10.0

BUY

CAHIER D'URBANISME
Cahier d'Urbanisme: numéros 12, 13, 20, 37-38, 39, 44-45, 46-48, 49, 51, 52, 54-55, 56.
années 1950; 12 volumes.


12: La reconstruction de Tournai;


13: Déconstruction et reconstruction de la ville de Nivelles;


20: Relation entre logement et maladies sociales;


37-38: Vers une économie humaine;


39: Vers la rénovation urbaine;


44-45: Le problème des Hautes-Fagnes;


46-48: Démographie de l'agglomération bruxelloise;


49: Plans d'Aménagement et permis de lotir;


51: La spéculation immobilière en Belgique;


52: Frontière de l'urbanisme - l'Urbanisme et la propriété privée;


54-55: Schéma théorique d'un réticule de polarisation (Hiérarchie des fonctions tertiaires et détermination des zones d'influence);


56: Les problèmes des terrains à batir - Les solutions belges.
€ 50.0

BUY

d'YDEWALLE Stanislas [van OUTRYVE d'YDEWALLE Stanislas]
De Kartuize Sint-Anna ter-Woestijne te Sint-Andries en te Brugge, 1350-1792 [genummerd luxe-exemplaar]
Softcover, in-8, 362 pp., illustraties inZW, groot uitslaand grondplan van het klooster, bibliografie, index. Genummerd ex. Dit is exemplaar 207 van de 250 op luxe-papier.
Noot LT: op p. 292-293 vindt men in voetnoot 2 de exacte data van de opheffing van de Brugse kloostergemeenschappen in november 1796.
De familie van Outryve kon zich verrijken door het opkopen van kerkelijke goederen, o.a. die van de Sint-Andriesabdij.
Ridder Stanislas Emmanuel Joseph Marie van Outryve d'Ydewalle was de zoon van volksvertegenwoordiger Charles-Julien van Outryve d'Ydewalle (1840-1876) en van Marie-Virginie Aronio de Romblay (1843-1926). Zijn grootvader was Eugène van Outryve d'Ydewalle (1797-1854), getrouwd met de erfdochter Clémence van Severen (1801-1873). Hijzelf trouwde met zijn nicht Cécile van der Renne de Daelenbroeck (1878-1949) en ze kregen zeven kinderen.

Hij studeerde af als doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven, maar schreef zich niet in aan de balie. Op een boogscheut van het neogotische kasteel Ter Heyde, gebouwd door zijn vader en waar hij zijn jeugd had doorgebracht, bouwde hij op de gronden die aan hem en zijn echtgenote uit het familiepatrimonium van Outryve d'Ydewalle werden toegewezen, het kasteel Tudor (1904-1906) in Engels-Normandische stijl. In dit kasteel legde hij een aanzienlijke verzameling aan van Torhouts aardewerk.
€ 50.0

BUY

DE ROOVER Peter (hoofdredacteur), RUYS Manu (columnist)
PUNT: weekblad voor feiten, duiding en debat, 1ste jaargang, nr 1, 6 februari 2002
Magazineformaat, 66 pp. , prijs per nr 2,50 EUR. Guy Verhofstadt op de cover. Bevat artikel over de Ijzeren Rijn (sc). Algemeen directeur = Dirk Melkebeek
€ 10.0

BUY

DE WEERDT Denise
En de vrouwen? Vrouw, vrouwenbeweging en feminisme in België (1830-1960)
Gesigneerd door Denise De Weerdt. Gebrocheerd, grote in-8, 224 pp. Illustraties, foto's in ZW, facsimile van documenten, bibliografie, index. Noot LT: Een merkwaardige vaststelling is dat August Bebel in dit werk niet voor komt, niettegenstaande zijn werk "De vrouw en het socialisme", uit het Duits in het Nederlands vertaald en uitgegeven te Gent vóór 1908.
€ 20.0

BUY

DE WEERDT Denise (Editor)
Een verhaal over vrouwen 1830-1980
Tentoonstelling-catalogus BBL 16/10/1980-30/11/1980. geïllustreerd, Europalia 80 19 x 24 cm 192 pp. soft cover. Noot LT: toegevoegd: bespreking van de tentoonstelling in De Standaard 8/11/1980 (T. Stuckens). Deze catalogus is gedetailleerd en gevarieerd; prachtig geïllustreerd (in kleur o.a. Rops, Wouters, Dillens, de Braekeleer, van de Woestijne, Van Rysselberghe, Delvaux, Folon); interessante korte biografieën van vrouwelijke auteurs: Van Ackere-Doolaeghe Maria (1803-1884), Bayar Maris (1937-?), Belpaire Marie-Elisa (1853-1948), Boeye Eugénie (1903-?), Buyl Bertien (1927?), Claes-Vetter Stephanie (1885-1974), Coolen Hilde (1955), Cottenjé Mireille (1933-), Courtmans-Berchmans Johanna (1811-1890), De Cree-Roex Marleen (1941), Dellart Anne (1936-), Demedts Gabrielle (?), Dierick Aleidis (1932-), Gijselen Blanka (1909-1959), Gisekin Jo (1942-), Van Goeree Irina (1924-), Gronon Rose (1901-1979), D'Haen Christine (1923-), Haesaert Clara (1924-), Van Hee Miriam (1952-), Van Hekken Renée (1954-), Lasoen Patricia (1948-), de Longie Bea (1951-), Loveling Rosalie (1834-1875), Loveling Virginie (1936-1923), De Man Yvonne (1894-), Nahon Alice (1896-1933), Van Paemel Monika (1945-), Van de Putte Jeanne (1907-1930), Ram Hilda (1858-1901), Reniers Annie (1941-), Reninca (1923-), De Rop Janine (19??-), Rosseels Maria (1916-), Scarphout Ria (1930-), Seghers Greta (1942-), Stassaert Lucienne (1936), Timmermans Lia (1920-), Tulkens Julia (1902-), Ver Boven Daisy (1925-), Walschap Carla (1932-), Yperman Chris (1935-), Zvonik Loekie (1935-).
€ 10.0

BUY

DE WEERDT Denise (Editor)
Vies de femmes 1830-1980
Catalogue d'exposition BBL 16/10/1980-30/11/1980. Pb, in-8 square, 192 pp., illustré, avec statistiques. En couverture: ill. de Rassenfosse. Europalia 80. Note LT: Ce catalogue est détaillé et varié; illustrations de e.a. Rops, Wouters, Dillens, de Braekeleer, van de Woestijne, Van Rysselberghe, Delvaux, Folon; bibliographies d'auteurs féminins: Van Ackere-Doolaeghe Maria (1803-1884), Bayar Maris (1937-?), Belpaire Marie-Elisa (1853-1948), Boeye Eugénie (1903-?), Buyl Bertien (1927?), Claes-Vetter Stephanie (1885-1974), Coolen Hilde (1955), Cottenjé Mireille (1933-), Courtmans-Berchmans Johanna (1811-1890), De Cree-Roex Marleen (1941), Dellart Anne (1936-), Demedts Gabrielle (1906-2002), Dierick Aleidis (1932-), Gijselen Blanka (1909-1959), Gisekin Jo (1942-), Van Goeree Irina (1924-), Gronon Rose (1901-1979), D'Haen Christine (1923-), Haesaert Clara (1924-), Van Hee Miriam (1952-), Van Hekken Renée (1954-), Lasoen Patricia (1948-), de Longie Bea (1951-), Loveling Rosalie (1834-1875), Loveling Virginie (1936-1923), De Man Yvonne (1894-1981), Nahon Alice (1896-1933), Van Paemel Monika (1945-), Van de Putte Jeanne (1907-1930), Ram Hilda (1858-1901), Reniers Annie (1941-), Reninca (1923-), De Rop Janine (1927-2014), Rosseels Maria (1916-), Scarphout Ria (1930-), Seghers Greta (1942-), Stassaert Lucienne (1936), Timmermans Lia (1920-2002), Tulkens Julia (1902-), Ver Boven Daisy (1925-), Walschap Carla (1932-), Yperman Chris (1935-2015), Zvonik Loekie (1935-).

bestaat ook in het Nederlands met als titel 'Een verhaal over vrouwen 1830-1980'

Denise De Weerdt (Gent, 19300503 – Gent 20150814) fut historienne, socialiste et feministe.
€ 10.0

BUY

DE WEERDT Denise Edit.
De dochters van Marianne - 75 jaar SVV [Socialistische Vooruitziende Vrouwen]
Paperback 352 pp. Bibliografie, noten.
€ 10.0

BUY

DE WEERDT Denise en OUKHOW Catherine
De commune van Parijs 1871 in boek en beeld
Woord vooraf door Carlo Bronne. Paperback 8vo 96 pp. text, 26 plates. Tentoonstellingscatalogus; illustraties, karikaturen, pamfletten. De tentoonstelling liep van 19/2 tot 3/4/1971. De catalogus bevat 310 items. Bibliografie en namenregister.
€ 15.0

BUY

DENIS Valentin Dr
Katholieke universiteit te Leuven 1425-1958
Hardcover linnen 248 pp. Illustraties, ZW fotos. Bibliografie.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like On the banks of the Nile. Egypt 3050-30 BC.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 192 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like At the dawn of democracy. Classical Athens 525-322 BC.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 144 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like When Rome ruled the world. The Roman Empire 100 BC - AD 200.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like Amid splendor and intrigue. Byzantine Empire AD 330 - 1453.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 144 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like Among druids and high kings. Celtic Ireland AD 400 - 1200.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 144 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In the lands of the prophet. Islamic World AD 570-1405.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 142 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In the age of chivalry. Medieval Europe AD 800-1500.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like When longships sailed. Vikings AD 800-1100.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 144 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In the land of the dragon. Imperial China AD 960-1368.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 144 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like Among Samurai and Shoguns. Japan AD 1000-1700.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 144 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like At the rebirth of Genius. Renaissance Italy AD 1400-1550.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In Europe's golden age. Northern Europe AD 1500-1675.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In the jewel of the crown. British India AD 1600-1905.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like During the age of reason. France AD 1660-1800.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In the time of war and peace. Imperial Russia AD 1696-1917.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 144 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In Europe's romantic era. Europe AD 1789-1848.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DERSIN Denise (editor)
What life was like In Europe's romantic era. Europe AD 1789-1848.
Hardcover, linnen, small 4to, illustrated dustjacket, 168 pp., profusely illustrated in color and BW with photographs and reproductions, bibliography, index.
€ 10.0

BUY

DIDEROT Denis
La religieuse
hardcover, cuir simili, édition de luxe, 252 pp.
€ 10.0

BUY

DIDEROT Denis, DE MONTHERLANT (Préface), PROUST Jacques (postface)
La Religieuse (texte intégral)
Pocket, 306 pp. Avec une chronologie de la vie de Diderot. La publication de La Religieuse commença en octobre 1780 dans la Correspondance Littéraire.
€ 6.5

BUY

FITSCHY P., KLUTZ E., PARENT E., TIBAUX A., associés sous la raison sociale 'Bureau d'Architecture et d'Urbanisme L'Equerre'
Le Plan d'Aménagement de la Région Liègeoise. Première partie: L'Enquête.
Hardcover, grand folio, 390 pp., cartes (voir l'exemple), photos, statistiques, diagrammes. Ouvrage de grand luxe. Emboitage. Le Groupe l'Équerre est une agence d'architecture et d'urbanisme moderniste fondée en 1935 à Liège qui a influencé l’histoire de l’aménagement du territoire en Belgique et a occupé une place significative sur la scène urbanistique internationale. Fondé en 1935 et tirant son nom d'une revue d'architecture liégeoise, le Groupe L’Équerre est composé des architectes Émile Parent (1910-1985), Albert Tibaux (1908-1985), Edgard Klutz (1909-1987), Paul Fitschy (1908-1993) et Ivon Falize (1908-1979). Des architectes comme Jean Moutschen - architecte en chef de la Ville de Liège - ou Victor Rogister apporteront également leur collaboration. (source: wiki)
€ 50.0

BUY

FLETCHER, BANISTER Sir
A history of architecture on the comparative method
10th edition revised and enlarged with over 4000 BW-illustrations. Hardcover with gilt lettering, 15,5x24,5cm, 1033 pp.
€ 30.0

BUY

GANSHOF VAN DER MEERSCH W.J. Prof. Dr (sous la présidence de -), DURIEUX A. Prof. (inspecteur générale au Ministère des Colonies)
Le droit électoral au Congo belge - La liberté de la presse au Congo belge
Softcover, broché, 104 pp. Université Libre de Bruxelles. XVe journée interuniversitaire d'études juridiques 8 mars 1958. Avec la liste des participants. Notes LT: Le discours de Ganshof (avocat général à la Cour de Cassation) est d'une importance certaine vu le fait que le gouvernement le désigne en 1960 comme ministré spécial pour les affaires du Congo. Il est donc 'incontournable' en la matière. L'exposé de Durieux (pp. 67-76) est très prudent quant à la question de la liberté de la presse. A noter que la Charte coloniale de 1908 ne garantie PAS la liberté de réunion, ni celle d'association, ni celle de la presse. En fait c'est le GG qui délivre des autorisations. L'ordonnance législative du 5 mars 1922 dit dans son art. 1: "L'introduction et la circulation au Congo belge des journaux ou écrits périodiques publiés en dehors de la Colonie, en quelque langue que ce soit, pourront être interdites par ordonnance du GG." (p. 69) Nous retrouvons ces mêmes dispositions de tutelle dans les colonies françaises et portugaises (province d'outre-mer de l'Angola). L'art. 2 stipule: "La publication au Congo belge de tout journal (...) ne peut avoir lieu sans autorisation préalable du GG, cette autorisation étant d'ailleurs susceptible d'être suspendue pour une période déterminée ou même révoqué." En fait, il s'agit là d'un élément clef de la colonisation (belge).
€ 30.0

BUY

GILSON Arthur minister & CASTELEIN W.R.
Verklarende nota betreffende de nieuwe bepalingen bij de wet van 3 april 1964 ingevoerd in de twee wetten van 27 juli 1961 houdende maatregelen ten gunste van het personeel in Afrika
Softcover 110 pp. Stapled. Scan cover available.
€ 12.0

BUY

GUEDJ Denis
Het meten van de wereld. De Meridiaan. (vert. van La mesure du monde. La Méridienne - 1987)
Paperback, 300 pp. Historische roman waarmee de auteur de Prix de l'Institut won. Van de achterflap: In juni 1792 vertrekken de astronomen Pierre Méchain en Jean-Baptiste Delambre vanuit Parijs naar Duinkerke en Barcelona met als opdracht de meridiaan te meten die tussen de twee steden loopt. Doel is voor alle tijden en voor alle mensen een universele maat vast te stellen: de meter. Zij ondervinden grote tegenslagen en tegenwerking. Deze hist. roman wekt niet alleen de bewogen en beloftevolle periode van het Frankrijk van na de revolutie tot leven, het boek schetst bovendien het persoonlijke drama achter de zoektocht naar universaliteit. Slechts vanaf 1 januari 1840 werd de meter terug de officiële en verplichte maat. Noot LT: Méchain (1744-1804) en Delambre (1749-1822) hebben werkelijk bestaan; hun studie duurde van 1792 tot 1799; hun namen zijn terug te vinden in boek nr 19600048: LIBAULT, Histoire de la Cartographie, blz. 60 en natuurlijk ook op het internet. Zie ook ons nummer 201706300019, met identieke titel, boek van KEHLMANN.
€ 10.0

BUY

HEYSE Théodore [Directeur Général au Ministère des Colonies]
Effort Economique et Production du Congo Belge (1940-1944) - Main-d'oeuvre et politique sociale
Softcover 24 pp. Avec des statistiques sur la production et une bibliographie importante.
€ 10.0

BUY

KEYMOLEN Denise, COENEN Marie-Thérèse, SMET Miet
Stap voor stap: Geschiedenis van de vrouwenemancipatie in België
Pb, in-8, 128 pp., ill., bibliografie. Veel afbeeldingen van brochures en boeken van vroegere feministen.
€ 5.0

BUY

MAES Trui, LOOTS Ilse, MARYNISSEN Rudy, VAN HOVE Erik, GOOSSENS Luc, CORNELISSEN Chris
De gemeente in kaart. Draaiboek voor de opbouw van een gemeentelijke planologische databank
Gebrocheerd met stofwikkel, 413 pp. Illustraties en kaarten in ZW. Uitslaande kaart van de gemeente Nazareth (België). Dit werk werd opgevat als een handleiding voor de chronologische opbouw van de gemeentelijke planologische gegevensbank. Het spreekt vanzelf dat de kadastrale kaarten en de gegevens over percelen hierin een hoofdrol spelen. Ook de rol van de Atlas der Buurtwegen (1843-1845) wordt beschreven.
€ 35.0

BUY

McKINNON James, Minister of Trade and Commerce
Canada 1945; The Official Handbook of Present Conditions and Recent Progress
1st edition. Softcover, pictorial wrappers, 223 pp. . Maps, B&W photos, census reports, industrial trade statistics from the 1940s on Canadian economy: population, national income, agriculture, forest resources, fur production, fishery, mines and minerals, transportation, communication, construction, trade, public finance, education. Index. Statistics reflecting the war effort.
€ 10.0

BUY

Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap - CIPAL - MERS - Tessens Lucas
Belastingdienst voor Vlaanderen - Onroerende Voorheffing - Jaarverslag 2001
In 4to, geniet, illustraties en kaarten in ZW en kleur, 76 pp. verscheen op slechts 250 ex. Geeft een compleet inzicht in de inning van deze belasting. Bevat ook de evolutie van de Gini-coëfficiënt voor en na belastingen voor de periode 1982-1997. Van 0.340 in 1982 naar 0.373 in 1997 voor belastingen en van 0.263 naar 0.304 na belastingen.


€ 10.0

BUY

Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap - CIPAL - MERS - Tessens Lucas
Belastingdienst voor Vlaanderen - Onroerende Voorheffing - Jaarverslag 2002
In 4to, geniet, illustraties en kaarten in ZW en kleur, 84 pp. verscheen op slechts 250 ex. Geeft een compleet inzicht in de inning van deze belasting.
€ 15.0

BUY

Ministerie van Openbare Werken - Ministerie van Verkeer en Waterstaat
Zeekanaal Gent-Terneuzen 19 DEC. 1968 (Feestbundel)
Pb, 4to, 110 pp. + uitslaande kaart van het zeekanaal, plannen van de sluizen en tunnels, foto's, lijst van de aannemers betrokken bij de modernisering van het Zeekanaal naar Gent (Jan De Nul, Gentsche Bouwwerken, Entreprises Ackermans en van Haaren, Decloedt, Van Laere, ...)
€ 25.0

BUY

Ministerie van Openbare Werken/Bestuur der Wegen - Ministère des Travaux Publics/Administration des Routes - Ministry of Public Works/Roads Department
Wegen in België van de Oudheid tot 1980 - Routes de Belgique de l'Antiquité à 1980 - Belgian Roads from Antiquity to 1980 -
Uitgegeven n.a.v. XVIII Congrès Mondial de la Route, Bruxelles 13-19/9/1987.
A.I.P.C.R./P.I.A.R.C.
Pb, A4, 127 pp., kaarten, (lucht-)foto's, statistieken, grafieken.
Een belangrijk historisch overzicht van de uitbouw van het wegennet in België en de aansluiting op het Europese verkeersnet. Het werk kwam nooit in de handel maar werd uitgedeeld aan de deelnemers van het Congres.
Drietalig N/F/E. Trilingue N/F/E. Trilingual N/F/E.
€ 49.0

BUY

NISSEN Peter, TRIO Paul, GIELIS Marcel, DECAVELE Johan, ACKERMANS Gian, VANHEMELRYCK Fernand, LAMBERIGTS Mathijs, DE MAESSCHALCK Edward, GEVERS Lieve
Geloven in de Lage Landen. Scharniermomenten in de geschiedenis van het christendom.
Grote paperback met flappen, 4to, 203 pp., illustraties in ZW en kleur, bibliografie. De Maesschalck bespreekt de gevolgen van de revolutie en de periode 1780-1830.
€ 20.0

BUY

OZANAM Denise
Claude Baudard de Sainte-James. Trésorier Général de la Marine et Brasseur d'Affaires (1738-1787)
Broché, in-8, 216 pp., notes bibliographiques, bibliographie, index des noms.
€ 12.5

BUY

PAPADOPOULOS Georges [= PAPADOPOULOS Giorgios] (Régent - Premier Ministre) (Avant Propos), MAKAREZOS Nicholas
5 années de progrès économique. 21 avril 1967-1972 [Grèce, Greece]
Edition de luxe. Rare! Paperback, 4to, 136 pp., photos en couleurs, statistiques, graphiques. Geórgios Papadópoulos, né le 5 mai 1919 et mort le 27 juin 1999, était un militaire grec. Il fit partie du coup d'État (soutenu par la CIA) de 1967, et devint Premier ministre de 1967 à 1974. Note Lucas Tessens: Dans cet ouvrage GP parle de 'Révolution' pour 'habiller' le coup d'état. Probablement les chiffres du Service National de Statistique de Grèce furent trucqués dès l'arrivée au pouvoir des colonels. Nikolaos Makarezos (1919-2009) fut le Ministre de l'Economie et de la Coordination. Alors il faut se demander si la Commission de la Communauté Européenne a repris ces chiffres lors de l'admission de la Grèce. A la page 55 on trouve l'évolution du PNB mais il est intéressant de constater que pour l'année 1969 il s'agit d'un montant provisoire et que pour 1970 et 1971 on donne des estimations.
€ 95.0

BUY

PERIER G.D. (Director at the Ministry of Colonies, Chief of Section at Colonial Office)
Stanley goes back to America
Softcover, 40 pp. Photos and drawings in BW and bicolor. Note Lucas Tessens: This brochure was specially written for the International Expo in New York (30/4 -31/10/1939 and 11/5 - 27/10/40). It contains the brief history of the Congo. With an interesting paragraph on the "Congo Attrocities" under the reign of king Leopold II. Rare !
€ 12.0

BUY

Plimmer, Charlotte and Denis
Slavery The Anglo-American Involvement.
Hardcover, linnen, dj, 112 pp. Illustrations in BW. British slave owners got a compensation of 20 million £ for their 'lost property' (see p. 90)
€ 15.0

BUY

PRIMS Floris, VAN ROSSEM Cecilia Zuster, DERKENNIS Sara
Geschiedenis van het Prekerinnenklooster te Antwerpen, 1621-1801.
Hardcover, halfleder, gebonden, 4to, 77 pp. Illustraties. Genummerd ex. 130/200 op velijnpapier. Bijna volledig gebaseerd op de kronijken van priorin Sara Derkennis en van Zr Cecilia van Rossem (suppriorin). Het klooster wordt in 1621 naar Antwerpen overgebracht, na een vlucht uit Temse. (9) Het klooster werd door het edict van 17/3/1783 door Jozef II afgeschaft. We vernemen uit de kroniek dat het zilverwerk van de afgeschafte kloosters naar Brussel werd gezonden. (47) Op 22/7/1783 verlaat de laatste zuster het klooster. (49) Op 20/8/1783 werd de inboedel van het klooster verkocht. (48) Het kloostergebouw werd op 2/1/1787 verkocht. (50) Deze kroniek bevat ook de gebeurtenissen te Antwerpen tijdens de Brabantse Omwenteling. Op 29/3/1790 dragen de Oostenrijkers de Citadel over aan de Patriotten. (63) In november 1793 worden de kloosterlingen verzocht een verklaring te ondertekenen waarbij zij ermee akkoord gaan dat zij geen schadevergoeding zullen vragen voor de schade geleden door de afschaffing in 1783. (67) Op pagina 69 vinden we in een rekwest van september 1795 een goede uiteenzetting aangaande de pensioenregeling van 1783.
€ 25.0

BUY

STEVERLYNCK Sam, VERMEULEN Pieter, ANTHONIS Eric
The Making of the MAS 1995-2010(Nederlandstalige uitgave) [Museum aan de Stroom]
Hardcover, 4to, 175 pp., rijkelijk geïllustreerd. In het voorwoord van Anthonis (initiatiefnemer) vernemen we iets over de grote invloed van Stéphane Beel op de restyling van de Antwerpse musea. Ook vermeldt hij het plan om op de Hanzestedenplaats een reusachtig winkelcentrum te bouwen. Gelukkig ging dat niet door. Noteer dat het architectonisch ontwerp uit Rotterdam komt: Neutelings Riedijk Architecten. In de stenen in het interieur zijn drieduizend (3.000 !) medaillons ingewerkt: in de vloer, de muren, in het plafond. Het ontwerp is van Tom Hautekiet, de knullige tekst is van Tom Lanoye; de uitleg die Lanoye op pagina 134 geeft is zo mogelijk nog banaler. Hoeveel de heren vingen met hun medaillons wordt in het boek niet vermeld. Het zgn. panoramadak is niet toegankelijk voor gehandicapten (of is het mindervaliden?) want de lift reikt niet tot daar. In 2011 ondervroegen wij hierover de verantwoordelijken. Schepen Voorhamme antwoordde op 13/5/2011 het volgende: "Dat het dakterras niet voor iedereen toegankelijk is, zou een zeer spijtige zaak zijn. Ik hoop alvast dat men hier rekening mee gehouden heeft of dat men hier snel remediërende maatregelen kan treffen. Uw vraag heb ik dan ook doorgegeven aan de schepen voor cultuur Philip Heylen met de vraag u spoedig een antwoord te verschaffen." Cathy Pelgrims (Coördinatie Publiekswerking) antwoordde op 17/5/2011: "Het panoramisch dak is niet bereikbaar met de lift, omdat het gebouw aanvankelijk nooit werd ontworpen met een panoramaterras. Daarom werd een toegang tot een dakterras nooit bedacht of voorzien. Er is met andere woorden steeds een lift voorzien tot +9, wat toen het maximale bereikbare punt was in het gebouw voor iedereen. Speciaal ook met het oog op het toegankelijk maken van alle verdiepingen voor mensen met een beperkte mobiliteit. Er werd pas geoordeeld het panoramaterras toegankelijk te maken toen het gebouw al als ruwbouw gerealiseerd was en het bouwtechnisch niet meer mogelijk was een lift naar +10 te voorzien (wegens plaatsing technische ruimten op dak). Het zijterras is en blijft echter ten allen tijde ter beschikking van rolstoelgebruikers!" Wat schepen Heylen op pagina 25 poneert is in deze context dan ook wrang en cynisch: "(...) we zorgen ervoor dat het dak gratis toegankelijk is voor iedereen en we werken een prijszetting uit waarbij drempels worden weggewerkt zodat iedereen het MAS kan bezoeken." Een mooi gebouw met communicatie-epilepsie.
€ 20.0

BUY

THEUNISSEN Paul
1950: ontknoping van de koningskwestie
Pb 180 pp.
€ 10.0

BUY

VANDER VAEREN J., BAELS H. Minister van Landbouw (Voorwoord)
De voornaamste feiten uit eene eeuw geschiedenis van den Belgischen landbouw 1830-1930
Softcover, in-8, 154 pp.
Noot LT: De chronologie doorheen het werk geeft een uitstekend overzicht van de maatregelen die op landbouwgebied genomen werden. De bibliografie geeft een goed overzicht van de boeken die tot dan toe belangrijk waren voor de studie van de landbouwgeschiedenis.
De TABELLEN met de dalende prijzen van tarwe in de periode 1860-1913 verklaren de armoede op het Vlaamse platteland. De dalende prijzen vanaf 1881 waren het gevolg van massale import van graan uit Canada, de USA, Argentinië, Rusland en de Donaulanden. Daarbij moeten wij de vraag stellen welke import- en douane- politiek er door de regeringen gevoerd werd.
De maatregelen werden op binnenlands vlak gehouden: scheikunidge meststoffen, veeteelt aansporen, een korps van staatslandbouwkundigen die voordrachten hielden, ...
De crisis in de landbouw bracht de landvlucht op gang.

Pro Memorie: een kwintaal = 100 kilogram
€ 50.0

BUY

WAUTERS Joseph (ancien ministre du travail)
Le Congo au travail (old booknr 19240019)
Softcover, in-8, 226 pp., ill.

€ 35.0

BUY

ZAHNOUN Abdelkader, (tekstredactie door Hilde Craeybeckx+ en Sabine Denissen)
De taal van Berbers heeft geen woord voor grenzen
Pb, in-8, 130 pp., foto's. Debuut van AZ (°1957, Algerije), muzikant. Het boek overspant een eeuw: van de Rifoorlog (1921-1926) tot heden. Een interessante kijk op de Algerijnse en Marokkaanse geschiedenis. In feite is het een familiekroniek die de roots van Zahnoun schetst.
Achtergronden:
De Berbers (ook Imazighen genoemd) zijn de oorspronkelijke inwoners van Noord-Afrika ten westen van Egypte, met name hedendaags Algerije, Libië, Marokko, Mauritanie en Tunesië.
Recente geschiedenis: De Berbers hebben zich in Algerije tijdens de onafhankelijkheidsstrijd sterker verzet tegen de Fransen dan de Arabieren. Na de onafhankelijkheid profiteerden ze daar niet van. In het Libië van Moammar al-Qadhafi was er officieel geen sprake van Berbers, aangezien er een pan-Arabische politiek gevoerd werd. In Marokko kwamen de Riffijnen onder Mohammed Abdelkrim El Khattabi in de jaren twintig enkele malen in opstand tegen de Spaanse bezetting en werd er zelfs de République du Rif (1921-1927) gesticht. Later in 1958 was er een opstand tegen het nieuwe postkoloniale Marokkaanse regime. In 1972 was er een nieuwe opstand.
zie ook De geschiedenis van Marokko
+++
Rif-oorlog en République du Rif (1921-1927)

€ 10.0

BUY

The covers of the following books are not yet photographed

Administratie van het Kadaster, Evolutie van de kadastrale inkomens 1970-1996. Evolution des Revenus Cadastraux 1970-1996., Brussel, Ministerie van Financiën. Administratie van het Kadaster., 1996.

ANTONIS Eric, Boeken over film te verkrijgen in de Centrale Openbare Bibliotheek van Antwerpen, Antwerpen, Stedelijke Openbare Bibliotheken, 1995.

COEKELBERGHS Denis, LOZE Pierre, 1770-1830. Om en rond het neo-classicisme in België, Brussel, Gemeentekrediet, 1985.

Comptoirs Réunis de l'Ouest Africain, Comptoirs Réunis de l'Ouest Africain, , , .

Comptoirs Réunis de l'Ouest Africain, Comptoirs Réunis de l'Ouest Africain, , , .

CORNISH W.R. Prof, Copyright in free and competitive markets, Paris, Association littéraire et artistique internationale, 1986.

DE ROUVRE Evrard, PAULME Denise & BROSSE Jacques, Parures Africaines., Paris, Hachette, 1956.

DE WEERDT Denise, De Belgische socialistische arbeidersbeweging op zoek naar een eigen vorm 1872-1880, Antwerpen, Stichting Camille Huysmans, 1972.

DE WEERDT Denise, e.a., 100 Jaar 1 mei. De geschiedenis van een Strijddag , Antwerpen, SBA/AMVC, 1990.

DELMER Alexandre (Secrétaire général du Ministère des Travaux Publics), Le Canal Albert - Tome I, Liège, Georges Thone, 1939.

DENIS Jacques s.j., Le phénomène urbain en Afrique centrale., Bruxelles, Académie Royale des Sciences Coloniales - ARSC, 1958.

DENIS Valentin Dr , Catholic University of Louvain 1425-1958, Louvain, KUL., 1958.

DENISSEN Sabine (samenstelling), De geschiedenis van het diamantjuweel, Antwerpen, Diamantmuseum, 2002.

DEVROEY E.-J., NEUHUYS-NISSE C. , Léon Dardenne 1865-1912, Peintre de la Mission scientifique du Katanga (1898-1900), Tervuren, Musée Royal de l'Afrique Centrale, 1965.

DIDEROT Denis, De non - Filmeditie [vertaling van La religieuse], Den Haag, Kruseman , 1968.

FARR dennis, NEWMAN John, Guide to the Courtauld Institute Galleries at Somerset House., London, University of london, 1990.

GALLE Hubert, THANASSEKOS Yannis, Le Congo de la découverte à l'indépendance, Bruxelles, Editions J.M. Collet, 1983.

GONISSEN Louis, MORNIE Gerard, Europese vogels in een oogopslag., Kapellen, De Nederlandsche Boekhandel, 1983.

GUEPRATTE P.-E. Vice-Amiral (Ancien Commandant de la Force Navale des Dardanelles). Avec une épigraphe de M. François Piétri, Ministre de la Marine, L'Expédition des Dardanelles 1914-1915. Avec 5 cartes et dix gravures., Paris, Payot, 1935.

HENDERICKX, ANN EN KENIS, LEO, De zaak Lefebvre. Feiten en achtergronden., Leuven, Davidsfonds, 1980.

JUDD Denis, Gevallen tronen - Verdwenen vorstenhuizen , Bussum , Unieboek., 1976.

KLEIJN Koen, SMIT Jos, THUNISSEN Claudia, Nederlandse Bouwkunst. Een geschiedenis van tien eeuwen architectuur., Alphen aan den Rijn, Atrium, 1969.

KLOSSOWSKI DE ROLA Stanislas, Alchemie. De geheime kunst, Bussum, De Haan, 1974.

LAMBIN Francis, RICHIR Hélène (tekeningen), SCHMID (kunstschilderes), FIRKET Jacques (technische schema's), LENAERTS (kunstschilder), Belgisch-Kongo [Belgisch Congo], Brussel, Cuypers, 1948.

LAMBIN Francis, RICHIR Hélène (tekeningen), SCHMID (kunstschilderes), FIRKET Jacques (technische schema's), LENAERTS (kunstschilder), Belgisch-Kongo [Belgisch Congo], Brussel, Cuypers, 1948.

LAMBIN Francis, RICHIR Hélène (tekeningen), SCHMID (kunstschilderes), FIRKET Jacques (technische schema's), LENAERTS (kunstschilder), Belgisch-Kongo [Belgisch Congo], Brussel, Cuypers, 1948.

LAMBRECHT Miriam, SCHOTSMANS Janine (redactie), SCHIMMEL Annemarie, URBAN Günter, NISSEN Hans J., JARRIGE Jean-François, QUIVRON Gonzague, SAMZUN Anaick, LECHEVALLIER Monique, SELLIER Pascal, JARRIGE Cathérine, e.a., Oude culturen in Pakistan. Tentoonstellingcatalogus., Brussel, Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis, 1989.

LYON Dominique, DENIS Anriet, BOISSIERE Olivier, Le Corbusier, leven en werk (vert. van Le Corbusier Alive/Vivant - 1999), Kerkdriel, Librero, 2001.

MARIJNISSEN R.-H., Bruegel de oude , Brussel, Arcade, 1969.

MEADOWS Dennis e.a. , Rapport van de Club van Rome, Antwerpen, Het Spectrum., 1972.

Ministerie van de Nationale Opvoeding, Natuurkunde in de speelgoedafdeling, s.l., Ministerie van de Nationale Opvoeding, 1968.

Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap - Administratie Planning en Statistiek, VRIND 2004/2005 - Vlaamse Regionale Indicatoren, Brussel, APS, 2005.

Ministerie van Koloniën, Arbeid & Vooruitgang - Praktische Gids ten behoeve van de candidaat-kolonisten die wensen zich in Belgisch Kongo te vestigen [Praktische Gids ten behoeve van de candidaat-kolonisten die wensen zich in Belgisch Congo te vestigen], Brussel, Ministerie van Koloniën, Directie van Landbouw, Veeteelt en Kolonisatie, 1951.

Ministerie van Openbare Werken, 50 Canal Albertkanaal (50 ans Canal Albert/50 jaar Albertkanaal) Jubileumboek., Brussel, Ministerie van Openbare Werken, 1989.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 9, nr 1 , Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1990.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 9, nr 2 , Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1990.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 9, nr 3 , Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1990.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 9, nr 4 , Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1990.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 9, nr 5 , Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1990.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 9, nr 6, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1990.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 10, nr 1, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1991.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 10, nr 2, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1991.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 10, nr 3, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1991.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 10, nr 4, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1991.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 10, nr 6, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1991.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 11, nr 1, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1992.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 11, nr 2, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1992.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 11, nr 3, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1992.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 11, nr 4, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1992.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 11, nr 6 [over goudlederbehang], Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1992.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 12, nr 1, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1993.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 12, nr 4, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1993.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 12, nr 5, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1993.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 12, nr 6, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1993.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 13, nr 1, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1994.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, jaargang 13, nr 4, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1994.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, EXTRA-nummer: Begeleiding bij BRT-televisieprogrammareeks 'Monumenten & Landschappen: een zorg, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1985.

MINISTERIE VLAAMSE GEMEENSCHAP - MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN, Monumenten en Landschappen, EXTRA-nummer: Open Monumentendag 1991 + M&L Extra Binnenkrant Brussel Hoofdstad + M&L Extra Binnenkrant Vlaanderen, Brussel, Bestuur voor Monumenten en Landschappen, 1991.

Ministero dell'agricoltura è foreste. Ministère de l'agricolture (sic!) et des fôrets (sic!), La bonifica integrale. La bonification intégrale. Le realizzazioni del fascismo. Les réalisations du fascisme., Roma, TEI, 1935.

MIOCHE Philippe, WORONOFF Denis (direction), L'acier en France , Produits et marchés de la fin du XVIIIème siècle , Dijon, Edition Universitaires de Dijon, 2006.

MITCHELL David (vertaling van The Spanish Civil War - 1982), De Spaanse burgeroorlog. Ooggetuigen spreken na de dood van Franco. , Weesp, Wereldvenster, 1986.

NIS, Financiële statistieken. Verkopen van onroerende goederen in 2004., Brussel, NIS, 2005.

NIS, Financiële statistieken. Verkopen van onroerende goederen in 2003., Brussel, NIS, 2004.

NIS, Catalogus van de statistische producten en diensten. Oktober 2005, Brussel, NIS, 2005.

NOUSEIR Abou, MOONIS Hussein, EWEISS Yehia, AMER Adel, EL KADER HATEM Abd, EL HAMID K. Abd, MEDANY Sayed M., EL KHATEEB Mohamed, The Suez Canal: Facts and Documents, Cairo, The Selected Studies Committee, 1956.

PAS Wouter, SEUTIN Bruno, THEUNIS Jan, VAN HAEGENDOREN Geert, VAN NIEUWENHOVE Jeroen, VERMEIRE Luc, De Grondwet , Brugge, die Keure., 1997.

PINXTEN K. Dr Woord vooraf door Prof. Dr P.M. Orban, Minister van Landbouw, De tuinbouweconomie in België, Antwerpen, Standaard Boekhandel, 1949.

Provinciale Commissie voor Geschiedenis en Volkskunde, Jaarboek van de Provinciale Commissie voor Geschiedenis en Volkskunde I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, XI, XII, XIII, XIV. Jaarboeken I t.e.m. XIV (1988/1989 - 2002/2003). Nr X is verkocht., Antwerpen, Provinciebestuur, 1988-2003.

REYMONT Wladyslaw Stanislaw, De Boeren (delen I en II), Hasselt, Heideland, .

ROUART Denis, ORIENTI Sandra, Tout l'oeuvre peint d'Edouard Manet, Paris, Flammarion, 1970.

SMITH Danis Mack, Mussolini, a biography, , , .

TEUNISSE Ingeborg, Onderdaan in Oranje's oorlog. Dagboek van een Amsterdamse schutter ten tijde van de Belgische onafhankelijkheidsoorlog (1830-1832), , Walburg, 2002.

TEUNISSEN Dr. Richard, Geheimen van de materie en leven., Utrecht, Het Spectrum, 1969.

THEUNISSEN Guido (red.), Dr. Paul Janssen. Een portret in woorden., Beerse, Janssen Pharmaceutica, 2004.

THUNNISSEN Claudia, JOLLES Sanne, SIMONS Marie-Anne, Art Deco. Gids voor Frankrijk, Engeland, Duitsland, Nederland, België, Oostenrijk, Verenigde Staten. , De Bilt, Cantecleer, 1991.

VAN HULLE Marc, PIETERS Denis (collectie prentkaarten), Oude Vlaamse ambachten en straatberoepen [1890-1910]. , Eeklo, Taptoe, 1997.

VAN MECHELEN Frans Prof Dr, Minister van Nederlandse Cultuur (inleiding), Beschermde landschappen (luchtfotografie), Brussel, Infopress, 1972.

VAN NISPEN TOT SEVENAER C.M.O. , L'occupation allemande pendant la dernière guerre mondiale. , La Haye, Martinus Nijhoff, 1946.

1 januari 1797: uitdrijving abdij Drongen
Edited: 205000009034
De Oude Abdij van Drongen is een abdijcomplex, gelegen aan de Leie in Drongen, een deelgemeente van Gent. Het hele domein, met inbegrip van de tuin, is sinds 1998 als monument beschermd. De abdij herbergt thans een bezinningscentrum, een communauteit van (bejaarde) jezuïeten en enkele gezinnen. De na een brand heropgebouwde abdijkerk uit 1734, achtkantig, in witte steen met een busvormige, kleine koepel, doet dienst als parochiekerk van Drongen-Centrum (zie Sint-Gerolfkerk).

Geschiedenis

De abdij werd vermoedelijk gesticht in de 7e eeuw, dezelfde tijd als de Sint-Baafs- en de Sint-Pietersabdij in Gent, de tijd van Amandus van Gent. De eerste geestelijken waren seculiere kanunniken (koorheren). De Noormannen verwoestten de abdij maar onder Boudewijn II de Kale, graaf van Vlaanderen en heer van Drongen, werd zij heropgericht.

Norbertijnen

In 1136 stichtte Iwein, graaf van Aalst, heer van Waas, Drongen en Liedekerke, een abdij te Salegem (Vrasene, Beveren). Twee jaar later, in 1138, werd de abdij overgebracht naar Drongen, waar de kanunniken de regels van de Premonstratenzers of de Norbertijnen overnamen.

In 1566 had de abdij te lijden onder de Beeldenstorm en in 1578, tijdens de Gentse Republiek, werden de paters verdreven naar een refugehuis Hof van Drongen te Gent. De bezittingen kwamen in handen van Willem van Oranje maar werden door diens erfgenamen in 1609 teruggegeven.

In de 17e eeuw werd de abdij voltooid, ongeveer zoals ze er nu nog staat.

In 1796, onder de Franse bezetting, werden de paters opnieuw verjaagd en werd de abdij verkocht. Lieven Bauwens installeerde er in 1804 een katoenspinnerij, maar die ging failliet in 1836. Er kwam ook een fabriek voor kleurstroffen uit meekrapwortel.

Jezuïeten

In 1837 kochten de jezuïeten een deel van de abdij en vestigden er hun noviciaat; in 1848 kochten zij ook de rest van het domein. De opleidingen blijven er meer dan een eeuw tot laatste verdwijnt in 1968. De bezinningen en de retraites, individueel of in groep, blijven. Zo wordt de abdij een bezinningscentrum. Omdat ook oudere jezuieten er blijven wonen, wordt de abdij ook een rusthuis.

Kadoc-KUL (red.), De Oude Abdij van Drongen, elf eeuwen geschiedenis, 2006, 528 blz.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Oude_Abdij (20070514)

On 1 January 1797 the canons were driven out of their abbey by the civil commissars of the French Republic. The buildings and surrounding lands were confiscated and sold off in lots. From 1797 until 1822 they were in the hands of the ambitious Ghent businessman, Lieven Bauwens, who set up a cotton spinning mill in the abbey.

externe link naar Kadoc (20070514)

20060054: 291
1798: verkoop domein Sint-Andriesabdij 'het Veld': opgekocht door ridder Louis van Outryve d'Ydewalle en zijn schoonbroer Jacques de l'Espée
Edited: 205000008582
In het stedelijk domein Tudor, 40 ha. groot, ligt kasteel Tudor.

Het domein situeert zich middenin de groenzone die zich ten zuidwesten van de Brugse agglomeratie uitstrekt.

Naast het statige kasteel in tudorstijl, vindt u er ook de siertuin en de kruidentuin. Er is ook de cafetaria 'Mary Tudor'. Eeuwenlang was de Sint-Andriesabdij (1098-1796) eigenaar van uitgestrekte woeste gronden langsheen de Diksmuidse Heerweg en de Doornstraat te Sint-Andries. Dit gebied werd 'het Sint-Andriesveld' of kortweg 'het Veld' genoemd. Het omvatte zeer veel heide, hakhout en bos en enkele kleine landbouwuitbatingen.

Toen Belgie na de Franse Revolutie door de Fransen bezet werd, werden de eigendommen van kloosters en abdijen openbaar verkocht als nationaal goed. Zo werd in 1798 'het Veld' opgekocht door ridder Louis van Outryve d'Ydewalle
en zijn schoonbroer Jacques de l'Espée.

Later werd dit eigendom onder beide schoonbroers verdeeld en uiteindelijk uitgesplitst in de verschillende grote groendomeinen, die we hier vandaag aantreffen zoals Ter Heide, het Duivelsnest, Beisbroek, Tudor en Sint-Anna-ter-Woestijne.

Het domein Tudor verkreeg zijn naam nadat Cécile van der Renne de Daelenbroeck er een kasteel in tudor-stijl liet optrekken. Het domein kwam in 1902 in haar bezit toen zij huwde met ridder Stanislas van Outryve d'Ydewalle,

als huwelijksgeschenk vanwege haar grootmoeder Adèle de Man.

In 1904 liet het echtpaar Stanislas van Outryve d'Ydewalle (1871-1959) en Cécile van der Renne de Daelenbroeck (1878-1949) het kasteel Tudor bouwen, naar plannen van baron Kervyn de Lettenhove.

Aannemer Verhaeghe uit Loppem voerde het werk uit. Het gezin telde negen kinderen. Vier ongehuwde dochters zouden de laatste telgen van het geslacht d'Ydewalle worden die Tudor bewoonden.

In 1981 ging de stad Brugge over tot de aankoop van het domein.

In 1984 werd het voor het publiek opgesteld en werd het kasteel uitgebaat als feestsalons. Begin 2000 kwamen de kasteelgebouwen in privé-handen.

http://www.conquistador.be/kasteeltudor/geschiedenis.html (20060527)
Ministerraad België
15 juni 1944: dagbladpapier: regering overweegt aankoop 2.000 ton in Zweden
Edited: 205000004384
Doch deze aankoop bleek niet nodig, aldus Delfosse, omdat de SHAEF beloofd had te zorgen voor genoeg dagbladpapier voor 1 miljoen ex. per dag.

notulen ministerraad 19440615
LT
Fernand Huts kocht voor 17,5 miljoen euro 450 hectaren grond in Zeeuws-Vlaanderen van het OCMW-Gent. Die koop wordt nu aangevochten.
Edited: 201801171730
De boeren vechten de verkoop aan omdat de 72 percelen in één blok werden verkocht. Dan kunnen enkel miljardairs bieden.
De praktijk om grond van de overheid aan te bieden in zeer grote aaneengesloten blokken was reeds schering en inslag tijdens het Directoire (17951027 tot 17991109), onder Frans Bewind dus. Op die manier konden grote domeinen ontstaan in handen van slechts enkelen. Het is de problematiek van de 'verkoop van nationale goederen'.
Nu is Zeeuws-Vlaanderen steeds een heet hangijzer geweest.
Na WO I wilde België het gebied (samen met Limburg) annexeren maar kreeg in Versailles het deksel op de neus.
We verwijzen naar enkele boeken en berichten rond het thema.



Uit het jaarverslag van OCMW Gent 2016:
"Ook in 2016 verkocht OCMW Gent een aantal stukken patrimonium
zoals woningen, hoeves, landbouw- en bouwgronden… voor een
totaal bedrag van 27.500.000 euro (2015: 18.300.000 euro). Hierbij
proberen we in de inkomsten voor het OCMW te maximaliseren,
maar ook in te spelen op noden van organisaties waar we achter
staan. Op die manier kan OCMW Gent het geld in projecten stoppen
waar Gentenaars iets aan hebben.
Hieronder enkele voorbeelden van verkopen in 2016:
➤ Een hoeve Hogevorst 26 in Assenede met een totale kadastrale
oppervlakte van 30 ha 59 a 53 ca verkocht aan de Vlaamse
Landmaatschappij (VLM) voor de grondenbank Gentse Kanaalzone,
om ruilgronden te hebben die de verloren natuur bij de
ontwikkeling van het havengebied compenseren. De verkoopprijs
van deze hoeve bedraagt 2.498.400,00 euro.
➤ Landbouwgronden in Zwijnaarde en Sint-Martens-Latem
verkocht aan het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB) voor de
uitbreiding van het Parkbos.
➤ Verkoop van 6 ha 31 a 44 ca grond in Sint-Lievens-Houtem aan
het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB) voor de uitbreiding
van het Kottembos."
Opvallend wel dat het OCMW een beleid huldigt/huldigde van MAXIMALISATIE van inkomsten.
LT
Erdogan noemt Turkije 'lichtend voorbeeld voor persvrijheid'
Edited: 201801121132
Nou ja ... er zitten 'maar' 150 journalisten in de gevangenis, ...
Misschien heeft de vertaler Erdogan niet goed verstaan.
Misschien betekenen 'licht' en 'verlichting' iets anders in Turkije.
Misschien betekent 'voorbeeld' gehoorzaamheid of onderwerping.
Misschien moeten we 'pers' en 'vrijheid' anders interpreteren als het over Turkije gaat.
Misschien begrijpen we het allemaal verkeerd, is de westerse mentaliteit perfide en ligt ons aller toekomst in de handen van de genieën van deze wereld.
Natuurlijk wordt het allemaal veel gemakkelijker als we het denken overlaten aan diegenen die het weten en kunnen we best ophouden met zaniken over onze rechten en vrijheden en ze beschouwen als hersenschimmen van verloren gelopen Europeanen, die - verpletterd door de wijsheid van onze buren - terug in de spelonken moeten gaan schuilen en daar - dieren tekenend op de wanden - wachten op de eerste zonnestraal die door een spleet binnenvalt en ons verblijden over de heilzame werking van de onwetendheid.
In die context - le texte des 'cons' - moet u geen boeken meer lezen en kunt u beter ver weg blijven van websites zoals deze. Want lezen schaadt de gezondheid en neemt tijd weg die u beter kunt besteden aan koken en TV-kijken, joggen om kilo's te verliezen en achter Pokemons te jagen. Het is zo leuk als een nar in dwaasheid te leven en de lof der zotheid te verkondigen !
nws
Premier verdedigt via Facebook zijn vluchtelingenbeleid - Eéntalig in het Frans -Een kreet van onmacht, volgens Carl Devos
Edited: 201801022244
Le sens de la nuance et des responsabilités
CHARLES MICHEL· Mardi 2 janvier 2018
Le gouvernement applique depuis 3 ans une politique migratoire humaine et ferme.
Il n’y a pas en Belgique de jungle de Calais sur la route de la Grande Bretagne. Tout est mis en œuvre pour qu’il n’y en ait pas.
Il n’y a pas de situation non maîtrisée comme dans d’autres pays. Mettant en danger la cohésion sociale et alimentant toutes les formes d’extrémisme.
Le gouvernement a pris ses responsabilités. Nous accueillons ceux qui sont dans les conditions du droit d’asile. Et nous travaillons sur le plan européen pour contrôler les frontières et éviter une situation d’appel d’air qui deviendrait rapidement ingérable.
Malgré la grave crise de l’asile depuis 2015, la situation a été gardée en permanence sous contrôle dans notre pays.
C’est le fruit de l’action coordonnée et résolue du gouvernement et de l’ensemble des services administratifs et policiers.
La Belgique met un point d’honneur à respecter les obligations européennes et internationales.
La politique menée est humaine et appuyée par le respect des décisions des juridictions administratives et judiciaires.
Les campagnes de désinformation régulières m’amènent à mettre les points sur les « i ». J’ai délibérément choisi de le faire avec le recul nécessaire.
La politique de retour en particulier vers le Soudan est un sujet sensible qui appelle de la nuance. Et mérite mieux que les simplismes ou les caricatures dans un sens ou dans un autre.
Je veux ici rétablir quelques vérités très éloignées de la perception que d’aucuns tentent de créer.
- Tout d’abord, cette question est européenne. De nombreux pays appliquent la même politique. Le Royaume-Uni, la France, l’Italie et la Norvège organisent également des missions techniques d’identification avec le Soudan. En 2016, l’Italie a renvoyé 40 ressortissants soudanais, la Suède 15, l’Irlande 5. La Norvège en a renvoyé 60 entre 2015 et 2016 (source: Eurostat). Le Haut Commissariat des Nations unies pour les réfugiés (HCR) a commencé, ce mois de décembre, les rapatriements volontaires vers le Soudan et indique travailler directement avec le gouvernement soudanais pour mener à bien ces opérations de réintégration (source: UNHCR).
- Ensuite les décisions, qu’elles soient administratives ou judiciaires, se prennent toujours au cas par cas, sur base des éléments qui composent le dossier individuel de la personne et son parcours personnel.
Les décisions d’éloignement sont prises par l’Office des étrangers. À cette occasion, l’Office des étrangers est chargé de réaliser une analyse du risque éventuel de violation de l’article 3 de la Convention européenne des droits de l’homme (CEDH) interdisant les traitements inhumains et dégradants. Tout retour doit faire l’objet d’un examen de conformité à l’article 3 de la CEDH, cela a été confirmé par le Directeur général de l’Office des étrangers. Il a aussi précisé que les retours n’ont pas lieu vers des régions jugées dangereuses par le CGRA.
Concrètement, suite à la mission technique d’identification, l’Office des étrangers a décidé du renvoi de 9 ressortissants soudanais (un départ volontaire, trois sans escorte et cinq avec escorte).
- Les décisions sont susceptibles de recours devant des juridictions indépendantes. La personne qui fait l’objet d’une décision d’éloignement peut introduire un recours devant le Conseil du contentieux des étrangers. En cas de recours en extrême urgence, la décision d’éloignement sera suspendue. Si cette personne fait état de sa crainte de subir des répercussions à son retour dans son pays d’origine, elle peut, y compris après la décision d’éloignement de l’Office des étrangers et après identification, introduire une demande d’asile, ce qui aura pour conséquence de suspendre l’éloignement.
Le 20 décembre dernier, la Cour d’Appel de Liège a donné gain de cause à l’Etat en réformant l’ordonnance du Président du Tribunal de Première Instance qui interdisait à l’Etat belge de rapatrier des personnes soudanaises, à la suite d’une procédure introduite par la Ligue des Droits de l’Homme.
- Le Commissaire général aux réfugiés et apatrides a, par ailleurs, analysé la situation spécifique du Soudan dans une récente note d’octobre. Cette note est bien plus nuancée que l’interprétation unilatérale qui en a été donnée. Elle distingue, tout d’abord, différents types de dossiers de personnes d’origine soudanaise et précise le traitement réservé généralement aux demandes d’asile pour chacun des cas. En substance, pour 11 états (provinces), soit la grande majorité du territoire soudanais, la protection subsidiaire n’est pas accordée. Mais bien entendu, comme pour toute autre nationalité, la personne soudanaise qui fait preuve d’une crainte individuelle pourra se voir reconnaitre le statut de réfugié.
Il découle donc de cette note que toute personne d’origine soudanaise n’a pas d’office droit à une protection internationale. Preuve en est, le taux de reconnaissance pour les personnes d’origine soudanaise est en 2017 de 54,7%.
En outre, comme l’indique aussi la note, la question d’une alternative d’asile dans d’autres régions du Soudan est, dans certains cas, évaluée par le CGRA. Ce qui démontre encore que la situation de conflit n’est pas étendue à l’ensemble du territoire, mais concerne uniquement certaines régions.
- Les personnes concernées, pour la plupart, trompées par des passeurs sans scrupules, choisissent de ne pas introduire de demande d’asile en Belgique parce qu’elles souhaitent se rendre au Royaume-Uni. Dans certains cas, l’introduction d’une telle demande impliquerait, conformément au Règlement Dublin, un retour vers l’Italie qui autorise aussi, dans certains cas, le renvoi vers le Soudan.
- Enfin, la Belgique assume largement sa part de solidarité dans un souci de dignité et d’humanité. La protection internationale a en effet été accordée chez nous à (source: CGRA) :
- 10.783 personnes en 2015 ;
- 15.478 personnes en 2016 ;
- 12.679 personnes de janvier à novembre 2017.
En outre, le gouvernement depuis 3 ans délivre bien davantage de visas humanitaires que sous les législatures précédentes : 1.616 en 2017 jusqu’à fin septembre ; 1.185 en 2016 ; 849 en 2015 (contre 208 en 2014 ; 270 en 2013 ; 211 en 2012 ; 270 en 2011 et 357 en 2010).
Voici les éléments objectifs très éloignés des caricatures et simplismes, dans tous les sens, qui peuvent abîmer l’image et la crédibilité de notre pays. Chaque fois que je l’ai jugé nécessaire, j’ai appelé cette exigence de responsabilité et de nuance qui vaut pour l’opposition et la majorité.
En 2016 aussi, un autre dossier de migration avait suscité de vifs débats et des attaques dures contre le gouvernement. Une famille syrienne avait introduit une demande de visa court séjour expressément motivée par l’objectif de venir en Belgique pour y introduire une demande d’asile. Dans une affaire similaire, la Cour de justice de l’Union européenne a rendu un arrêt en mars 2017 en donnant raison sur la toute la ligne à la position défendue par le Gouvernement belge. La Commission européenne et 13 pays européens avaient d’ailleurs soutenu la Belgique dans cette procédure. Cette décision a été suivie... du silence assourdissant des acteurs comme des commentateurs qui avaient pourtant nourri avec hargne la polémique contre le gouvernement quelques semaines plus tôt.
La presse a rapporté des faits de maltraitance et de torture lors de retours au Soudan. Mesurant la gravité de ces allégations, le lancement d’une enquête a été immédiatement décidé. Elle doit être indépendante et à dimension européenne et internationale. Il s’agit de faire la clarté et de permettre l’information transparente pour le Parlement. Ce n’est - fort logiquement - qu’après le résultat de cette enquête que les appréciations politiques pourront être évaluées en connaissance de cause. Dans l’attente des résultats, espérés pour janvier, j’ai annoncé qu’il n’y aurait pas de rapatriements vers le Soudan.
Je souhaite aussi saluer le travail des différents services administratifs, policiers et judiciaires confrontés au quotidien à des situations humaines souvent douloureuses et complexes. Je sais qu’ils veillent à appliquer de bonne foi les lois belges, européennes et internationales. Ils sont les moteurs de notre Etat de droit.
La dignité des personnes concernées doit être au cœur de toutes les décisions. Dans un souci de justice et d’humanité.
C’est dans ce cadre que chaque semaine, le gouvernement rend compte au parlement.
Nous maintiendrons le cap pour une politique humaine et ferme. Avec le sens de la nuance et des responsabilités.
Vous pouvez compter sur ma détermination.
Charles Michel
Premier Ministre
TESSENS Lucas
Gerard Walschap Genootschap stopt in 2018
Edited: 201712290961
Het Genootschap werd opgericht in 1998.
We willen een eresaluut brengen aan de vrijwilligers die zich jarenlang inzetten voor een eerbaar en eerlijk initiatief.
Over Walschap zelf kan ik zeggen: hij heeft de goede strijd gestreden, geen blad voor de mond genomen ... over de katholieke kerk, Congo en het kolonialisme, de repressie, en zo veel meer waarover de conservatieve burgers van dit Vlaamse land liever wilden zwijgen. Hij had ook in barre tijden een verpletterend ethisch en intellectueel overwicht.

klik hier voor de boeken van Walschap

Er zijn twee citaten die mij nauw aan het hart liggen:
1) "(...) wij spraken van nazi's, een nieuw soort barbaren, maar die nazi's zijn gewezen sociaal-democraten, gewezen katholieken, gewezen communisten." (Zwart en Wit - 1948);
2) "De zwarten denken dat al wat de blanke doet uitsluitend dient om hemzelf rijk te maken en dat hij anders absoluut niets voor hen zou doen." (Oproer in Congo - 1953)
Dat zijn toch uitspraken die niet verloren mogen gaan. Ze houden ons een spiegel voor.
In de barre tijden, die cyclisch terug komen, hebben we spiegels nodig. We kunnen dan onszelf de vraag stellen 'Qu'as-tu fait de tes rêves?'
Patrick Op de Beeck (1935-2017), gewezen zaakvoerder Brugsch Handelsblad, overleden. R.I.P.
Edited: 201712211095




Patrick was een gedreven en dynamische uitgever. Ik leerde hem heel goed kennen in de jaren tachtig. Hij was toen bestuurder van de NFIW/FNHI en de verplaatsingen naar Brussel deed hij steevast in een snelle wagen. Tijdens het FIPP-congres van 1983 verzorgden zijn echtgenote, Claudette Herreboudt, en hijzelf het 'ladies programm' te Brugge. Het was een daverend succes dank zij hun persoonlijke inzet. Zij zetten Brugge op de kaart voor het internationale gezelschap. Het was ook Patrick Op de Beeck die ons in 1984 Victor Claeys aanbracht als technisch raadgever bij de voorbereidende studie voor VTM, het eerste commerciële TV-station van Vlaanderen. Want Patrick Op de Beeck zag altijd de dag van morgen als een kans, een belofte, een uitdaging.
In 1985 was het Brugsch Handelsblad gastheer voor de 29ste Algemene Vergadering van de weekbladenfederatie en weerom was alles piekfijn geregeld.

Langs deze weg bieden wij onze oprechte deelneming aan aan Claudette, aan de familie en aan de talloze vrienden die zijn gedrevenheid tenvolle hebben begrepen en aanvaard.


KOOLS Ingrid, SOULLIAERT Francis, TESSENS Lucas
Gedachtenwisseling tussen de Vlaamse Regulator voor de Media (VRM) en het Media Expert Research System (MERS) over het ontbreken van een analyse van 'media ownership' in de rapporten 'Mediaconcentratie in Vlaanderen'.
Edited: 201712121540


20171222
Geachte heer Tessens,

Uw aanvraag tot afschrift van de volledige schriftelijke rapportering van het overleg tussen de VRM en de VTC dat leidde tot de beslissing om een “gegroepeerde geanonimiseerde weergave” te brengen in de rapporten “Mediaconcentratie in Vlaanderen” werd geregistreerd op 11 december 2017.

Het overleg tussen de VRM en de VTC is uitsluitend mondeling gebeurd tijdens een werkvergadering die plaats vond op 12/05/2016 en resulteerde niet in enig geschreven stuk. Deze opgevraagde documenten bestaan niet en er kan dan logischerwijs ook geen afschrift van worden verleend.

Hiermee is uw vraag van 11 december 2017 beantwoord.

Hoogachtend,

Ingrid Kools




20171212
Geachte heer Tessens,
Uw vraag werd geregistreerd op maandag 11 december 2017 en wordt verder onderzocht.
Met de meeste hoogachting,
Ingrid Kools

20171211
Geachte Mevrouw,
Bedankt voor uw antwoord.
Graag ontving ik de volledige schriftelijke rapportering van het overleg tussen de VRM en de VTC dat leidde tot de beslissing om een “gegroepeerde geanonimiseerde weergave” te brengen in de rapporten “Mediaconcentratie in Vlaanderen”.
Ik doe hierbij beroep op de regels rond de openbaarheid van bestuur.
Met vriendelijke groeten,
Lucas TESSENS

20171208
Geachte heer,
Zoals beschreven onder 2.12 WETTELIJKE FUNCTIEHOUDERS op pagina 147 dienen er bij een rapportering over personen bepaalde privacyregels gerespecteerd te worden.
De gegevensverzameling en –verwerking gebeurde in overleg met de Vlaamse Toezichtcommissie voor het elektronische bestuurlijke gegevensverkeer, en is om die reden een gegroepeerde geanonimiseerde weergave.
Indien u de figuren 42, 58 en 81 te sterk geconsolideerd vindt, biedt het rapport wel de nodige aanknopingspunten om meer details op te zoeken.
Wanneer u de KBO-nrs die vermeld staan in de organigrammen van de groepen ingeeft in de databank van de balanscentrale of de KBO, vindt immers u alle informatie over mandaten.
https://www.nbb.be/nl/balanscentrale/jaarrekeningen-raadplegen?l=nl
http://kbopub.economie.fgov.be/kbopub/zoeknummerform.html;jsessionid=14E7B0F4F1032C61E07F2D3F672EBE1F.worker4b
Met vriendelijke groeten,
Ingrid Kools

20171208
Van: Soulliaert, Francis
Verzonden: vrijdag 8 december 2017 13:28
Aan: Lucas Tessens
CC: Kools, Ingrid
Onderwerp: RE: bestelling rapport Mediaconcentratie in Vlaanderen

Geachte mevrouw,
Dank alvast voor uw opmerkingen. We vinden het altijd interessant om feedback te krijgen op het rapport.
Ik plaats alvast Ingrid Kools, één van de auteurs van het rapport, in cc van deze mail.
Ik vermoed dat zij nog wel even inhoudelijk zal ingaan op uw opmerkingen.
Vriendelijke groet
Francis Soulliaert
Communicatieverantwoordelijke

Vlaamse overheid
AGENTSCHAP VLAAMSE REGULATOR VOOR DE MEDIA
T 02 553 27 39
francis.soulliaert@vrm.vlaanderen.be
Koning Albert II-laan 20 bus 21, 1000 Brussel
www.vlaamseregulatormedia.be

Van: Lucas Tessens [mailto:lucas.tessens@mers.be]
Verzonden: vrijdag 8 december 2017 12:39
Aan: Soulliaert, Francis
Onderwerp: RE: bestelling rapport Mediaconcentratie in Vlaanderen

Geachte Heer Soulliaert,
Ik heb de 2 exemplaren van het rapport 2017 inderdaad in goede orde ontvangen. Dank daarvoor.
Ziehier de kritiek die ik op mijn website www.mers.be heb geformuleerd:
Kritiek LT: de rapporten van de VRM zouden beter 'Structuur van de mediasector in Vlaanderen' als titel dragen. Inderdaad, er wordt nauwelijks aandacht besteed aan de stroomopwaartse richting, m.a.w. het doorstoten naar de eigenaars van de media. En tenslotte gaat het daar toch om. Wie trekt er aan de touwtjes?
In de VRM-rapporten laat men de gehele superstructuur (of bovenbouw zo u wilt) en de verwevenheid van eigenaars ongemoeid. Je verneemt zelfs niks over de samenstelling van de raden van bestuur. Een rapport over 'media ownership' is dit dus niet. En daar stel ik vragen bij.
In onze rapporten van 1993-1994 (MERS - De Vlaamse Media – Een sector in de stroomversnelling) hadden wij de stroomopwaartse richting – media ownership – wél in detail geanalyseerd. Die rapporten werden gemaakt in opdracht van de Vlaamse Regering.
Versta mij niet verkeerd. Ik vind de rapporten van de VRM goed gemaakt (hier en daar zitten wel wat foutjes) maar ik mis dus een belangrijke component: media ownership.
Heeft de VRM daarover een afzonderlijk rapport ter beschikking?
Met hoogachting,
Lucas TESSENS


From: Soulliaert, Francis [mailto:francis.soulliaert@vrm.vlaanderen.be]
Sent: donderdag 7 december 2017 11:59
To: lucas.tessens@mers.be
Subject: bestelling rapport Mediaconcentratie in Vlaanderen

Geachte heer,
De Vlaamse Regulator voor de Media wenst u graag te bedanken voor uw bestelling van het rapport Mediaconcentratie in Vlaanderen 2017.
De gedrukte exemplaren werden onlangs naar u verzonden. Als alles goed gaat zou u deze dus al ontvangen moeten hebben.
Op de hoogte blijven van het nieuws van de VRM? Dat kan op volgende manieren:
Twitter- www.twitter.com/vrmmedia
Linkedin - Onze pagina kan bereikt worden via deze link.
Of schrijf in op onze nieuwsbrief - http://www.vlaamseregulatormedia.be/nl/nieuws/vrm-nieuwsbrief

Met vriendelijke groet

Francis Soulliaert
Communicatieverantwoordelijke
Metropolitan (NY) onder vuur voor tonen van Thérèse Dreaming (1938) van Balthus (1908-2001). Petitie tegen zgn. voyeuristisch doek.
Edited: 201712071210
Therese Dreaming (1938)
This work was created the year after Girl and Cat, and towards the end of the period during which he painted Therese. While this girl is in a similar pose to the earlier work, there is a heightened sense of agitation for the subject in the composition. Her eyes are closed and face turned away from the viewer. Therese's body is more defined as an adult; her legs are longer and her face and arms have shed their prepubescent extra weight. Overlapping the title's indication of dreaming, her facial expressions suggest the mixture of possible ecstatic pleasure and an uncertain, uncomfortable or even pained response to unwanted shared sensual experience.

Here, even the cat assumes a different role, no longer a would-be stalwart sentinel but now a predator, albeit a domestic one, intently and sensually lapping at the bowl at Therese's feet.

The heightening of both the sensual experience depicted and the ambivalence of its subject may hint also at the impending loss of innocence in the painter's relationship with Therese at the time of the piece's production, as the following year he ceased painting her.
Oil on canvas - Metropolitan Museum of Art, New York

meer werk van Balthus op de site van The Art Story

Willen we dan maar gelijk Lolita van Nabokov uit de rekken verwijderen ?
En moeten we nu ook Louis Paul Boon opnieuw gaan screenen ?
Alizée verbannen, misschien?
Gainsbourg opgraven?
Te gek.

In het antwoord van de Met kan ik me volledig vinden: “Moments such as this provide an opportunity for conversation, and visual art is one of the most significant means we have for reflecting on both the past and the present and encouraging the continuing evolution of existing culture through informed discussion and respect for creative expression.” (zoals gemeld door de NYT)

Over de geschiedenis van de preutsheid vindt u meer in Girls lean back everywhere.
Als preutsheid je ding is, dan voel je je misschien beter dan de rest, maar wellicht is dat niet zo en ben je gewoon zoals de anderen.
Libération/Laurent Joffrin
Gaat Corsica Catalonië achterna? De verschillen.
Edited: 201712041813
De Barcelone à Ajaccio
La Corse comme la Catalogne ? Cela y ressemble, mais c’est très différent. Certes, les nationalistes ont remporté un succès éclatant en frisant la majorité absolue au premier tour de ces élections régionales (avec une très forte abstention, toutefois) ; certes, l’idée d’indépendance progresse sans cesse en Corse ; certes, les autonomismes et les dissidences émergent partout en Europe ; certes, la Corse n’est pas tout à fait en France (elle est loin, près de l’Italie, elle a gardé sa personnalité malgré l’annexion violente survenue un peu avant la Révolution) ; deux siècles d’intégration républicaine minée par le clientélisme clanique ne l’ont pas effacée comme tant de régions françaises.
Mais les différences sautent aux yeux. A l’inverse de la Catalogne, la Corse est plus pauvre que le reste du pays ; les aides venues de Paris jouent un rôle important dans son économie, même si elle n’est pas «sous perfusion», comme on le dit abusivement (son économie progresse, notamment grâce au tourisme) ; aussi bien, malgré le vote d’hier, personne ne peut affirmer que les Corses veulent couper les ponts avec la France ; il y faudrait un référendum, que les nationalistes sont loin d’avoir gagné d’avance pour la bonne raison qu’on peut parier, dans ce cas, sur une participation beaucoup plus importante ; enfin les vainqueurs, Talamoni et Simeoni, sont des indépendantistes… qui ne veulent pas l’indépendance. En tout cas pas maintenant. Ajaccio est loin de Barcelone…
Pas de panique républicano-patriote, donc. Le grand avantage dans cette affaire, c’est que le nationalisme corse a déposé les armes. Comme toujours, le terrorisme a échoué : c’est l’action politique qui permet aux revendications d’avancer. L’île n’est pas pacifiée pour autant : le banditisme y sévit à un niveau extravagant. Mais au moins, il n’y a plus d’attentats. Les nationalistes vont maintenant pousser les feux vers une plus grande autonomie, ce qui peut se comprendre : la majorité des grandes îles de la Méditerranée ont un statut à part. Langue corse, transfèrement des prisonniers, statut de résident corse : on va négocier. Les mots remplacent les balles, les orateurs sonores – il y a une éloquence corse, spécifique – prennent la suite des tueurs microcéphales. Dans cette approche réformiste, l’indépendance reste un mythe lointain qui laisse l’avenir ouvert. Si le triomphe nationaliste ne débouche pas sur une intolérance c oupable à l’égard de ce qui n’est pas corse (les musulmans, les pinzutti, les étrangers) et qu’on sent parfois dans les motivations des électeurs on aura progressé. Indépendance ou pas.
Et aussi
On dit parfois que les élections n’ont guère d’effet sur la marche des nations, que la politique n’a plus guère d’influence sur la société. En remportant son premier succès législatif, Trump démontre le contraire. Sa réforme fiscale, qui a passé l’obstacle du Sénat et devrait franchir sans trop de mal celui de la Chambre de Représentants, marquera l’histoire économique et sociale du pays.
Baisse de l’impôt sur les sociétés, simplification fiscale profitant d’abord aux plus hauts revenus : le capitalisme américain est exonéré massivement ; les plus riches seront à terme encore plus riches ; la lutte contre les paradis fiscaux est affaiblie. Au passage, Trump et les républicains ont dézingué un peu plus l’Obamacare (qui ressemble désormais à une peau de chagrin), ont autorisé les forages en Alaska et introduit quelques clauses protectionnistes bien senties. Les Etats-Unis, au terme de ce traitement de cheval, seront plus que jamais le continent des milliardaires et des inégalités. Trump est un Reagan isolationniste. Décidément, le clown de la Maison Blanche ne fait pas rire. Pendant la campagne, Trump devait aider la classe moyenne et les oubliés de la mondialisation : il vole au secours du capital et des classes supérieures. Le populisme, décidément, est le moyen le plus sûr de tromper le peuple.
HLN
Karel De Gucht schrijft monarchie-onvriendelijke column in HLN
Edited: 201712012302
De Rijkste Belgen schrijft hierover vandaag:
"Het Belgische koningshuis is voorbijgestreefd en zinloos. En katholiek daar bovenop. Daarmee is de column samengevat die de vroegere Belgische minister van Buitenlandse Zaken, Europese commissaris, logebroeder en liberale politicus Karel De Gucht vandaag publiceert in de krant Het Laatste Nieuws. Hij kant zich daarmee meteen tegen alle Europese koningshuizen. "Erfelijke macht, invloed en aanzien zijn niet meer van deze wereld en zijn fundamenteel niet-democratisch." aldus De Gucht. (...)"
Iedere insider weet dat zoiets niet ongestraft blijft. Achter de schermen en in de krochten van de macht ratelen de raderen om de onverlaat mores te leren, tot in de derde generatie van zijn nageslacht ...

nws
Europa gaat optreden tegen de slavenhandel in Lybië. De slaven worden gerepatrieerd.
Edited: 201711302229

KLIK HIER: 19 werken over slavernij die duidelijk maken dat dit verfoeilijke wereldomvattende fenomeen van alle tijden is

Het dossier van de slavernij is ranzig en nog steeds een taboe.
Afrika is in de geschiedenis hard getroffen door de slavenhandel. De Europeanen en de Amerikanen haalden er voordeel uit, vaak met de medeplichtigheid van Arabieren en corrupte stamhoofden of bendeleiders, die er een riant inkomen uithaalden.
De lotgevallen van de zwarten in Congo zijn bijzonder schrijnend geweest ten tijde van Leopold II. Van slaaf werden zij 'gepromoveerd' tot dwangarbeiders ... voor rubber en ivoor.
Uit tal van geschriften en getuigenissen blijkt steeds weer dat een strijd tegen de slavenhandel andere - meer lucratieve - doeleinden nastreefde. Laat ons hopen dat het die richting niet uitgaat.




zie ook onze nota over de olievelden in Libië
nws
generaal Praljak neemt gif in de rechtszaal van het Joegoslavië-tribunaal
Edited: 201711291165
boeken en berichten over ex-Joegoslavië

En als we oorlogsmisdadigers nu eens de keuze lieten tussen de gevangenis en de gifbeker?
Een bewuste keuze tussen een direct einde en de langzame aftakeling.
Is dat de ondersteuning van de lafheid of de ontsnapping langs de foute deur?
Een propositie is geen eenduidig vonnis.
De laatste keuze was de slachtoffers weliswaar niet gegund maar dat hoeft ons oordeel niet te vertroebelen.
Statista
Afghanistan: opiumproductie stijgt fors
Edited: 201711230605



Afghan opium production has jumped to record levels this year. According to the latest "Afghanistan Opium Survey" released jointly by the Afghan Ministry of Counter Narcotics and United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC), overall production rose by 87 percent compared to last year, to 9,000 metric tons. This is partly due to a 63 percent increase in poppy cultivated cropland, to 328,000 hectares in 2017. Also, the yield has increased by 15 percent to around 27 kilos of opium per hectare.

Afghanistan is the world's top cultivator of poppy from which opium and heroin are produced. The cultivation and sale is a source of revenue for the Taliban insurgency and other terrorist groups, as they levy taxes from farmers cultivating the crop. At the beginning of this week, the U.S. Air Force bombed production facilities in the south Afghan province of Helmand, which is the most prolific production area within Afghanistan.

The steep rise in production also means that more cheap but high quality heroin will be available on illicit markets across the world.

on the consumption side: overdoses rise in the USA


Pro memorie: Op 11 november 2017 bracht de VRT in het journaal een propaganda-reportage: de boeren in Afghanistan waren begonnen met het planten en oogsten van saffraan ... op 3.000 hectaren. Hoe goedgelovig kan je zijn? Met geen woord werd gerept over de enorme productiestijging in de opium-business.

LT
Biechtgeheim: strafrecht botst met kerkelijk recht
Edited: 201711151431
Art. 422bis. Met gevangenisstraf van acht dagen tot (een jaar) en met geldboete van vijftig [euro] tot vijfhonderd [euro] of met een van die straffen alleen wordt gestraft hij die verzuimt hulp te verlenen of te verschaffen aan iemand die in groot gevaar verkeert, hetzij hij zelf diens toestand heeft vastgesteld, hetzij die toestand hem is beschreven door degenen die zijn hulp inroepen.
Voor het misdrijf is vereist dat de verzuimer kon helpen zonder ernstig gevaar voor zichzelf of voor anderen. Heeft de verzuimer niet persoonlijk het gevaar vastgesteld waarin de hulpbehoevende verkeerde, dan kan hij niet worden gestraft, indien hij op grond van de omstandigheden waarin hij werd verzocht te helpen, kon geloven dat het verzoek niet ernstig was of dat er gevaar aan verbonden was.
(De straf bedoeld in het eerste lid wordt op twee jaar gebracht indien de persoon die in groot gevaar verkeert, minderjarig is of een persoon is van wie de kwetsbare toestand ten gevolge van de leeftijd, zwangerschap, een ziekte dan wel een lichamelijk of geestelijk gebrek of onvolwaardigheid duidelijk was of de dader bekend was.)

Art. 422ter. Met de straffen in het vorige artikel bepaald wordt gestraft hij die, hoewel hij in staat is het te doen zonder ernstig gevaar voor zichzelf of voor anderen, weigert of nalaat aan iemand die in gevaar verkeert, de hulp te bieden waartoe hij wettelijk wordt opgevorderd; hij die, hoewel daartoe in staat, weigert of nalaat het werk of de dienst te doen of de hulp te verlenen waartoe hij wordt opgevorderd bij ongeval, beroering, schipbreuk, overstroming, brand of andere rampen, evenals in geval van roverij, plundering, ontdekking op heterdaad, vervolging door het openbaar geroep of van gerechtelijke tenuitvoerlegging.

Art. 422quater. In de gevallen bepaald in de artikelen 422bis en 422ter kan het minimum van de bij die artikelen bepaalde correctionele straffen worden verdubbeld, wanneer een van de drijfveren van de misdaad of het wanbedrijf bestaat in de haat tegen, het misprijzen van of de vijandigheid tegen een persoon wegens diens zogenaamd ras, zijn huidskleur, zijn afkomst, zijn nationale of etnische afstamming, zijn nationaliteit, zijn geslacht, zijn seksuele geaardheid, zijn burgerlijke staat, zijn geboorte, zijn leeftijd, zijn fortuin, zijn geloof of levensbeschouwing, zijn huidige of toekomstige gezondheidstoestand, een handicap, zijn taal, zijn politieke overtuiging, zijn syndicale overtuiging, een fysieke of genetische eigenschap of zijn sociale afkomst.











Bron: Codex Juris Canonici



Pietro Longhi (Venezia, 1702-1785), La Confessione, Firenze, Uffizi
Libé
Consentement sexuel : à quand une barrière d’âge ?
Edited: 201711140924
Après l’acquittement d’un homme de 30 ans jugé pour le viol d’une fille de 11 ans, la colère des associations féministes monte. Elles réclament l’inscription dans la loi d’un âge de présomption de non-consentement.


consulter le site de l'AIVI
Nieuws en commentaar Lucas Tessens
Brussel: vernieling en plundering op de Lemonnierlaan. Geen aanhoudingen.
Edited: 201711122247
De Staat faalt ... en nog wel in zijn basisopdracht: veiligheid.
De overwinning van het Marokkaanse voetbalelftal brengt geen elfen maar vandalen op de straat. De hamvraag: Is dit georchestreerd? Door wie? Tegen wie? Met welk doel?


Een juridisch staartje?
Mogen de getroffen burgers troost en verheffing vinden in het decreet van 2 oktober 1795:


De gemeente is inderdaad, ingevolge het decreet van 10 Vendémiaire jaar IV verantwoordelijk voor de schade aan personen en eigendommen, welke gewelddadig door samenscholingen veroorzaakt wordt. Uit de berichtgeving over de plunderingen blijkt geenszins dat de politiediensten overmand waren door het aantal plunderaars en vernielers. Mocht dat wel het geval zijn - en de Brusselse overheid zal ongetwijfeld in een eventuele rechtszaak deze omstandigheid trachten in te roepen - dan zou Brussel zich kunnen beroepen op overmacht (W. 19190510, art. 2, in fine) en de benadeelden in de kou laten staan. (REF MERS: 19320022:74(n2), 151-152)
Tenslotte rijst bij dit alles voor de zoveelste keer de vraag naar het deficit in de politionele paraatheid ingevolge de versplintering van de hoofdstad in 19 gemeenten en 6 politiezones. Maar dat is politieke koek. Politici die verklaren dat zij hun verantwoordelijkheid zullen opnemen, debiteren een ingestudeerd adagium zonder concrete gevolgen op het terrein.
Onveranderlijk gaat het over hun vermeende bekwaamheid, hun nietsontziende doeltreffendheid, hun 'bewezen' expertise en dossierkennis, hun niet aflatende inzet, hun voortreffelijkheid, de plannen die in de steigers staan, het ongelijk van de andere, ... In wezen gaat het om hun machtsbastion en de herverkiesbaarheid van hun eigenste zelf.
VRT-Nieuws
Maggie De Block (Open VLD) vindt graaicultuur dokters normaal
Edited: 201711111827


"De stijging is niet nieuw, die is al jaren aan de gang", zegt De Block. "Het was te verwachten. Vroeger waren er ook ereloonsuplementen in tweepersoonskamers en op de daghospitalisatie. Die hebben we allemaal afgeschaft en natuurlijk zie je dan dat diegene die overblijven, meer gaan stijgen."
Als de overheid dus een deur sluit, dan vindt de minister het normaal dat men de achterdeur gebruikt. Want raken aan de inkomens van de geneesheren-specialisten, it's not done.
Hoe ethisch het allemaal is, dat is zelfs de vraag niet meer.
In discussies over de explosie van de ziekenhuiskosten komen de erelonen nooit aan bod. Het is steevast het verplegend personeel dat mag inleveren.
LT
Spanje/Catalonië: Puigdemont in Brussel: 'ik vraag geen asiel aan'
Edited: 201710312327
Als Puigdemont geen asiel aanvraagt in België - het enige Europese land waar hij dat kan doen - dan riskeert hij (en de zijnen) gevangenisstraf in Spanje.
En als er een internationaal aanhoudingsbevel wordt uitgevaardigd door Spanje dan zien we België dat niet onderaan de stapel leggen.
Rest de (weerom) juridische vraag of een asielaanvraag dan nog mogelijk is.
Moet de (ex-)minister-president straks onderduiken in zijn eigen (reeds ontbonden) republiek?

Het zijn vragen als deze die ons tot nadenken stemmen over het wezen van de democratie, de spelregels en de (scheids-)rechters.
Europa weet ons wel te zeggen hoe het flesje olijfolie op de restauranttafel er moet uitzien; hoe we moeten omgaan met een politiek vluchteling die een Europees onderdaan is ... dat weet niemand.


LT
France 2 brengt nieuwe reportage van Benoît Collombat over de affaire Boulin. De minister van arbeid werd vermoord in de nacht van 29 op 30 oktober 1979.
Edited: 201710262207
De Bende van Nijvel is een enigma in de Belgische criminele (en politieke?) geschiedenis. De diefstal van De Rechtvaardige Rechters en de moord op Lahaut zijn twee andere voorbeelden van zaken die de media blijven beroeren.

De affaire Boulin is zeker en vast een afrekening binnen het rechtse kamp van de Franse politiek. Het onderzoek werd in 2015 heropend maar intussen zijn een aantal kroongetuigen overleden. De familie Boulin blijft aandringen op een snelle afhandeling. Het gerecht talmt.

zie ook

chronologie affaire Boulin
LT
21 oktober 2017: ene Thomas Leysen in 'Alleen Elvis blijft bestaan'
Edited: 201710212300
Het werd het vertoon van een ingestudeerd marketingverhaal.
Ik heb mijn eigen weg gezocht.
Bij de banken is veel veranderd na de crisis van 2008; Joris Luyendijk heeft ongelijk. Wij zijn gebonden door 11.000 pagina's regelgeving.
KBC is de beste bank met een geheel nieuwe bedrijfscultuur. (Mag de VRT nu een factuur sturen voor deze reclamespot?)
Umicore is niet meer Union Minière; versta: Umicore heeft geen geschiedenis. zie boek over Umicore en kritiek
Er mag geen plafond komen voor de vergoedingen van CEO's.
Het kapitaal wordt al zwaar genoeg belast (versta: Piketty heeft ongelijk).
De Bilderberg-groep is geen complot.

Thomas Vanderveken muntte niet uit door kritische vragen. Als een schooljongen viste hij naar een uitnodiging voor de volgende Bilderberg-bijeenkomst. Wedden dat het hem lukt?
Spanje vs Catalonië: Madrid activeert artikel 155 van de grondwet en ontneemt de autonomie van Catalonië
Edited: 201710211901
De ingeslagen weg is die van de 'clash', de voogdij, het onbegrip, de voorgewende doofheid, het eigen Grote Gelijk, het opsluiten van politieke tegenstanders ... en weldra de aanslagen en de contra-offensieven. Waarom? Omdat de geschiedenis ons dat leert. In Vlaanderen kennen wij goed de historische onverzettelijkheid van de Spaanse overheid. De lang gerekte doodstrijd van Franco treedt in fase twee en wellicht sterft deze keer ook de monarchie.
Spanje/Catalonië: Puigdemont roept onafhankelijke republiek uit en zet die onmiddellijk 'on hold'
Edited: 201710101961
Madrid en premier Rajoy blijven op onverzettelijk standpunt staan. Madrid wil nu graag weten of Catalonië nu al dan niet de onafhankelijkheid heeft uitgeroepen. Zoja, dan kan de centrale overheid als tuchtmaatregel de autonomie van de regio opheffen (het fameuze artikel 155 van de Spaanse grondwet).
Commentaar LT (20171012): Het is een schaakspel geworden. Ook in Spanje kent men de basisregels van dit spel en men zou moeten weten hoe het eindigt: als de koning schaakmat staat valt het stuk omver. De spelers kunnen dan een nieuw spel beginnen. Maar zo werkt het niet in de politiek. Als de monarchie meegesleurd wordt in een confrontatie is zij verliezer zonder meer. De republiek staat al in de steigers.
De Spaanse grondwet is inherent tegenstrijdig omdat ze enerzijds de vrije meningsuiting garandeert maar anderzijds geen volksraadpleging toestaat. Spreken mag maar je mag het niet georganiseerd doen.
Dat gezegd zijnde moet men ook de vraag durven stellen naar de drijfveren voor het onafhankelijkheidsstreven van Catalonië. Als het erom gaat zich als rijke regio te desolidariseren van het arme Spanje, dan mag men daar bedenkingen over hebben.
Ondertussen is de chaos zo groot geworden dat men eens moet nagaan of het cocaïnegebruik van bepaalde politieke spelers niet verantwoordelijk is voor hun tomeloze arrogantie. Langs beide kanten, wel te verstaan.
Spanje/Calalonië: referendum aan de gang. Rusland kijkt alert toe.
Edited: 201710011225
In Moskou wordt dit referendum scherp in de gaten gehouden. Immers, als de EU nog maar een kleine toegeving zou doen, dan zou dat een impliciete erkenning inhouden van het referendum op de Krim (16 maart 2014).

We kijken even naar het economisch belang van Catalonië binnen Spanje:
grondgebied: 6,3%
BBP: 20%
toerisme: 23,5%.
Madrid heeft veel te verliezen bij deze - zeg maar: 'revolte'.
Reedit 201710011733/201710012359: Guardia Civil - de nationale politie met een bedenkelijke reputatie - treedt hardhandig op en schiet met rubberkogels; meer dan 400 gewonden. (RT = The Russian Telegraph) Tegen het einde van de dag liep het aantal gewonden op tot meer dan 800. Op video-beelden (en die zijn er in overvloed) is te zien dat een Guardia van een trap springt bovenop de borst van een neerliggende burger ... combat boots vooruit !
Waarnemers brengen de repressie in verband met de methodes van het Franco-regime.
De Spaanse minister van Buz verklaarde doodleuk dat er geen disproportioneel geweld was gebruikt. De beelden tonen het tegenovergestelde.
Voor Mariano Rajoy, de premier van Spanje, is er helemaal geen referendum geweest in Catalonië.
Laat het ons hierop houden: de Catalanen hebben hun stem laten horen, de Spaanse staat heeft zijn ware gelaat getoond.


zie ook The Tragic Week, revolte in Barcelona in juli 1909
Nieuws
Alstom en Siemens fuseren rail-activiteiten (MOU) - Grote brok voor grote appetijt?
Edited: 201709301214


Volgens de 1M van Frankrijk, Edouard Philippe, moet de fusie leiden tot een grotere Europese rail-groep die moet kunnen opboksen tegen de concurrentie van China.
Commentaar: Ik zie niet in hoe een schaalvergroting een voordeel zou kunnen zijn, gegeven de significant lagere productiekosten in China. Het conglomeraat Siemens/Alstom wordt eerder een aantrekkelijker prooi voor de grote appetijt van de Chinese investeerders (of Big Players die zich voor Chinezen laten doorgaan). En dus is het best mogelijk dat Siemans/Alstom binnen enkele jaren opgeslokt wordt door het netwerk van de Big Players.

Hieronder het perspericht van Alstom, vrijgegeven op 26/9/2017.

Siemens and Alstom join forces to create a European Champion in Mobility
26/09/2017
Signed Memorandum of Understanding grants exclusivity to combine mobility businesses in a merger of equals
Listing in France and group headquarters in Paris area; led by Alstom CEO with 50 percent shares of the new entity owned by Siemens
Business headquarter for Mobility Solutions in Germany and for Rolling Stock in France
Comprehensive offering and global presence will offer best value to customers all over the world
Combined company’s revenue €15.3 billion, adjusted EBIT of €1.2 billion
Annual synergies of €470 million expected latest four years after closing
Today, Siemens and Alstom have signed a Memorandum of Understanding to combine Siemens’ mobility business including its rail traction drives business with Alstom. The transaction brings together two innovative players of the railway market with unique customer value and operational potential. The two businesses are largely complementary in terms of activities and geographies. Siemens will receive newly issued shares in the combined company representing 50 percent of Alstom’s share capital on a fully diluted basis.

“This Franco-German merger of equals sends a strong signal in many ways. We put the European idea to work and together with our friends at Alstom, we are creating a new European champion in the rail industry for the long term. This will give our customers around the world a more innovative and more competitive portfolio”, said Joe Kaeser, President and CEO of Siemens AG. “The global market-place has changed significantly over the last few years. A dominant player in Asia has changed global market dynamics and digitalization will impact the future of mobility. Together, we can offer more choices and will be driving this transformation for our customers, employees and shareholders in a responsible and sustainable way”, Kaeser added.

“Today is a key moment in Alstom’s history, confirming its position as the platform for the rail sector consolidation. Mobility is at the heart of today’s world challenges. Future modes of transportation are bound to be clean and competitive. Thanks to its global reach across all continents, its scale, its technological know-how and its unique positioning on digital transportation, the combination of Alstom and Siemens Mobility will bring to its customers and ultimately to all citizens smarter and more efficient systems to meet mobility challenges of cities and countries. By combining Siemens Mobility’s experienced teams, complementary geographies and innovative expertise with ours, the new entity will create value for customers, employees and shareholders,” said Henri Poupart-Lafarge, Chairman and Chief Executive Officer of Alstom SA. “I am particularly proud to lead the creation of such a group which will undoubtedly shape the future of mobility.”

The new entity will benefit from an order backlog of €61.2 billion, revenue of €15.3 billion, an adjusted EBIT of €1.2 billion and an adjusted EBIT-margin of 8.0 percent, based on information extracted from the last annual financial statements of Alstom and Siemens. In a combined setup, Siemens and Alstom expect to generate annual synergies of €470 million latest in year four post-closing and targets net-cash at closing between €0.5 billion to €1.0 billion. Global headquarters as well as the management team for rolling stock will be located in Paris area and the combined entity will remain listed in France. Headquarters for the Mobility Solutions business will be located in Berlin, Germany. In total, the new entity will have 62,300 employees in over 60 countries.

As part of the combination, Alstom existing shareholders at the close of the day preceding the closing date, will receive two special dividends: a control premium of €4.00 per share (in total = €0.9 billion) to be paid shortly after closing of the transaction and an extraordinary dividend of up to €4.00 per share (in total = €0.9 billion) to be paid out of the proceeds of Alstom’s put options for the General Electric joint ventures of approximately €2.5 billion subject to the cash position of Alstom. Siemens will receive warrants allowing it to acquire Alstom shares representing two percentage points of its share capital that can be exercised earliest four years after closing.

The businesses of the two companies are largely complementary. The combined entity will offer a significantly increased range of diversified product and solution offerings to meet multi-facetted, customer-specific needs, from cost-efficient mass-market platforms to high-end technologies. The global footprint enables the merged company to access growth markets in Middle East and Africa, India, and Middle and South America where Alstom is present, and China, United States and Russia where Siemens is present. Customers will significantly benefit from a well-balanced larger geographic footprint, a comprehensive portfolio offering and significant investment into digital services. The combination of know-how and innovation power of both companies will drive crucial innovations, cost efficiency and faster response, which will allow the combined entity to better address customer needs.

The Board of Directors of the combined group will consist of 11 members and will be comprised of 6 directors designated by Siemens, one of which being the Chairman, 4 independent directors and the CEO. In order to ensure management continuity, Henri Poupart-Lafarge, will continue to lead the company as CEO and will be a board member. Jochen Eickholt, CEO of Siemens Mobility, shall assume an important responsibility in the merged entity. The corporate name of the combined group will be Siemens Alstom.

The envisaged transaction is unanimously supported by Alstom’s board (further to a review process of the preparation of the transaction by the Audit Committee acting as an ad hoc committee) and Siemens’s supervisory board. Bouygues fully supports the transaction and will vote in favor of the transaction at the Alstom’s board of directors and at the extraordinary general meeting deciding on the transaction to be held before July 31, 2018, in line with Alstom board of director decision. The French State also supports the transaction based on undertakings by Siemens, including a standstill at 50.5 percent of Alstom’s share capital for four years after closing and certain governance and organizational and employment protections. The French State confirms that the loan of Alstom shares from Bouygues SA will be terminated in accordance with its terms no later than October 17, 2017 and that it will not exercise the options granted by Bouygues. Bouygues has committed to keep its shares until the earlier of the extraordinary general meeting deciding on the transaction and July 31, 2018.

In France, Alstom and Siemens will initiate Works Councils’ information and consultation procedure according to French law prior to the signing of the transaction documents. If Alstom were not to pursue the transaction, it would have to pay a €140 million break-fee. The transaction will take the form of a contribution in kind of the Siemens Mobility business including its rail traction drives business to Alstom for newly issued shares of Alstom and will be subject to Alstom’s shareholders’ approval, including for purposes of cancelling the double voting rights, anticipated to be held in the second quarter of 2018. The transaction is also subject to clearance from relevant regulatory authorities, including foreign investment clearance in France and anti-trust authorities as well as the confirmation by the French capital market authority (AMF) that no mandatory takeover offer has to be launched by Siemens following completion of the contribution. Closing is expected at the end of calendar year 2018.

de geschiedenis van Siemens

histoire d'Alstom France
La France Insoumise
Paris: marche du 23 septembre contre le coup d'État social
Edited: 201709231400


Le samedi 23 septembre 2017, 150 000 personnes se sont rassemblées place de la République pour s'opposer au coup d'État social d'Emmanuel Macron. Jean-Luc Mélenchon a expliqué que la bataille contre les ordonnances de Macron ne faisait que commencer et a appelé la jeunesse à se mobiliser. Il a lancé un appel aux organisations syndicales pour qu'elles prennent la tête d'une ample mobilisation à laquelle les insoumis apporteront leur appui.

In het Nieuws van de VRT geen woord hierover !
Nieuws
besnijdenis jongens is aantasting fysische integriteit, vindt Comité voor Bio-Ethiek
Edited: 201709201240
De kosten van de besnijdenis mogen niet terugbetaald worden door de gemeenschap.
In feite gaat het hier om een strijd tussen de rechten van het individu en de dogma's van de religies. En eens temeer is het seksuele in het geding.

De Standaard tekende volgende uitspraak van Michael Freilich (hoofdredacteur Joods Actueel) op: 'Besnijdenis raakt aan de kern van ons geloof.'
Als dat waar is dan vormt een ritueel dus een essentieel bestanddeel van het joodse geloof. Ik moest het nog even herfraseren om de ware draagwijdte van die uitspraak tot me te laten doordringen.
Ofwel is de uitspraak uit zijn context gerukt, ofwel is de uitspraak onwaar, ofwel is uitspraak waar maar dan is ze absurd.
Voor de evolutietheorie is de naam van het schip waarmee Darwin reisde niet essentieel.
TOURAINE Alain
Le nouveau siècle politique
Edited: 201709121545
parution en septembre 2017 chez Seuil.
Les partis, les syndicats, sont en train de disparaître. La seule force organisée c'est le capital financier.
nieuws
Duitsland geeft negatief reisadvies voor Turkije
Edited: 201709070056
De reactie liet niet lang op zich wachten: op 9 september bracht het Turkse ministerie van BuZ een negatief reisadvies uit voor Duitsland.
LT
Noord-Korea: geen militaire doelwitten
Edited: 201709042209
In het conflict dat Noord-Korea uitlokt en ondergaat is er geen sprake van militaire doelwitten. Het uitgangspunt lijkt wel een totale oorlog te zijn waarbij de gehele bevolking van de tegenstander van de kaart wordt geveegd.
De beeldvorming van Noord-Korea is die van een staat waar bevolking, leger en leider één zijn, versmolten tot één monolitisch blok. Daar zorgen de eigen staatsmedia voor en de westerse media volgen: als er slachtoffers vallen zullen ze allen schuldig zijn.
In die zin gelijkt de beeldvorming op die van Nazi-Duitsland: ein Volk, ein Land, ein Führer.
In zo'n constellatie is het platbombarderen van Noord-Korea schijnbaar geoorloofd want het zijn allen soldaten. Erger nog, het zijn communistische soldaten.
Ook tijdens de Viëtnamese oorlog werd die logica toegepast om tapijtbombardementen met napalm goed te praten.
Jean-Luc Mélenchon à Marseille: 'Plus de blabla, mais du combat !'
Edited: 201708271106
En op zaterdag 23 september organiseert La France Insoumise een grote optocht in Parijs tegen de sociale afbraak.
vandaag gehoord
"alles is uitgecommercialiseerd", "we leven in een zeepbel van onechtheid", "de betekenis van dingen en gebeurtenissen is zoek"
Edited: 201708250216
John Crombez
'Wat is het waard dat kinderarbeid hier verboden is, als kinderen in een ander land onze spullen maken?'
Edited: 201708232251
Deze tweet van Crombez roept vele andere vragen op.
Een antwoord kan zijn: het is al heel goed dat het hier verboden is, door acties van sociaalvoelende mensen.
Een ander antwoord: misschien moeten we die spullen niet kopen en moeten we diegenen die ze aanbieden straffen.
Maar de doorsnee consument weet niet meer waar 'onze spullen' gemaakt worden. Enkel de producent weet dat. Op de ministeries weet men het ook maar een minister put niet uit die wetenschap om een beleid op gang te brengen.
Een idee: verplicht de distributieketens om de producten die in onwaardige omstandigheden geproduceerd worden, in aparte rekken te plaatsen.

En ja, er zijn nog slaven op de wereld. Ook in België leven er huisslaven. Begin met dat aan te pakken. Doe iets en lul wat minder.
LT
rector KU Leuven wil bijlessen voor eerstejaars
Edited: 201708171116
Luc Sels denkt in de eerste plaats aan wiskunde.
Het zou goed zijn ook aardrijkskunde en geschiedenis bij te spijkeren want daar wringt meer dan één schoentje.
Een beetje kunst en literatuur kan ook geen kwaad.
Universitas ...
News
Erdogan bant evolutietheorie van Darwin in middelbare scholen
Edited: 201706230339
Er komt ook minder aandacht voor de seculiere erfenis die Ataturk naliet en waarmee de Turkse grondwet doorweven is.
LT
Kroatië - Split - De laatste stenen getuigen van het joego-communisme
Edited: 201706061432
MÉLENCHON : «M. MACRON EST LE PRÉSIDENT DES RICHES»
Edited: 201705301250
Le mardi 30 mai 2017, Jean-Luc Mélenchon tenait une conférence de presse sur les élections législatives. Il a regretté que, dans cette campagne, les débats de fond ne puissent être traités. Il a en particulier évoqué l'augmentation de la CSG prévue par Emmanuel Macron, qui va ponctionner 20 milliards d'euros dans les poches des Français. Jean-Luc Mélenchon a également décrit le « système poutinien » qui s'articule autour du nouveau président de la République, avec la présence de nombreux oligarques issus des lobbies installés dans les cabinets ministériels.
LT
de geschiedenis van de toekomst
Edited: 201705140318
Op 20 september 2053 kon het conglomeraat DOCFEED fier aankondigen dat alle geschriften van de gehele wereld en van alle tijden ingescand waren. Het project OMEGA was daarmee afgerond.
Op 25 september 2054 volgde de grootste cyberaanval ooit, die alle computersystemen, servers en netwerken aantastte. Er was geen vraag om losgeld aan gekoppeld. De encryptie kon niet ongedaan worden gemaakt.
Yannis Ritsos (1909 - 1990)
La Paix
Edited: 201705090311
Le rêve de l’enfant, c’est la paix.
Le rêve de la mère, c’est la paix.
Les paroles de l’amour sous les arbres
c’est la paix.

Quand les cicatrices des blessures se ferment sur le visage
du monde
et que nos morts peuvent se tourner sur le flanc et trouver
un sommeil sans grief
en sachant que leur sang n’a pas été répandu en vain,
c’est la paix.

La paix est l’odeur du repas, le soir,
lorsqu’on n’entend plus avec crainte la voiture faire halte
dans la rue,
lorsque le coup à la porte désigne l’ami
et qu’en l’ouvrant la fenêtre désigne à chaque heure le ciel
en fêtant nos yeux aux cloches lointaines des couleurs,
c’est la paix.

La paix est un verre de lait chaud et un livre posés devant
l’enfant qui s’éveille.

Lorsque les prisons sont réaménagées en bibliothèques,
lorsqu’un chant s’élève de seuil en seuil, la nuit,
à l’heure où la lune printanière sort du nuage
comme l’ouvrier rasé de frais sort de chez le coiffeur du quartier,
le samedi soir
c’est la paix.

Lorsque le jour qui est passé
n’est pas un jour qui est perdu
mais une racine qui hisse les feuilles de la joie dans le soir,
et qu’il s’agit d’un jour de gagné et d’un sommeil légitime,
c’est la paix.

Lorsque la mort tient peu de place dans le cœur
et que le poète et le prolétaire peuvent pareillement humer
le grand œillet du soir,
c’est la paix.

Sur les rails de mes vers,
le train qui s’en va vers l’avenir
chargé de blé et de roses,
c’est la paix.

Mes Frères,
au sein de la paix, le monde entier
avec tous ses rêves respire à pleins poumons.
Joignez vos mains, mes frères.
C’est cela, la paix.

Lettre de Jean-Luc Mélenchon
Edited: 201705061061
Sans être forcément d’accord sur tous les sujets, je crois que nous réagissons de la même façon : on ne peut vivre heureux au milieu d’une marée montante de misère ou de gêne. On ne peut vivre content quand des ouvriers qui défendent leur emploi sont condamnés à de la prison ferme. Surtout quand de puissants personnages restent impunis. On n’accepte plus l’aveuglement dans le productivisme alors que le réchauffement climatique a commencé. On n’aime pas baisser les yeux quand on voit notre pays à la remorque des États-Unis d'Amérique entrer dans la logique de guerre tous azimuts. Ou quand nos dirigeants se font mener par le bout du nez par madame Merkel. Ou quand la France doit demander la permission d’adopter son budget à d’ineptes bureaucrates à Bruxelles. Nous ne supportons plus qu’on se paye de mots avec la République et ne voir partout que des monarques, petits et grands, usent du pouvoir comme d'un privilège personnel. Monarchie présidentielle, richesses produites par le travail de tous accaparées par une poignée d’oligarques, inégalités révoltantes, communautarisme haineux, l’argent maître de toutes décisions, non, ca ne peut plus durer. Nous nous rebellons. Notre vote peut profondément changer le cours des choses. Sinon quoi ?
L’action collective est notre force. Nous allons affronter d’acides campagnes de dénigrements et de falsifications, des flots d’argent, des pluies de sondages improbables, un concert médiatique permanent pour faire de cette élection une nouvelle fois une comédie personnalisée sans perspectives. Tout sera fait pour nous écarter du seul but qui nous motive : permettre à chacun de mener une vie vraiment humaine, libérée de l’angoisse du lendemain, sur une planète respectée, et dans un monde pacifique. Une utopie ? Non, c’est le seul projet raisonnable compte tenu de la situation actuelle et du futur qui nous est annoncé. On peut y parvenir. Cela dépend de nous. Nous ne nous laisserons pas voler l’élection la plus importante de notre pays. Nous ne voulons pas permettre qu’elle se résume à une nouvelle comédie de querelles superficielles entre gens qui, de toute façon, appliquent les mêmes politiques et adoptent les mêmes mœurs monarchiques dès qu’ils sont au pouvoir.
Les malheurs dans lesquels s’enfonce le pays ne tombent pas du ciel. Ce sont les résultats concrets de politiques froidement décidées. Elles sont menées au service de la finance dans toute l’Europe, sous la main de fer de la Commission européenne, en application des traités européens imposés aux Français par supercherie ! Nicolas Sarkozy hier, avec ses gouvernements du centre, de la droite et des transfuges du PS, est coupable. François Hollande, ensuite, avec ses gouvernements PS/EELV où siégeaient notamment MM. Macron, Valls et autres, qui ont mutilé la vie de millions de personnes, sont coupables. Ils ont abaissé le pays et piétiné nos principes républicains les plus essentiels. Le coup de balai a commencé. Les deux anciens présidents ont été sortis. Ne laissons pas leurs anciens ministres et premier ministre continuer leurs politiques ! Tous comptent sur l’épouvantail Le Pen pour vous faire abandonner vos convictions à la porte du bureau de vote au premier comme au deuxième tour. Ils sont très forts quand tout le monde a peur. Peur de tout, et même d’eux quand le dégoût qu’ils inspirent pousse à l’abstention.
Agir dès maintenant c’est refuser de se laisser intimider.
L’année 2017 est propice à l’action. Nous votons le 23 avril et le 7 mai, nos voisins allemands en septembre. Tout peut changer. Surtout que les présidents de l’Europe ont décidé de rédiger un nouveau traité européen…Et que cette année verra aussi présenter la ratification des accords de libre-échange avec le Canada (CETA) et les Etats-Unis (TAFTA).
Mettons-nous donc au travail. Il s’agit d’enraciner solidement notre rebellion. Pour cela il faut accumuler des fonds et des participants à l’action. N’attendez pas les consignes pour agir. Faites ce que vous trouverez de plus utile et convaincant pour élargir le nombre de ceux qui peuvent nous rejoindre et nous aider. Chacun peut rejoindre un groupe d’appui dans son quartier, son entreprise, son université ou en constituer un s’il n’en existe pas encore. Bref là où on vit sa propre vie, là où l’on rencontre les autres. Rejoindre un groupe d’appui n’est pas obligatoire. Mais c’est indispensable pour que vous soyez informés des actions et initiatives à côté de chez vous.
Mais vous pouvez aussi trouver sur ce site des idées à mettre en œuvre, des projets auxquels participer. N’oubliez pas de proposer vos talents ou vos savoirs faire professionnels, tout cela est très précieux. Plus il y aura de signataires plus nous serons forts en ressources, imagination, dévouement. Plus nous aurons de dons, mêmes petits, plus libres nous serons. Car s’ils ont les millions, nous sommes nous des millions !
Il nous faut à la fois convaincre et entraîner. L’idée essentielle c’est de s’adresser au plus grand nombre de ceux qui nous entourent. Notre but est de leur rendre le goût du futur.
Fidèlement,


Marina Abramovic & Ulay
Rest Energy - 1981
Edited: 201705040323

De titel had kunnen zijn: 'Can I help you?'
Het beeld roept in ieder geval vele vragen op.
Stelt dit het feminisme in vraag?
Het heeft niet veel te maken met Amor en Cupido, me dunkt.
De officiële uitleg: onvoorwaardelijk vertrouwen in elkaar.
Maar de interpretatie van een beeld kan in de tijd evolueren en dat heeft de kunstenaar niet onder controle. Die legt hij/zij bij de kijker. Zo trotseert het verstilde beeld de tijd, in een voortdurende stroom van wisselende interpretaties en indrukken, net zoals wij de geschiedenis of de wreedheid herinterpreteren, beschimpen, goedpraten, banaliseren, verheerlijken, negeren, ...

(MUHKA, eigen collectie)
LT
Macron en Le Pen in tweede ronde voor presidentsverkiezingen
Edited: 201704232001



source: Ministère de l'Intérieur


Onze vroege pronostiek van 5 februari is uitgekomen. Zie ons bericht

De parlementsverkiezingen van 11 en 18 juni 2017 zullen duidelijk maken in hoeverre het politieke landschap van Frankrijk is hertekend.
In ieder geval is het klaar dat Frankrijk nu ook een centrumpartij (of liever een centrumBEWEGING) kent, 'En Marche'. Niet toevallig zitten de initialen van Emmanuel Macron erin. De aanduiding van een premier én de samenstelling van de nieuwe regering zijn evenementen van cruciaal belang om tot een gefundeerde evaluatie te komen.
Het uiteenspatten van de Parti Socialiste is een kwestie van weken. Aan de rechterzijde is de rol van Fillon uitgespeeld en moeten Les Républicains op zoek naar nieuwe, jongere kopstukken zonder boter op het hoofd. Bij die keuze lijkt het gespin van Sarkozy door een meerderheid te worden afgewezen.
Met een opvallend resultaat (19,58%) trekt Jean-Luc Mélenchon (La France Insoumise) een wissel op de toekomst en het is niet uitgesloten dat hij in 2022 de tweede ronde haalt. Hij zal dan 71 zijn. Zijn analyse van de socio-economische toestand van Frankrijk wordt door vriend en vijand gedeeld, zijn gedurfde oplossingen vinden minder gehoor. Hij is een gevreesd 'debater' en een uitzonderlijk spreker. In zijn manier van doen ontdek je trekjes van Coluche maar hij maakt foutloos de overgang van spot naar ernst; dan wordt hij Gabin. Vaak in verontwaardiging en uitstekend gedocumenteerd.
Als de nieuwe president er niet in slaagt binnen het jaar resultaten te boeken die opnieuw hoop brengen bij de Fransen, dan is de tijd rijp om de oplossingen van Mélenchon uit te proberen.

Programme Mélenchon 2017
Geen echte scheiding tussen kerk en staat
Edited: 201704171224
De Belgische Grondwet bepaalt:
Art. 181.
§ 1. De wedden en pensioenen van de bedienaren der erediensten komen ten laste van de Staat; de daartoe vereiste bedragen worden jaarlijks op de begroting uitgetrokken.
§ 2. De wedden en pensioenen van de afgevaardigden van de door de wet erkende organisaties die morele diensten verlenen op basis van een niet-confessionele levensbeschouwing, komen ten laste van de Staat; de daartoe vereiste bedragen worden jaarlijks op de begroting uitgetrokken.
Monique Pinçon-Charlot, Michel Pinçon
Les prédateurs au pouvoir
Edited: 201704121661
ISBN : 2845975856
Paru chez TEXTUEL, le 12/04/2017

Résumé :
Le célèbre couple de sociologues Michel Pinçon et Monique Pinçon-Charlot livre ici une dénonciation impitoyable de la complicité des gouvernements avec le destructeur Dieu Argent. Fidèles à leur méthode rigoureuse, ils démontrent, preuves à l'appui, comment l'argent s'est transformé en une arme de destruction massive aux mains d'une aristocratie de l'argent qui fraye intensément avec celle du pouvoir. A l'heure du "Fillongate", de la violence délirante de Trump, de l'arrogance de Marine Le Pen face à la justice, ou de la mondialisation du droit de polluer à coups de "crédits carbone", l'indignation sociologique des Pinçon-Charlot est indispensable.

La colère sociologique des auteurs est plus vive que jamais : plus de droite ni de gauche. Tous réunis autour du veau d'or. Cynisme et déni de la règle sont devenus le mode de fonctionnement "normal" des dominants. C'est en toute impunité que s'organise la corruption au profit d'une petite caste affamée d'argent sous l’œil bienveillant des gouvernements. Il y a bien sûr Donald, François, Marine et les autres, sur lesquels les deux auteurs alignent des chiffres et faits irréfutables. Ils jettent aussi leur lumière crue sur des pratiques d'une extrême violence : celle de la financiarisation des services à la personne ou à la mondialisation du droit à polluer avec le juteux trafic des "crédits carbone". C'est une guerre que le couple mythique dénonce ici, avec l'argent comme arme de destruction massive .
Une guerre de classe qui menace l'avenir de l'humanité .
Mélenchon à Marseille
Edited: 201704091100
Le dimanche 9 avril 2017, Jean-Luc Mélenchon était en meeting à Marseille devant 70 000 personnes. Il a rendu hommage par une minute de silence aux 30 000 personnes mortes dans la Méditerranée. Dans un discours centré sur les enjeux géopolitiques de notre temps, il a réaffirmé sa volonté de sortir la France de l'OTAN, alliance guerrière des États-Unis d'Amérique. Brandissant un rameau d'olivier, il a affirmé : « Je serai le président de la paix ».
Françoise Jonckheere wint postuum proces tegen Eternit
Edited: 201703282051
De verantwoordelijkheid van Eternit staat vast, aldus het vonnis in hoger beroep. De rol en financiering van het Asbestfonds staat nu ter discussie.

lees het artikel van De Morgen
wiki
PAN renaît
Edited: 201703111267
PAN était un hebdomadaire satirique belge en langue française paraissant le mercredi à Bruxelles. Le 11 mars 2017, son propriétaire a annoncé sa reparution à partir du 15 avril 2017. Il paraîtra désormais le vendredi.

Créé en 1945 sur le modèle du Canard enchaîné dont il avait gardé les couleurs, le rouge et le noir, mais en quatre pages seulement, Pan paraissait le mercredi et abordait avant tout les questions politiques belges sous l'angle de la satire. Au contraire du Canard, toutefois, les journalistes de Pan ne signaient leurs articles que d'un pseudonyme - comportant le mot "pan" (Pandémonium, Pantalon, Pandecte, Pan Bagnat, etc.) Parmi les fondateurs, le chansonnier Léo Campion, libre-penseur, anarchiste et franc-maçon. Mais celui-ci dut assez vite se séparer du journal, sa carrière de chansonnier l'emmenant à Paris.

Cependant, en partant, Léo Campion léguait à Pan un esprit irrévérencieux qui ne quitta jamais le journal. Malgré cela, ou sans doute à cause de cela, les hommes politiques se plongeaient tous les mercredis dans les quatre pages de Pan où foisonnaient les caricatures, les plaisanteries et les jeux de mots (certains inspirés par le dialecte bruxellois, ce qui les rendait compréhensibles d'une catégorie restreinte d'initiés). Dans ses dernières années, Pan dut affronter une dissidence qui se mit à publier Père Ubu. Sans doute, pour garder sa prééminence, Pan se mit alors à organiser chaque année la cérémonie de remise des "Pandores", des prix qui allaient aux diverses têtes de turc que le journal s'était choisies. C'est de bonne grâce que les victimes se pressaient à cette parodie des Oscars et autres Césars, car être cité dans Pan était un brevet de célébrité. Ce phénomène est le même que celui qui faisait se précipiter la classe politique et le public sur le Pourquoi Pas?, autre hebdomadaire satirique, représentatif d'une presse belge qui n'avait pas encore subi l'influence du style "international".

En 2004, Pan fut racheté par Dominique Janne. Il se sépara rapidement du rédacteur en chef André Gilain, et le journal redéfinit sa ligne éditoriale avec l'arrivée de Nicolas Crousse, un ex-journaliste du quotidien progressiste Le Matin disparu en 1998. Par la suite, Crousse laissera sa place de rédacteur en chef à Thomas-Pierre Gerard.

Le 14 mai 2010, l'hebdomadaire belge Trends-Tendances annonçait le rachat de Pan par son concurrent Père Ubu et la fusion des deux titres en un seul, à savoir Père Ubu, sous le slogan "Père UBU, l'hebdo qui fait PAN dans le mille tous les jeudis". Le titre se modifia ensuite en "Père Ubu - Pan"

Le 11 mars 2017, le propriétaire des marques Père Ubu et Pan a annoncé qu'il mettait fin à l'hebdo Ubu-Pan qu'il n'était « jamais parvenu à débarrasser […] de cette image d’extrême droite anti-PS et anti-immigrés » et qu'il relançait le magazine PAN, désormais aussi en numérique, à partir du 15 avril, sous la direction de l'écrivain, blogueur, chroniqueur et scénariste Marcel Sel.

voir notre collection Pan et le livre sur l'histoire de Pan


Pan selon le CRISP
PARIS HAUSSMANN: MODÈLE DE VILLE: EXPOSITION DU 31 JANVIER AU 7 MAI 2017Exposition créée par le Pavillon de l’Arsenal
Edited: 201703110028
Commissaires scientifiques invités :
LAN - Benoit Jallon et Umberto Napolitano; FBC - Franck Boutté

Haussmann, préfet de la Seine de 1853 à 1870, a profondément transformé Paris, dessus, dessous, au centre et à sa périphérie. Son nom incarne par extension un siècle de travaux qui déterminent aujourd’hui encore l’organisation urbaine de la ville et l’identité de la capitale. Mais qui penserait aux tracés du Second Empire comme réseau exemplaire de la mobilité ? À l’îlot du XIXe siècle comme outil performant pour la ville durable ? À l’immeuble haussmannien comme archétype de la flexibilité ? La manifestation Paris Haussmann analyse et révèle le potentiel du modèle urbain parisien dans son actualité au regard des enjeux et des défis de la ville de demain.

en savoir plus


quelques livres sur Haussmann
De Redactie
De Turkse activiste Fehriye Erdal is veroordeeld tot een effectieve gevangenisstraf van 15 jaar voor haar betrokkenheid bij drie moorden in Turkije in 1996.
Edited: 201702201521
De Turkse activiste Fehriye Erdal is veroordeeld tot een effectieve gevangenisstraf van 15 jaar voor haar betrokkenheid bij drie moorden in Turkije in 1996. Erdal is al jaren spoorloos en was niet op haar eigen proces aanwezig.
Fehriye Erdal (39) was jarenlang lid van de extreemlinkse groep DHKP-C, die ijverde voor een communistische Turkse staat. In 1996 heeft die groepering in Istanbul twee zakenmannen en een secretaresse vermoord. Erdal zou daarbij betrokken geweest zijn, als brein achter de moorden. Zij werkte bovendien in het bedrijf waar de moord werd gepleegd en zou de daders daar hebben binnengelaten.

In 1999 werd ze daarom in ons land opgepakt, maar enkele jaren later kon ze vluchten, ondanks toezicht van de Belgische Staatsveiligheid. Sinds 2006 is ze spoorloos. Vandaag heeft de rechtbank van Brugge haar bij verstek veroordeeld tot 15 jaar cel. De rechter heeft ook haar onmiddellijke aanhouding bevolen. Tegen Erdal loopt een internationaal aanhoudingsbevel. Of ze nog leeft, is niet geweten.

Protest

Tegen de uitspraak in Brugge werd geprotesteerd door een tiental activisten van de Turkse politieke partij Front Populaire. Ze vinden het niet kunnen dat het proces tegen Erdal in België werd gevoerd. Volgens hen is enkel Turkije hiervoor bevoegd. Hun korte protestactie is zonder incidenten verlopen.

zie ook het bericht van 7 februari 2008
Macron
De passage en Algérie, Emmanuel Macron a affirmé, le 15 février, que la colonisation était un « crime », un « crime contre l’humanité ».
Edited: 201702151933
« Je ne regrette pas mes propos de novembre dernier car ils ont été sortis de leur contexte. J’ai toujours condamné la colonisation comme un acte de barbarie. La barbarie fait partie d’un passé que nous devons regarder en face en présentant nos excuses à l’égard de celles et ceux envers lesquels nous avons commis ces gestes », a-t-il précisé.

« En même temps, ajoute-il, il ne faut pas balayer ce passé ». « La France a installé les droits de l’homme en Algérie, mais elle a oublié de les lire. C’est une jolie formule qui vaut pour l’Algérie pour expliquer cette période. Il y a eu des crimes terribles, de la torture, de la barbarie ».



voir aussi
YouTube
Les gangsters et la République
Edited: 201701321465


DGSE > Service Action > ALPHA (actions homo = élimination de personnes).
Tactique:
FFF = Find, Fix, Finish
TTT = Trouver, Traquer, Terminer
CATHERINE Lucas
Kongo - Een voorgeschiedenis
Edited: 201701312229

Verschenen bij EPO:
Dit is het verhaal van toen Congo nog gewoon Kongo met hoofdletter K heette. Een relaas uit een periode toen men nog geloofde dat kolonisatie vooruitgang betekende en blanken nog een heel andere kijk op zwarten hadden. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Brusselaars. Voor Albert Thys, de man die 33 koloniale compagnies stichtte, Joseph Conrad naar the Heart of Darkness haalde en de eerste spoorweg in Kongo aanlegde. Voor burgemeester Karel Buls, die Thys zijn spoorweg mee inhuldigde. Voor journalist Camille Verhé van Het Laatste Nieuws, die in diens kielzog meereisde. Maar er is ook een zekere Marguerite waarop zowel Conrad als Buls verliefd zijn. Plus, niet vergeten: Pieter van den Broecke, die al in 1608 (!) naar Kongo reisde en schreef over zijn ontmoetingen met mens (over de zus van de koning van Kongo: ‘ontbood mij om bij haar te slapen’) en dier (over gorilla’s: ‘kunnen niet spreken, lopen naakt’). Tot slot is er nog een geradicaliseerde bourgeois, Maurice Calmeyn, een van de eerste radicale critici van de Kongo-Vrijstaat. En Stanley, vraagt u? Hij krijgt maar een bijrol. Voor een sensatiejournalist en koloniale held volstaat dat.
meer over Maurice Calmeyn
Turkish Minute / BOZKURT Abdullah
Erdogan’s fifth column in Europe
Edited: 201612040965
Abdullah Bozkurt

The plain, simple and bitter truth is that Turkey’s Islamist rulers have supported and maintained parallel networks in Europe; thrown political, diplomatic and financial support to front NGOs whose role is to promote hatred; and run a campaign of intimidation and curtailed free speech in European nations that are home to large Turkish and Muslim expatriate communities.

Delivering a very passionate speech last month at the European Parliament, Guy Verhofstadt, president of the Alliance of Liberals and Democrats for Europe, called this a fifth column that is being operated by the cronies of autocratic president Recep Tayyip Erdoğan to undermine Europe from within. He called on lawmakers to fight for European values and send a strong message to Erdoğan by freezing the accession talks with Turkey, which will most likely threaten this autocrat’s economic lifeline.

Turkey’s top Islamist has been secretly organizing clandestine networks in Europe to extend his influence and to create a network of supporters among Turkish and Muslim communities (especially from Egypt, Syria, Somalia and the Balkans) that could be called to serve the political goals of Erdogan. Just last week, we saw how this network was mobilized by Erdoğan in Germany, Belgium, Austria and Luxembourg where crowds gathered to show their support for this autocrat’s goals. The drive ran in parallel with similar rallies held by youth and women’s branches of the ruling Justice and Development Party (AKP) in front of the embassies of these countries in Ankara. With this showdown, Erdoğan hopes that the EU will give in on critical issues where the EU has shown resistance.

As opposed to a constructive engagement that would help Turkish and Muslim immigrant communities to better integrate with host nations, Erdoğan’s plan is rather based on playing a “spoiler card” in the heart of Europe by creating a groundswell of public support that will be difficult to restrain when push comes to shove. For that, he funds shell companies to run the fuel line for these networks and even pours in cash from a secret stash of state discretionary funds using the diplomatic pouch. It is not surprising to see that some European politicians including several EU lawmakers were hooked by this. Some have already been exposed by name and shamed publicly, while others are waiting their turn as confidential investigations close in. These Erdoğan apologists, who are now paying their dues by taking a position against his critics and opponents, will be sidelined and marginalized.

The heavyweights in Erdoğan’s fifth column in Europe comprise three major organizations that were set up on political and religious grounds to cater to different constituencies. There are hundreds of other NGOs clustered around these big boys that move in unison when given orders. In addition to raising funds and local recruitment, they are well financed by the Turkish government and supported diplomatically and politically. To volunteers they offer perks such as facilitation of their business and family dealings in the motherland, or positions in the Turkish government or government-linked institutions for their relatives. For Erdoğan critics, they run an intimidation campaign by profiling them and alerting authorities back in Turkey so that friends and families face repression and even jail time.

The easiest way to discern the pattern among these NGOs and Erdoğan’s political machinations is by looking at how they quickly pile on when Erdoğan wants. The first organization is the Union of European Turkish Democrats (UETD), founded in Germany in 2004 but later expanded to other European countries — France, Belgium, Austria, Netherlands and the UK. It has been totally transformed into an Islamist grassroot base for Erdoğan. The organization, working closely with Turkish embassies, is an important vehicle in delivering results for Erdoğan from get-out-to-vote campaigns to lobbying activities in European capitals. Turkish government officials are encouraged to spare time to meet and attend events organized by the UETD when they go to Europe. President Erdoğan’s travel itinerary often includes a meeting with UETD officials on the sidelines of his official visits.

While the UETD focuses exclusively on Turkish expat communities, the Union of NGOs of the Islamic World (UNIW), another NGO set up by Turkish Islamist rulers in 2005, actively works among Muslim communities in Europe and other continents. Among its members are controversial charity groups such as International Humanitarian Relief (IHH), accused of arms smuggling to rebels in Syria, and the Ensar Foundation, which was involved in a spree of rapes of dozens of children in the conservative Turkish district of Karaman. Erdoğan orchestrated the coverup of criminal investigations into both and protected them from prosecution. The UNIW has been running various schemes in Europe, linking up with Muslim groups in order to secure their loyalty to the undeclared Caliph Erdoğan.

The leaked emails of Erdoğan’s son-in-law Berat Albayrak, authenticated inadvertently by a court complaint, revealed that both the UETD and UNIW have worked together in Europe to promote goals set up by the Erdoğan family. In an email dated Jan. 21, 2013 and sent to Albayrak, a man named İsmail Emanet, then head of the youth branches of the UNIW, sent a detailed report to Erdoğan’s son-in-law on activities in Europe. In the 19-page report, Emanet, who is now advisor to Energy Minister Albayrak, said the UETD must be overhauled to better realign with the Islamist government’s goals and suggested that the Turkish-Islamic Union for Religious Affairs (DİTİB), the wealthy organization that is run by imams and was sent by the Turkish government to Europe, work closely with the UETD.

The DİTİB, which used be an apolitical religious network that was relied upon by secular governments in the past, has for some time now been transformed into an instrument of hate-mongering and anti-Western political machinations by President Erdoğan. With its control of so many mosques in Europe and the huge financial resources at its disposal, the DİTİB presents serious challenges to the integration policies of all European countries that host sizable Turkish communities. In November 2015, the UETD awarded DİTİB-affiliated imams in Germany certificates of appreciations for their role in the Nov. 1 elections, which restored the parliamentary majority to Erdoğan’s AKP.

As European politicians are hobbled by internal divisions, Erdoğan sees a moment of opportunity to advance his fifth column in the heart of Europe. Using the front NGOs and transformed grassroot networks, his intelligence operatives have stepped up their intel collection efforts, run clandestine schemes, plan false flags and even plot assassinations and murders of dissidents and critics. Using the migrant deal to blackmail the EU, Erdoğan is twisting arms and threatens Europe with a flood of refugees. It is not hard to imagine what he is planning secretly.

With this trajectory of boosting radicals and hooligans among the Turkish and Muslim communities of Europe, Turkey’s Islamists have set relations with the EU back further. What is more troubling is that Erdoğan’s xenophobic and anti-Western policies give more ammunition to far-right Islamophobic European politicians at the expense of moderate conservatives, liberals and social democrats. In other words, Erdoğan is undermining European values not just by advancing the fifth column of Islamist zealotry in the midst of Europe but also by giving a huge impetus to the extreme right. In the meantime law-abiding and peaceful Turks and Muslims in Europe find themselves under greater suspicion from the larger majority because of closer scrutiny as European authorities are scrambling to defuse the risk of Erdoğan’s fifth column from developing effectively.

As a result, Turkey’s autocratic president has not only migrants to mobilize in order to destabilize Europe but also an Islamist fifth column in the heart of Europe to march forward when the time comes. The militant religious networks are already mushrooming in Europe on fertile ground provided by this fifth column’s clandestine activities.
ERDOGAN Asli
Même le silence n'est plus à toi
Edited: 201611220961
Actes Sud : Communiqué – Aslı Erdoğan
Publié le 22 novembre 2016
Dans la nuit du 16 au 17 août 2016, l’écrivaine et journaliste Aslı Erdoğan a été arrêtée à son domicile et incarcérée. À ce jour, elle est toujours emprisonnée à Istanbul et risque la prison à vie.

« Je continuerai à rapporter tout ce qu’il se passe dans les « Marches pour la Liberté », et cela devant comme derrière les barreaux — y a-t-il encore une différence entre les deux ? »


Le 4 janvier 2017 paraîtra Même le silence n’est plus à toi, recueil de chroniques traduites du turc par Julien Lapeyre de Cabanes.
Ce recueil rassemble vingt-sept textes d’Aslı Erdoğan parus au cours des dix dernières années dans le journal Özgür Gündem, quotidien soutenant les revendications kurdes et dont la 8ème cour criminelle d’Istanbul a ordonné le 16 août, la fermeture et l’arrestation des collaborateurs.

Ces chroniques politiques, réflexions sur l’écriture et l’exil, essais sur les actions gouvernementales, les pesanteurs archaïques et les clichés à l’œuvre dans la vie quotidienne en Turquie, éclaireront le profil d’essayiste engagée d’Aslı Erdoğan et permettront de comprendre pourquoi l’auteur, victime de la chasse aux sorcières déclenchée en juillet 2016, est actuellement en prison.

Son écriture toujours soignée et traversée de fulgurances poétiques trouve ici un autre terrain d’expression que le roman, non moins convaincant.

Relations presse : Emanuèle Gaulier

– e.gaulier@actes-sud.fr – 01 55 42 63 24

« L’écriture est soit un verdict, soit un cri… L’écriture, comme cri, naissant avec le cri… Une écriture à même de susciter un grand cri qui recouvrirait toute l’immensité de l’univers… Qui aurait assez de souffle pour hurler à l’infini, pour ressusciter tous les morts… »

Aslı Erdoğan (dont le patronyme, courant en Turquie, n’a pas de lien avec le président du pays) est née en 1967 et vit à Istanbul. Physicienne de formation, elle a travaillé au Centre européen de recherches nucléaires de Genève. Elle a vécu et travaillé deux ans à Rio de Janeiro.

Romancière et nouvelliste, lauréate de nombreux prix et traduite dans plusieurs langues, Aslı Erdoğan incarne le rayonnement de la nouvelle littérature turque, celle de la génération d’après Orhan Pamuk.

À ce jour, cette intellectuelle engagée est toujours en détention dans la prison stambouliote pour femmes, Barkirköy, et le parquet a réclamé sa détention à vie pour des chefs d’accusation accablants : « propagande en faveur d’une organisation terroriste », « appartenance à une organisation terroriste », « incitation au désordre ».

La date de son procès n’est pas encore connue.

L’arrestation d’Aslı Erdoğan a provoqué une vague d’indignation en Turquie et dans le monde, relayée par de nombreux artistes, intellectuels et écrivains.

Une pétition a été lancée après son arrestation sur le site change.org et a récolté, depuis, plus de 39 000 signatures.

Audrey Azoulay, ministre de la Culture et de la Communication, dans le cadre d’un entretien accordé à Livres Hebdo le 10 novembre, a qualifié « d’intolérable » son maintien en détention.

« CETTE LETTRE EST UN APPEL D’URGENCE ! »
Depuis la prison de Bakırköy où elle est détenue, Aslı Erdoğan a fait passer le 1er novembre 2016 un appel d’urgence que voici :

Chers amis, collègues, journalistes, et membres de la presse,

Je vous écris cette lettre depuis la prison de Bakırköy, au lendemain de l’opération policière à l’encontre du journal Cumhuriyet, un des journaux les plus anciens et voix des sociaux démocrates. Actuellement plus de 10 auteurs de ce journal sont en garde-à-vue. Quatre personnes dont Can Dündar (ex) rédacteur en chef, sont recherchées par la police. Même moi, je suis sous le choc.

Ceci démontre clairement que la Turquie a décidé de ne respecter aucune de ses lois, ni le droit. En ce moment, plus de 130 journalistes sont en prison. C’est un record mondial. En deux mois, 170 journaux, magazines, radios et télés ont été fermés. Notre gouvernement actuel veut monopoliser la « vérité » et la « réalité », et toute opinion un tant soit peu différente de celle du pouvoir est réprimée avec violence : la violence policière, des jours et des nuits de garde-à-vue (jusqu’à 30 jours)…

Moi, j’ai été arrêtée seulement parce que j’étais une des conseillères d’Özgür Gündem, « journal kurde ». Malgré le fait que les conseillères, n’ont aucune responsabilité sur le journal, selon l’article n°11 de la Loi de la presse qui le notifie clairement, je n’ai pas été emmenée encore devant un tribunal qui écoutera mon histoire.

Dans ce procès kafkaïen, Necmiye Alpay, scientifique linguiste de 70 ans, est également arrêtée avec moi, et jugée pour terrorisme.

Cette lettre est un appel d’urgence !

La situation est très grave, terrifiante et extrêmement inquiétante. Je suis convaincue que l’existence d’un régime totalitaire en Turquie, secouerait inévitablement, d’une façon ou d’une autre, aussi l’Europe entière. L’Europe est actuellement focalisée sur la « crise de réfugiés » et semble ne pas se rendre compte des dangers de la disparition de la démocratie en Turquie. Actuellement, nous, – auteurs, journalistes, Kurdes, Alévis, et bien sûr les femmes- payons le prix lourd de la « crise de démocratie ». L’Europe doit prendre ses responsabilités, en revenant vers les valeurs qu’elle avait définies, après des siècles de sang versé, et qui font que « l’Europe est l’Europe » : La démocratie, les droits humains, la liberté d’opinion et d’expression…

Nous avons besoin de votre soutien et de solidarité. Nous vous remercions pour tout ce que vous avez fait pour nous, jusqu’à maintenant.

Cordialement,

Aslı Erdoğan

1.11.2016, Bakırköy Cezaevi, C-9

Traduit du turc par Kedistan

Soirée de soutien

Le 12 décembre 2016 à 20h, La Maison de la Poésie accueillera une soirée de soutien et de solidarité à Aslı Erdoğan en présence notamment de Mine Aydoslu, la mère d’Asli Erdoğan, Françoise Nyssen, présidente d’Actes Sud, Timour Muhidine, son éditeur, Pierre Astier, son agent littéraire. Cette soirée sera animée par le journaliste Christian Tortel et la comédienne Sophie Bourel lira des textes du recueil à paraître Même le silence n’est plus à toi.

À lire en avant-première, deux extraits du recueil :

Le Silence même n’est plus à toi

(parution janvier 2017)

Nous sommes coupables

Que faut-il écrire ? Que peut bien faire l’écriture (la tienne), que peut-elle bien mettre en « mots », et au nom de quel monde peut-elle transformer celui-ci ? Jusqu’où peut-elle se baser sur la réalité ? Trois heures du matin, la pluie tombe par intermittences, bientôt à verse. Comme si c’était le bruit des secondes qu’on entendait battre sur le pavé. Je suis à ma place habituelle, dans ma nuit où j’entre comme on se faufile dans une tente. Problèmes « éternels », s’obscurcissant à mesure que l’ombre s’étend, pris dans l’étroit défilé qui coupe toute issue… « L’écriture est soit un verdict, soit un cri. »

Mot tant de fois prononcé, il lui arrive parfois de s’accrocher à l’homme telle une anaphore, de l’éparpiller entre ciel et terre. Puis il le jette subitement dehors, et l’abandonne sur les rives du silence. L’écriture, comme cri, naissant avec le cri… Une écriture à même de susciter un grand cri qui recouvrirait toute l’immensité de l’univers… Qui aurait assez de souffle pour hurler à l’infini, pour ressusciter tous les morts… Quel mot peut reprendre et apaiser le cri de ces enfants arméniens jetés à la fosse ? Quels mots pour être le ferment d’un monde nouveau, d’un autre monde où tout retrouverait son sens véritable, sur les cendres de celui-ci ?

Les limites de l’écriture, limites qui ne peuvent être franchies sans incendie, sans désintégration, sans retour à la cendre, aux os et au silence… Si loin qu’elle puisse s’aventurer dans le Pays des Morts, l’écriture n’en ramènera jamais un seul. Si longtemps puisse-t-elle hanter les corridors, jamais elle n’ouvrira les verrous des cellules de torture. Si elle se risque à pénétrer dans les camps de concentration où les condamnés furent pendus aux portes décorées et rehaussées de maximes, elle pressent qu’elle n’en ressortira plus. Et si elle en revient pour pouvoir le raconter, ce sera au prix de l’abandon d’elle-même, en arrière, là-bas, derrière les barbelés infranchissables… Face à la mort, elle porte tous les masques qu’elle peut trouver. Lorsqu’elle essaie de résonner depuis le gouffre qui sépare les bourreaux des victimes, ce n’est que sa propre voix qu’elle entend, des mots qui s’étouffent avant même d’atteindre l’autre bord, avant les rives de la réalité et de l’avenir… La plupart de temps, elle choisit de rester à une distance relativement sûre, se contentant peut-être, pour la surmonter, de la responsabilité du « témoignage »…

Aussi excessivement facile, tardif et vain que cela soit, il faut le dire explicitement : nous sommes coupables. Nous avons commis, dans ce pays, un crime atroce ; ceux qui en ont été les victimes ont trouvé ces mots pour le nommer, « Grande Catastrophe », nous avons éradiqué un peuple. Après avoir appelé les hommes à combattre dans nos armées, nous avons massacré à la pelle leurs femmes et leurs enfants, en les faisant marcher le ventre vide sur des routes interminables. Mais le crime des hommes est dans leurs actes autant que dans leur façon de les assumer. En niant nos agissements, nous avons commis un crime plus grand encore, en refusant de regarder cette femme qui nous appelait à l’aide, cette pauvre femme prise dans l’un des cortèges qu’on envoyait à la mort, cette femme qui depuis 99 ans nous fait désespérément signe… Voilà le pire crime, car c’est voler à un être humain jusqu’à ses traumatismes. Accuser la victime de mensonge, c’est rejeter le crime sur ceux qui en sont les martyrs… Voilà sans doute pourquoi nos terres sont couvertes de fosses, que nous creusons et refermons sans cesse. Jonchées d’os, de cendres, de silence… Nous ne sommes pas capables ni de regarder dans les yeux cette femme battue à mort puis jetée sur le bord de l’autoroute, ni les restes du squelette du partisan… Nous vieillissons pour oublier, oublions en assassinant, et oublions sans cesse que ces cadavres, nous les portons en nous.

Faire face est tout autre chose qu’accepter. C’est être capable d’affronter le regard des victimes, savoir leur laisser la parole. Il est peut-être trop tard, bien trop tard pour les morts, mais laissons ceux qui en ont réchappé nous la raconter, cette Grande Catastrophe. Nous, qui sommes désormais un autre « nous ».

Un dernier mot avant le 1er mai : la place Taksim est à nous, ceux qui y sont morts à tout le monde… Chaque fois que nous marcherons vers cette place méconnaissable, malgré les matraques, les canons à eau, les lacrymos, chaque fois que nous en prendrons le chemin, elle sera « à nous ».
ERDOGAN Asli
PEN
Edited: 201611151161
15 November 2016 – On the Day of the Imprisoned Writer take action with PEN for writers imprisoned for their work.

On 17 August 2016, renowned novelist and PEN member Aslı Erdoğan was arrested at her home in Istanbul, Turkey. A columnist and member of the pro-Kurdish opposition daily Özgür Gündem’s advisory board, which was shut down under the state of emergency that followed the failed coup of 15 July 2016, her arrest came alongside that of more than 20 other journalists and employees of the paper.

Erdoğan, who suffers from asthma, chronic obstructive pulmonary disease and diabetes, was sent to a jail in Istanbul on preliminary charges of “membership of a terrorist organisation” and “undermining national unity.” She has been in pre-trial detention since her arrest, and no date has currently been set for her trial.

Erdoğan’s arrest comes amid heightened concerns for rights and freedoms following the failed coup attempt in July. As of 24 October 2016, 135 journalists had been charged and were in pre- trial detention; at least 8 others were detained without charge and others were in police custody under investigation.

The Turkish authorities have shut down more than 100 media outlets, censored at least 30 news websites, and stripped more than 600 members of the press of their credentials; 29 publishing houses have been ordered closed and there have been reports of wide-spread ill-treatment in custody. Over 70,000 people have detained, placed under investigation, suspended or fired, including teachers, civil servants, academics and others.

Earlier this month, Turkish President Recep Tayyip Erdogan declared that he would extend the country’s state of emergency by 90 days, holding on to his almost unlimited discretionary powers to rule by decree. The extension came into effect on 19 October and will last for an additional 90 days, and could be renewed.

While recognizing the right of the Turkish authorities to bring those responsible for crimes during the attempted coup to justice, PEN International calls on the Turkish authorities to safeguard freedom of expression, human rights and respect their obligations under international law during the declared state of emergency and to release all journalists and writers held solely in connection with their peaceful exercise of their right to freedom of expression, as appears to be the case with Aslı Erdoğan.

‘I have been very happy and honoured to be chosen as an honorary member of Danish PEN. On August 16, my apartment was busted by special forces policemen… I spent 72 hours in custody, in a cage. I have declared several times to the police, prosecutor and the judge that as a member of the ‘board of advisors’ of Özgür Gündem, I have no legal responsibility for the paper. I hope to be released as soon as I face the real trial.’ – Excerpt from a letter Erdoğan sent to Danish PEN.

Take Action – share on Twitter, Facebook and other social media

Send Appeals to the Turkish authorities:

Urging them to immediately release Aslı Erdoğan who PEN believes is held solely in connection with her peaceful exercise of her right to freedom of expression;
Calling for all detained writers and journalists to have access to lawyers and to be released if they are not to be charged with a recognizably criminal offence and tried promptly in accordance with international fair trial standards;
Calling on them not to use the state of emergency to crack down on peaceful dissent, civil society, media and education.
news
geneesmiddel Depakine in opspraak
Edited: 201610180034
Depakine Chrono is een geneesmiddel voor de behandeling van epilepsie en manie.
Depakine Chrono wordt gebruikt voor de behandeling van:
- Verschillende vormen van epilepsie, zowel alleen als in combinatie met andere geneesmiddelen.
- Manie, waarbij u zich erg opgewonden, opgetogen, geagiteerd, enthousiast of hyperactief kunt voelen. Manie komt voor bij een ziekte met de naam ‘bipolaire stoornis’. Depakine Chrono kan worden gebruikt wanneer lithium niet kan worden toegepast.
VIER / LT
Jan Jambon in Sint-Jans-Molenbeek (Brussel)
Edited: 201610120006
Jan Jambon, minister van BiZ, nam deel aan een nachtelijke patrouille van de politie van SJM. Die werd gevolgd door de TV-ploeg van VIER in het puike programma Niveau 4.
De hoofdinspecteurs kloegen de straffeloosheid t.a.v. jeugddelinquentie aan en legden de vinger op de wonde: justitie (parket en strafuitvoering) en te weinig gevangeniscellen. Tot 18 jaar plegen jongeren vooral diefstallen en vandalisme; na hun 18de stappen zij in het drugsnetwerk. In dat opzicht zijn er parallellen met de situatie in Napels .
Veel antwoorden had Jambon niet.
Zorgwekkend.
STATISTA
The Countries Where The Super-Rich Are More Likely To Have Inherited Their Wealth
Edited: 201610112324
In every country in the world, there are countless stories about billionaires who built massive business empires despite humble beginnings. In Austria, however, a billionaire is far more likely to have inherited his or her fortune. According to a report from Jonathan Wai of Duke University and David Lincoln of Wealth-X, 49.6 percent of Austrians with a net worth over $30 million were born into wealth.

The situation is similar in Sweden where 43.8 percent of ultra high net worth individuals inherited their fortune. In the United Kingdom and the United States however, the story is quite different with the vast majority of wealthy individuals starting off from scratch without familial assistance. In Russia where oil has produced countless billionaires since the collapse of communism, inheriting vast sums of money is far rarer: a mere 1.3 percent of super-rich individuals in Russia netted their wealth through inheritance.
PowNed
D66 wil een privacyslot op de gegevens van het Kadaster en de Kamer van Koophandel. - Nederland
Edited: 201610110046
A. Tankus
11 oktober 2016 - 10:21
D66 wil een privacyslot op de gegevens van het Kadaster en de Kamer van Koophandel. "Wij vinden het zorgwekkend dat je zo makkelijk privé-gegevens uit het Kadaster kan halen", zegt Kees Verhoeven. "Je moet kunnen zeggen: dit wil ik niet", zegt het Kamerlid vandaag tegen PowNed.
In de aflevering van de De Week van PowNed van vorige week werd aangetoond dat het vrij simpel is om via het Kadaster aan privé-gevevens te komen. Onze verslaggever stond op die manier op de stoep bij de baas van AIVD en de politie.
"Dat een hypotheek openbaar is, vind ik prima. Maar dat iemand die het niet met je eens is zomaar voor je deur kan staan vind ik niet kunnen. Jullie uitzending heeft bewezen dat dit veel te makkelijk is", aldus Verhoeven.
Motie
Hij gaat daarom bij de begrotingsbehandeling van Veiligheid en Justitie een motie indienen die voorstelt een privacyslot op het Kadaster en Kamer van Koophandel te plaatsen. "Je moet gewoon kunnen zeggen net als vroeger bij het papieren telefoonboek, dit wil ik niet." Hij verwacht dat de motie brede steun zal krijgen in de Tweede Kamer. "Hier zou de hele Tweede Kamer achter moeten staan." 
SP-kamerlid Farshad Bashir heeft inmiddels Kamervragen gesteld aan de Minister van Wonen en Rijksdienst en aan de Minister van Veiligheid en Justitie over de openbare gegevens in het kadaster. Verhoeven vindt dit echter een "te zacht middel".
Noot LT: beginnen de eigenaars zich in te graven?
PRIMS Floris
De parochies van Berchem (Antwerpen) - Kaartje
Edited: 201610051026
Council of Europe
MSI-MED (2016)09rev2 - Recommendation CM/Rec(2017x)xx of the Committee of Ministers to member states on media pluralism and transparency of media ownership - Second revised draft
Edited: 201609201696
MSI-MED (2016)09rev2
Recommendation CM/Rec(2017x)xx of the Committee of Ministers to member states on media pluralism and transparency of media ownership
Second revised draft
Preamble

1. Media freedom and pluralism are crucial components of the right to freedom of expression, as guaranteed by Article 10 of the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms (ETS No. 5, hereinafter “the Convention”). They are central to the functioning of a democratic society as they help to ensure the availability and accessibility of diverse information and views, on the basis of which individuals can form and express their opinions and exchange information and ideas.
2. The media play essential roles in democratic society, by widely disseminating information, ideas, analysis and opinions; acting as public watchdogs, and providing forums for public debate. In the present multi-media ecosystem, these roles continue to be fulfilled by traditional media, but are also increasingly performed by other media and non-media actors, from multinational corporations to non-governmental organisations and individuals.
3. Pluralist democratic societies are made up of a wide range of identities, ideas and interests. It is imperative that this diversity can be communicated through a range of independent and autonomous channels and outlets, thus creating an informed society, contributing to mutual understanding and fostering social cohesion.
4. Different types of media, along with different genres or forms of editorial content or programming contribute to diversity of content. Although content focusing on news and current affairs is of most direct relevance for fostering an informed society, other genres are also very important. Examples include cultural and educational content and entertainment, as well as content aimed at specific sections of society, such as local content.
5. In the present multi-media environment, online media and other internet platforms enable access to a growing range of information from diverse sources. This transformation in how media content is made available and used creates new opportunities for more and more people to interact and communicate with each other and to participate in public debate.
6. This technological evolution also raises concerns for media pluralism. While variety in media sources and types can be instrumental in enhancing diversity of media content and exposure to such diversity, it does not of itself guarantee it. Individuals still have to select what media to use and what content to watch, listen to or read among vast quantities of diverse content distributed across various media. This may result in them selecting or being exposed to information confirming their existing views and opinions, which can, in turn, generate fragmentation and result in a polarised society. While limited news resources and self-imposed restrictions on the choice of content are not new phenomena, the media and internet intermediaries may amplify their inherent risks, through their ability to control the flow, availability, findability and accessibility of information and other content online. This is particularly troubling if the individual users are not aware of these processes or do not understand them.
7. As new actors enter the evolving online market, the ensuing competitive pressures and a shift in advertising revenues towards the internet have contributed to an increase in media consolidation and convergence. Single or a few media owners or groups acquire positions of considerable power where they can separately or jointly set the agenda of public debate and significantly influence or shape public opinion, reproducing the same content across all platforms on which they are present. Convergence trends also lead to cost-cutting, job losses in journalism and media sectors, and the risk of financial dependencies for journalists and the media. These developments may cause a reduction in diversity of news and content generally and ultimately impoverish public debate.
8. Fresh appraisals of existing approaches to media pluralism are called for in order to address the challenges for pluralism resulting from how users and businesses have adapted their behaviour to technological developments. New policy responses and strategic solutions are needed to sustain independent, quality journalism and diverse content across all media types and formats.
9. There is a need for an enhanced role for independent public service media to counteract on-going processes of concentration and convergence in the media. By virtue of their remit, public service media are particularly suited to address the informational needs and interests of all sections of society, as is true of community media in respect of their constituent users. It is of utmost importance for public service media to have within their mandates the responsibility to foster political pluralism and awareness of diverse opinions, notably by providing different groups in society – including cultural, linguistic, ethnic, religious or other minorities – with an opportunity to receive and impart information, to express themselves and to exchange ideas.
10. In light of the increased range of media and content, it is very important for individuals to possess the cognitive, technical and social skills and capacities that enable them to critically analyse media content, and to understand the ethical implications of media and technology. Media literacy contributes to media pluralism and diversity by empowering individuals to effectively access, evaluate and create diverse types of content; by reducing the digital divide; facilitating informed decision-making, especially in respect of political and public affairs and commercial content, and by enabling the identification and countering of false or misleading information and harmful and illegal online content.
11. The adoption and effective implementation of media-ownership regulation plays an important role in respect of media pluralism. Such regulation should ensure transparency in media ownership; it should address issues such as cross-media ownership, direct and indirect media ownership and effective control and influence over the media. It should also ensure that there is effective and manifest separation between the exercise of political authority or influence and control of the media or decision making as regards media content.
12. Transparency of media ownership, organisation and financing help to increase media accountability. Transparency and media literacy are therefore indispensable tools for individuals to make informed decisions about which media they use and how they use them, to search for, access and impart information and ideas of all kinds. This makes them practical instruments of effective pluralism.
13. Against this background, the present Recommendation reaffirms the importance of existing Council of Europe standards dealing with different aspects of media pluralism and transparency of media ownership and the need to fully implement them in democratic societies. The Recommendation builds further on those standards, adjusting, supplementing and reinforcing them, as necessary, to ensure their continued relevance in the current multi-media ecosystem.
Under the terms of Article 15.b of the Statute of the Council of Europe (ETS No. 1), the Committee of Ministers recommends that governments of member States:
i. fully implement the guidelines set out in the appendix to this recommendation;
ii. remain vigilant to, and address, threats to media pluralism and transparency of media ownership by regularly monitoring the state of media pluralism in their national media markets, assessing risks to media freedom and pluralism and adopting appropriate regulatory responses, including by paying systematic attention to such focuses in the on-going reviews of their national laws and practices;
iii. fully implement, if they have not already done so, previous Committee of Ministers’ Recommendations and Declarations dealing with different aspects of media pluralism and transparency of media ownership, in particular those specified in the guidelines appended to the present Recommendation;
iv. promote the goals of this recommendation at the national and international levels and engage and co-operate with all interested parties to achieve those goals.

Appendix to Recommendation

Guidelines

In the context of this Recommendation, unless otherwise specified, the media are generally understood as including print, broadcast and online media.
I. A favourable environment for freedom of expression and media freedom

1. The principles of freedom of expression and media freedom, as grounded in the Convention, must continue to be developed in a way that takes full account of the features of the present multi-media ecosystem, in which a range of new media actors have come to the fore.
2. States have a positive obligation to foster a favourable environment for freedom of expression, in which everyone can exercise their right to freedom of expression and participate in public debate effectively, irrespective of whether or not their views are received favourably by the State or others. States should guarantee free and pluralistic media for their valuable contribution to robust public debate in which societal diversity can be articulated and explored.
3. National legislative and policy frameworks should safeguard the editorial independence and operational autonomy of all media so that they can carry out their key tasks in democratic society. The frameworks should be designed and implemented in such ways as to prevent the State, or any powerful political, economic, religious or other groups from acquiring dominance and exerting pressure on the media.
4. Relevant legislation should ensure that the media have the freedom at all times to provide accurate and reliable reporting on matters of public interest, in particular concerning vital democratic processes and activities, such as elections, referenda and public consultations on matters of general interest. Adequate safeguards should also be put in place to prevent interference with editorial independence of the media in relation to coverage of conflicts, crises and other sensitive situations where quality journalism and reporting are key tools in countering propaganda and disinformation.
5. In a favourable environment for freedom of expression, media regulatory authorities and other authorities or entities entrusted with responsibility for regulating or monitoring other (media) service providers or media pluralism must be able to carry out their remit in an effective, transparent and accountable manner. A prerequisite for them to be able to do so is that they themselves enjoy independence that is guaranteed in law and borne out in practice.
6. The independence of the authorities and entities referred to in the previous paragraph should be guaranteed by ensuring that they: have open and transparent appointment and dismissal procedures; have adequate human and financial resources and autonomous budget allocation; work to transparent procedures and decision-making; have the power to take autonomous decisions and enforce them, and that their decisions are subject to appeal.

7. States should ensure transparency of media ownership, organisation and financing, as well as promote media literacy, in order to provide individuals with the information and critical awareness that they need in order to access diverse information and participate fully in the present multi-media ecosystem.
II. Media pluralism and diversity of media content

General requirements of pluralism
1. As ultimate guarantors of pluralism, States have a positive obligation to put in place an appropriate legislative and policy framework to that end. This implies adopting appropriate measures to ensure sufficient variety in the overall range of media types, bearing in mind differences in terms of their purposes, functions and geographical reach. The complementary nature of different media types strengthens external pluralism and can contribute to creating and maintaining diversity of media content.
2. States are called upon to ensure that there is periodic independent monitoring and evaluation of the state of media pluralism in their jurisdictions based on a set of objective and transparent criteria for identifying risks to the variety in ownership of media sources and outlets, the diversity of media types, the diversity of viewpoints represented by political, ideological, cultural and social groups, and the diversity of interests and viewpoints relevant to local and regional communities. States are further urged to develop and enforce appropriate regulatory and policy responses effectively addressing any risks found.

Specific requirements of pluralism
Diversity of content
3. States should adopt regulatory and policy measures to promote the availability and accessibility of the broadest possible diversity of media content as well as the representation of the whole diversity of society in the media, including by supporting initiatives by media to those ends.

States should encourage the development of open, independent, transparent and participatory initiatives by social media, media stakeholders, civil society and academia, that seek to improve effective exposure of users to the broadest possible diversity of media content online.

Wherever the visibility, findability and accessibility of media content online is influenced by automated processes, whether they are purely automated processes or used in combination with human decisions, States should encourage social media, media stakeholders, civil society and academia to engage in open, independent, transparent and participatory initiatives that:

- increase the transparency of the processes of online distribution of media content, including automated processes;

- assess the impact of such processes on users’ effective exposure to a broad diversity of media content, and

- seek to improve these distribution processes in order to improve users’ exposure to the broadest possible diversity of media content.

4. States should make particular efforts, taking advantage of technological developments, to ensure that the broadest possible diversity of media content, including in different languages, is accessible to all groups in society, particularly those which may have specific needs or face disadvantage or obstacles when accessing media content, such as minority groups, children, the elderly and persons with cognitive or physical disabilities.
5. Diversity of media content can only be properly gauged when there are high levels of transparency about editorial and commercial content: media and other actors should adhere to the highest standards of transparency regarding the provenance of their content and always signal clearly when content is provided by political sources or involves advertising or other forms of commercial communications, such as sponsoring and product placement. This also applies to user-generated content and to hybrid forms of content, including branded content, native advertising and advertorials and infotainment.
Institutional arrangement of media pluralism
6. States should recognise the crucial role of public service media in fostering public debate, political pluralism and awareness of diverse opinions. States should accordingly guarantee adequate conditions for public service media to continue to play this role in the multi-media landscape, including by providing them with appropriate support for innovation and the development of digital strategies and new services.
7. States should adopt appropriate specific measures to protect the editorial independence and operational autonomy of public service media by keeping the influence of the State at arm’s length. The supervisory and management boards of public service media must be able to operate in a fully independent manner and the rules governing their composition and appointment procedures must contain adequate checks and balances to ensure that independence.
8. States should also ensure stable, sustainable, transparent and adequate funding for public service media in order to guarantee their independence from governmental, political and commercial pressures and enable them to provide a broad range of pluralistic information and diverse content. This can also help to counterbalance any risks caused by a situation of media concentration.
9. States should encourage and support the establishment and functioning of community, minority, regional and local media, including by providing financial mechanisms to foster their development. Such independent media give a voice to communities and individuals on topics relevant to their needs and interests, and are thus instrumental in creating public exposure for issues that may not be represented in the mainstream media and in facilitating inclusive and participatory processes of dialogue within and across communities and at regional and local levels.
10. States should facilitate access to cross-border media, which serve communities outside the country where they are established, supplement national media and can help certain groups in society, including immigrants, refugees and diaspora communities, to maintain ties with their countries of origin, native cultures and languages.

Support measures for the media and media pluralism
11. For the purpose of enhancing media pluralism, States should develop strategies and mechanisms to support professional news media and quality journalism, including news production capable of addressing diverse needs and interests of groups that may not be sufficiently represented in the media. They should explore a wide range of measures, including various forms of non-financial and financial support such as advertising and subsidies, which would be available to different media types and platforms, including those of online media. States are also encouraged to support projects relating to journalism education, media research and innovative approaches to strengthen media pluralism and freedom of expression.
12. Support measures should have clearly defined purposes; be based on pre-determined clear, precise, equitable, objective and transparent criteria, and be implemented in full respect of the editorial and operational autonomy of the media. Such measures could include positive measures to enhance the quantity and quality of media coverage of issues that are of interest and relevance to groups which are underrepresented in the media.
13. Support measures should be administered in a non-discriminatory and transparent manner by a body enjoying functional and operational autonomy such as an independent media regulatory authority. An effective monitoring system should also be introduced to supervise such measures, to ensure that they serve the purpose for which they are intended.
III. Regulation of media ownership: ownership, control and concentration

1. In order to guarantee effective pluralism in their jurisdictions, States should adopt and implement a comprehensive regulatory framework for media ownership and control that is adapted to the current state of the media industry. Such a framework should take full account of media convergence and the impact of online media.
Ownership and control
2. Regulation of competition in the media market including merger control should prevent individual actors from acquiring significant market power in the overall national media sector or in a specific media market/sector at the national level or sub-national levels, to the extent that such concentration of ownership limits meaningful choice in the available media content.
3. Media ownership regulation should apply to all media and could include restrictions on horizontal, vertical and cross-media ownership, including by determining thresholds of ownership in line with Recommendation CM/Rec 2007(2) of the Committee of Ministers to member states on media pluralism and diversity of media content. Those thresholds may be based on a number of criteria such as capital shares, voting rights, circulation, revenues, audience share or audience reach.
4. States should set criteria for determining ownership and control of media companies by explicitly addressing direct and beneficial ownership and control. Relevant criteria can include proprietary, financial or voting strength within a media company or companies and the determination of the different levels of strength that lead to exercising control or direct or indirect influence over the strategic decision-making of the company or companies including their editorial policy.
5. As the key democratic tasks of the media include holding authorities to account, legislation should stipulate that the exercise of political authority or influence is incompatible with involvement in the ownership, management or editorial decision-making of the media. The incompatibility of these functions should be recognised as a matter of principle and should not be made conditional on the existence of particular conditions. The criteria of incompatibility and a range of appropriate measures for addressing conflicts of interest should be set out clearly in law.
6. Any restrictions on the extent of foreign ownership of media should apply in a non-discriminatory manner to all such companies and should take full account of the States’ positive obligation to guarantee pluralism and of the relevant guidelines set out in this Recommendation.
Concentration
7. States are also encouraged to develop and apply suitable methodologies for the assessment of media concentration. In addition to measuring the availability of media sources, this assessment should reflect the real influence of individual media by adopting an audience-based approach and using appropriate sets of criteria to measure the use and impact of individual media on opinion-forming.
8. Media ownership regulation should include procedures to prevent media mergers or acquisitions that could adversely affect pluralism of media ownership or diversity of media content. Such procedures could involve a requirement for media owners to notify the relevant independent regulatory authority of any proposed media merger or acquisition whenever the ownership and control thresholds, as set out in legislation, are met.
9. The relevant independent regulatory authority should be vested with powers to assess the expected impact of any proposed concentration on media pluralism and to make recommendations or decisions, as appropriate, about whether the proposed merger or acquisition should be cleared, subject or not to any restrictions or conditions, including divestiture. Decisions of the independent authority should be subject to judicial review.
IV. Transparency of media ownership, organisation and financing

1. States should guarantee a regime of transparency regarding media ownership that ensures the availability of the data necessary for informed regulation and decision-making and enables the public to access those data in order to help them to analyse and evaluate the information, ideas and opinions disseminated by the media.
2. To this end, States should adopt and implement legislation that sets out enforceable disclosure/transparency obligations for media in a clear and precise way. Such obligations should, as a minimum, include the following information:
- Legal name and contact details of a media outlet;
- Name(s) and contact details of the direct owner(s) with shareholdings enabling them to exercise influence on the operation and strategic decision-making of the media outlet. States are recommended to apply a threshold of 5% shareholding for the purpose of the disclosure obligations.
- Identity and contact details of natural persons with beneficial shareholdings. Beneficial shareholding applies to natural persons who ultimately own or control shares in a media outlet or on whose behalf those shares are held, enabling them to indirectly exercise control or significant influence on the operation and strategic decision-making of the media outlet.
- Information on the nature and extent of the share-holdings or voting rights of the above legal and/or natural persons in other media, media-related or advertising companies which could lead to decision-making influence over those companies, or positions held in political parties;
- Name(s) of the persons with actual editorial responsibility or the actual authors of editorial content;
- Changes in ownership and control arrangements of a media outlet.
3. The scope of the above minima for disclosure/transparency obligations for the media includes legal and natural persons based in other jurisdictions and their relevant interests in other jurisdictions.
4. High levels of transparency should also be ensured with regard to the sources of financing of media outlets in order to provide a comprehensive picture of the different sources of potential interference with the editorial and operational independence of the media and allow for effective monitoring and controlling of such risks.
5. To this end, States should adopt and implement legislation that sets out enforceable disclosure of the following information:
- Information on the sources of the media outlet’s income, including from State and other funding mechanisms and (State) advertising.
- The existence of structural relationships or contractual cooperation with other media or advertising companies, political parties or the State, including in respect of State advertising;
6. Legislation should set out clear criteria as to which media are subject to these reporting obligations. The obligations may be limited with regard to factors such as the commercial nature of the media outlet, a wide audience reach, exercise of editorial control, frequency and regularity of publication or broadcast, etc., or a combination thereof. Legislation should also determine the timeframe within which reporting obligations must be met.
7. Such legislation should also require the maintenance of a public, online database of media ownership and control arrangements in the State, with disaggregated data about different types of media (markets/sectors) and regional and/or local levels, as relevant. Those databases should be kept up to date on a rolling basis and they should be available to the public free of charge. They should be accessible and searchable; their contents should be made available in open formats and there should not be restrictions on their re-use.

8. Reporting requirements relating to media ownership should include the provision of:
- A description of media ownership and control arrangements for media under its jurisdiction (including media whose services are directed at other countries);
- A description of changes to the media ownership and control arrangements within the State during the reporting period;
- An analysis of the impact of those changes on media pluralism in the State.
9. Legislation should provide for the publication of reports on media ownership to be accompanied by appropriate explanations of the data and the methodologies used to collect and organise them, in order to help members of the public to interpret the data and understand their significance.
10. States should issue clear, up-to-date guidance on the interrelationship and implications of the different regulatory regimes and on how to implement them correctly and coherently. That guidance could take the form of user-friendly guidelines, handbooks, manuals, etc.
11. States should also facilitate inter-agency cooperation, including the relevant exchange of information about media ownership held by media regulatory authorities, competition authorities and company registers. Similarly, the exchange of information and best practices with other national authorities, both within their own jurisdiction and in other jurisdictions, should be facilitated.
V. Media literacy/education

1. States should introduce legislative provisions or strengthen existing ones that promote media literacy with a view to enabling individuals to access, understand, critically analyse, evaluate, use and create content through a range of legacy and digital (including social) media.
2. States should also develop a national media literacy policy and ensure its operationalisation and implementation through (multi-)annual action plans. A key strategy for that purpose could be to support the creation of a national media literacy network comprising a wide range of stakeholders, or the further development of such a network where it already exists.
3. In the multi-media ecosystem, media literacy is essential for people of all ages and all walks of life. Law and/or policy measures promoting media literacy should thus help to develop the teaching of media literacy in school curricula at all levels and as part of lifelong learning cycles, including by providing suitable training and adequate resources for teachers and educational institutions to develop teaching programmes. Any measures adopted should be developed in consultation with teachers and trainers with a view to ensuring a fair and appropriate integration of relevant activities in work-flows. Any measures adopted should not interfere with the academic autonomy of educational institutions in curricular matters.
4. States should encourage all media, without interfering with their editorial independence, to promote media literacy through policies, strategies and activities. They should also promote media literacy through support schemes for media, taking into account the particular roles of public service media and community media.
5. States should ensure that independent national regulatory authorities have the scope and resources to promote media literacy in ways that are relevant to their mandates and encourage them to do so.
6. States are encouraged to include in their national media literacy programmes focuses on media pluralism and transparency of media ownership in order to help citizens to make an informed and critical evaluation of the information and ideas propagated via the media. To this end, States are called upon to include in their strategies for ensuring transparency in the media sector educational content which enables individuals to use information relating to media ownership, organisation and financing, in order to better understand the different influences on the production, collection, curation and dissemination of media content.
Du Caju Ph.
De vermogensverdeling in België: eerste resultaten van de tweede golf van Household Finance and Consumption Survey (HFCS) - september 2016
Edited: 201609001497
Let wel, het gaat hier om steekproefonderzoek én de hier gepresenteerde resultaten zijn voorlopig.
Kritiek Lucas Tessens: Dat een dure en tijdrovende steekproef nodig is om tot resultaten te komen mag enige verwondering wekken. Het staat toch vast dat in de huidige stand van de ICT de datawarehouses van de belastingadministraties (bijvoorbeeld die van de Belastingdienst voor Vlaanderen) correct en volledig cijfermateriaal kunnen leveren. Moeten we hieruit besluiten dat de onderzoeker(s) deze piste niet kennen of ze niet wensen te bewandelen? Of is er meer aan de hand?



Delion Pierre, Coupechoux Patrick
Mon combat pour une psychiatrie humaine
Edited: 201608310817
Dans les quarante années qui ont suivi la Libération, notre pays a connu une révolution en psychiatrie. Pour la première fois, on a considéré les malades mentaux comme des êtres humains à part entière, et l’on a inventé une nouvelle psychiatrie que l’on a qualifiée de « désaliéniste » car elle entendait en finir avec l’asile et l’enfermement. La vie professionnelle de Pierre Delion, Professeur de psychiatrie, ancien chef du service de pédo-psychiatrie du CHRU de Lille, se confond avec cette révolution dont il a été l’un des principaux acteurs. Il la raconte ici, au cours d’un entretien, et son récit nous guide à travers cette période créatrice, pleine de contradictions et d’extraordinaires progrès. Il nous fait découvrir, de l’intérieur, que la psychothérapie institutionnelle, ancrée dans la révolution du secteur, constitue la psychiatrie, une discipline scientifique située au carrefour de la biologie, des neurosciences et des sciences humaines. Et nous apprend, de manière parfois saisissante, ce qu’est une pratique désaliénéniste dans la vie quotidienne pour expliquer que le soin, c’est la relation avec le patient, et que celle-ci ne se construit que si l’on est ouvert sur le monde. Cette psychiatrie existe, pour les adultes comme pour les enfants – en particulier les enfants autistes – : elle a été le combat de sa vie, comme le raconte son livre, et il est urgent de la défendre, parce qu’elle est en danger.
Paru le 31 août 2016. Essai (broché)
Toots Thielemans
Toots Thielemans overleden - R.I.P.
Edited: 201608221243
Jean Baptiste Frédéric Isidor (Toots) baron Thielemans (Brussel, 29 april 1922 - aldaar, 22 augustus 2016) was een Belgisch jazzmuzikant en componist, die behalve als gitarist en mondharmonicaspeler ook bekendheid verwierf als virtuoos fluiter.
In 1983 legden wij hem onder contract en trad hij op tijdens het galabal van het congres van FIPP (Fédération Internationale de la Presse Périodique) in het Brusselse Hilton-hotel. Hij kreeg toen een staande ovatie.

Tehran Times
Iran eist schadevergoeding van USA voor acties sinds 1953
Edited: 201605190005
Iranian parliament has passed a bill demanding that the government seek damages from the United States’ “hostile action and crimes” committed since 1953, citing “material or moral damage” caused by Washington’s policy toward Iran.
Among the “hostile actions” mentioned in the bill are the US support for the coup against the democratically elected Prime Minister Mohammad Mossadegh in 1953, aiding Saddam Hussein in the war between Iraq and Iran in the 1980s, destruction of oil platforms in the Persian Gulf in 1988, and espionage against the Islamic Republic as well as confiscation of Iranian external assets, Tehran Times reports.
France3
Amiante: Eternit seul responsable du décès d'un salarié de Saint-Grégoire (35)
Edited: 201605141132
Eternit, le premier producteur français d'amiante-ciment jusqu'à l'interdiction de la fibre, est le seul responsable de la maladie d'un de ses salariés, a considéré la justice, une première qui pourrait faire jurisprudence.
Dans une décision rendue mercredi, la cour d'appel administrative de Versailles a annulé une décision de première instance qui avait condamné l'État à partager, pour moitié, les dommages et intérêts à la famille d'un ouvrier victime de l'amiante. Les magistrats ont considéré que la carence de règlementation des autorités administratives n'engage pas la responsabilité de l'État.

L'ouvrier, préposé à l'usinage des pièces et aux broyeurs de déchets secs sur le site de Saint-Grégoire (Ille-et-Vilaine) de 1974 à 2005, avait développé un cancer de la plèvre dont il avait succombé en juin 2005.

L'entreprise condamnée puis indemnisée par l'Etat
Condamnée, la société Eternit (devenue ECCF) s'était ensuite retournée contre l'État, en estimant que l'absence de règlementation avant 1977 d'une part, une législation insuffisante après 1977 d'autre part, le rendait co-auteur du dommage. Le tribunal administratif de Versailles avait donné raison à la société dans une décision rendue en 2014, en condamnant l'Etat à verser à Eternit plus de 160 000 euros, correspondant à la moitié de la somme versée par la société.

Mais selon les magistrats en appel, Eternit "connaissait ou aurait dû connaître les dangers liés à l'utilisation de l'amiante", même avant la règlementation de 1977, eut égard à "la littérature scientifique" ou "les colloques" portant sur le sujet dès les années 50.

Une décision inédite qui pourrait faire jurisprudence
Dès lors, la faute d'Eternit "a le caractère d'une faute d'une particulière gravité délibérément commise, qui fait obstacle à ce que cette société puisse se prévaloir de la faute de l'administration", a souligné la cour d'appel administrative. Par ailleurs, concernant la période postérieure à 1977, "la société n'établit pas que les maladies professionnelles (de son salarié) développées du fait d'une exposition à l'amiante trouveraient directement leur cause dans une quelconque carence fautive de l'Etat", ont relevé les magistrats.

"Nous sommes satisfaits, parce que la décision de première instance, qui avait condamné l'État, avait inspiré d'autres tribunaux. Cette décision d'appel est inédite et pourrait désormais faire jurisprudence", a commenté auprès de l'AFP le président de l'association nationale de défense des victimes de l'amiante (Andeva), François
Desriaux, partie à la procédure.

Selon les autorités sanitaires, l'amiante pourrait provoquer jusqu'à 100 000 décès d'ici à 2025. Selon l'Andeva, 3 000 personnes meurent chaque année et les autorités sanitaires imputent à l'amiante 10 à 20% des cancers du poumon.

Noot LT: Deze uitspraak haalt de argumentatie voor de vrijspraak (2009) van Karel Vinck onderuit. Algemener: een bedrijf dat gevaarlijke stoffen produceert moet de wetenschappelijke vakliteratuur op de voet volgen en maatregelen nemen, ook als er nog geen wetgeving terzake is uitgewerkt.
PEREMANS Dree sr
Wannes. Hier is hem terug
Edited: 201604291056
Biografie over de Antwerpse zanger en liedjesmaker Wannes Van de Velde (1937-2008), verschenen bij EPO, 552 pp, 39.90 EUR.
'Hier is hem terug
Hier is de zanger mee z’n stem en z’n
verhaal
ne muzikalen Don Quichot der Lage Landen
op zijnen doortocht
langs de wegen van de taal.'


Zo zong Wannes Van de Velde (1937-2008) het zelf op zijn laatste cd in 2006. Twee jaar later overleed hij. Maar met deze biografie is hij opniéuw een beetje terug. Vertrekkend vanuit urenlange gesprekken op de trein tussen Antwerpen en Berlijn, en gretig puttend uit de zanger zijn persoonlijk archief, reconstrueert voormalig VRT-producer Dree Peremans het leven en werk van Wannes Van de Velde. Want Wannes was zoveel meer dan dé figuur van de Vlaamse folkrevival: flamencogitarist, schilder, tekenaar, liedjesschrijver, componist, decorontwerper- en bouwer, lesgever, columnist, schrijver voor het plezier van de pen op het papier, inspirator voor vele muzikanten … maar bovenal een grote meneer die boos op de wereld kon zijn maar niet op de mensen die hem bevolken.
20160425: Jan Jambon in EP: moslims niet tot vijanden maken
Edited: 201604251661
'Er zijn 600.000 moslims in België, en de meerderheid van hen deelt onze waarden. Het ergste wat we kunnen doen is van die mensen allemaal onze vijand maken. Als u onveiligheid wilt, dan moet u vooral die weg inslaan.'
Maar ... in De Standaard van 20160426 lezen we: "Veel Belgische Turken dragen Erdogan op handen. Telkens hij in België komt, wordt Erdogan verwelkomd door een grote en enthousiaste menigte. En 60 procent stemt op hem (bedoeld wordt de AKP, LT)."
De krant bulkt van de negatieve berichten over de praktijken van Erdogan en zijn aanhangers: georganiseerde laster en intimidatie, een leger van 6.000 internetspionnen (zogenaamde 'trolls', meestal behorend tot de AKP), vervolging van intelligentsia via een nieuwe terreurwet, het opzetten van een kliklijn door de Turkse ambassade in Rotterdam, de arrestatie van de columniste Ebra Umar en aansluitend de inbraak in haar huis, het aanleggen van een zwarte lijst van Turkse Belgen die Turkije niet meer binnen mogen, de invloed van Diyanet* op het islamonderwijs in België, het doorgeven aan Interpol van zogenaamd verloren paspoorten zodat de betrokkene niet meer kan reizen, de autocensuur van Belgische politici met Turkse roots, de beledigingen aan het adres van Armeniërs, de burgeroorlog met de Koerden, de gewelddadige overname van Turkse kranten door de regering, ...
Het wordt problematisch wanneer kritiek op Erdogan steevast geïnterpreteerd wordt als kritiek op de islam. En het is net die foute logica die Erdogan wil inprenten: 'wie niet met mij is, is tegen de islam.'

Lucas Tessens
de grap om Belg te zijn
Edited: 201604241048
België (en vooral Brussel) heeft steeds een aantrekkingskracht uitgeoefend op Nederlandse kunstenaars en Oranjes die eens onze bossen bezaten. Belgen weten wel waarom maar kunnen het doorgaans niet uitleggen. Nederlanders kunnen het wel uitleggen maar komen vaak niet verder dan het aanhoren van de door henzelf uitgestote klanken met bezuiniging op de medeklinkers. De verklaring zit dus in iets diepers dan het louter cognitieve. Tussen Amsterdam en Parijs ligt voor Nederlanders een voor hen begripvol kruispunt van culturen, een tussenland, een vertaaldoos, een medicijn voor de ziekte van de eigendunk, een ruimte voor twijfel over het eigen grote gelijk, en om de 500 meter een café met paljassen en niet veraf een frietkot. In België wordt niet meer gezocht naar het ultieme Antwoord, de opperste Waarheid, de ontbrekende komma. Nu de Grote Schrift ook hier geen dictaat meer is, groeit de verwarring waaraan wij gewend zijn. Want dit land heeft leren leven met zijn Tradities: dwingelanden uit andere landen, schijnheiligen, bedriegers, lafaards, plunderaars, folteraars, verzetslui van het laatste uur, politiekers van alle slag, grote en minder grote denkers, gelijkhalers vooral, zwemkampioenen en zoetwatermatrozen, uitstellers, aanstellers, bedenkers van problemen en oplossers van niets. Voor het toejuichen van koningen zijn we georganiseerd: wij hebben speciale kinderbataljons met vlaggetjes en achter overbodige dranghekkens gecoiffeerde bomma's met boeketten. Koningen die te lang in de Zwitserse Alpen blijven golfen hebben pech want hier wachten de linten op hun scharen. Overstroomden en journalisten willen vorsten in gummilaarzen zien. Als het hard regent kunnen we het ook met een regent wel stellen, tot een bevend kind met een sabel de monarchie komt redden. Dit land leverde zoeaven aan de Paus, helden voor Den Ijzer, communisten voor de Spaanse burgeroorlog, Oostfronters van zeventien, ISIS-strijders, poolreizigers, Congo-ambtenaren, pedofiele assistent-gewestbeheerders, een paar Nobelprijswinnaars, pedalentrappers, gerstenatbrouwers, leprozenverzorgers en enkele schrijvers. Slechts weinigen overleven zichzelf want dit volk dat er geen is heeft een kort geheugen en veel dorst. En zo te leven als Vlaming, Brusselaar, Duitse Oostkantonner of Waal is niet allen gegeven. Gelukkig is in dit land de bloedvermenging na tomeloze kermissen groot geweest. Het begon al lachend en lallend, de al dan niet gewillige deerne op een ladder vastgebonden als in een passiespel, als een vlezige Maria rondgedragen in een nachtelijke processie. Zo is het bloed der anderen ook telkens ons bloed en daarom vergieten we het in de onderlinge strijd met mate, een beetje schuchter en altijd per ongeluk. Wie België betreedt, weze gewaarschuwd.
Panama Papers: geen verrassing: ook Fortis wees de weg naar Panama
Edited: 201604241024
De weg liep over het Luxemburgse Intertrust.
Ook KBC (via KBL) en bank Degroof worden genoemd in de Panama Papers.

De taksvehikels werden gestationeerd op de Britse Maagdeneilanden, de Seychellen en het eilandje Niue.



Er wordt verwacht dat de gehele banksector in het vizier komt en dat schermvennootschappen schering en inslag waren (zijn) bij het verbergen van zwarte vermogens.
Blijft natuurlijk de vraag welke maatregelen de zwakke Europese staten kunnen en zullen nemen. Nu al wordt in de communiqués gezegd dat het allemaal perfect legaal was volgens de toenmalig geldende rechtsregels.
Dat brengt ons bij de stelling dat er een actieve medewerking was van de naties/administraties aan het opzetten van constructies die de modale belastingbetaler bedrogen. Wat de ene niet betaalt moet de andere natuurlijk ophoesten. En dan is de moraliteit in het geding.
zwarte Harriet Tubman op 20 dollar biljet
Edited: 201604210950

Harriet Tubman (Dorchester County, Maryland, 1823 – 10 maart 1913) was een Afro-Amerikaanse abolitionist. Ze was zelf een ontsnapte slavin. Ze heeft minstens 70 slaven helpen ontsnappen naar Canada.
Over BRUZZ
Edited: 201604201661
Over BRUZZ


BRUZZ is sinds 20 april 2016 het mediamerk van de vzw Vlaams-Brusselse Media. BRUZZ manifesteert zich online, op radio en tv en in print als de referentie voor Brussel.

Als opvolger van Agenda Magazine, Brussel Deze Week, brusselnieuws.be, FM Brussel en tvbrussel, wil BRUZZ snel inspelen op vernieuwend mediagebruik. Niet alleen via eigen kanalen maar ook op externe platformen.

De centrale redactie en de mediakernen van BRUZZ bevinden zich in het historische Flageygebouw in Elsene. Van daaruit maken we BRUZZ samen met iedereen die actief is in Brussel.

BRUZZ is gevestigd in het iconische Flageygebouw. Vanuit het centrum van Brussel willen we mediagebruikers binnen en buiten de stad nog beter bedienen met een eigentijds media-aanbod. Onze organisatie telt zo’n 70 personeelsleden, stuk voor stuk specialisten op hun domein.

Contacteer ons

BRUZZ, Eugène Flageyplein 18, 1050 Elsene
RT
Duitsland vraagt België kernreactoren Tihange 2 en Doel 3 stil te leggen
Edited: 201604201403
Germany asks Belgium to take 2 nuclear reactors offline over safety concerns
Germany has asked Belgium to take two nuclear reactors temporarily offline while questions about their safety are cleared up, Reuters reported. In an unusual diplomatic move, Environment Minister Barbara Hendricks said she asked Belgium to shut down its Tihange 2 and Doel 3 reactors. The Reactor Safety Commission that advises the ministry earlier could not confirm the reactors would be safe in the event of a hazardous incident. Belgium’s Energy Ministry has not commented on the matter. Germany pledged to abandon nuclear power generation completely by 2022 in favor of other power sources.
LT
In een interview met De Standaard zei minister Jambon dat "een significant deel van de moslimgemeenschap danste naar aanleiding van de aanslagen".
Edited: 201604182216
Heisa alom. Dyab Abou Jahjah dient een klacht in. En inderdaad, de woordkeuze is ongelukkig te noemen.
Maar ... wij hebben een getuigenis van een onverdachte getuige die op 8 januari 2015, vlak na de aanslagen op Charlie Hebdo, zo'n straatfeest meemaakte.
"VILVOORDE 08/01/2015 - Een uurtje na de moord op de redactie van Charlie Hebdo reed ik door Sint-Joost-ten-Node. Het licht sprong op groen maar we konden niet verder. Een karavaan toeterende tweedehands automobielen met opgewonden medeburgers van de derde generatie van elders, zoals dat fatsoenlijk heet, blokkeerde het verkeer. (...)" Was getekend: Marc van Impe, Senior Writer voor MediQuality en voorzitter van het Vlaams Instituut voor Journalistiek. lees het volledige artikel van Marc Van Impe
Lucas Tessens
Angela Merkel laat toe dat Jan Böhmermann vervolgd wordt voor belediging Erdogan - Juridisch correct - Politiek onhoudbaar - Erdogan loopt als een 'bleu' in de val
Edited: 201604160033
De toespraak van Angela Merkel is van historisch belang voor Europa. Het zou verkeerd zijn Merkel lichtvaardig te veroordelen. Immers, haar stellingname is een waardige en strenge terechtwijzing (lees: oorvijg) aan het persoonlijke adres van Erdogan. De draagwijdte van Merkels toespraak zal in de volgende dagen duidelijk worden. Journalisten moeten daarbij hun analyse verstandig onderbouwen. Naar onze mening zou het NIET volgen van de bepalingen van het Strafwetboek afbreuk hebben gedaan aan de boodschap die men wil geven: Duitsland is een rechtstaat waar niet de toevallige politieke meerderheid bepaalt wat recht en wat krom is. Net die overweging maakt het verschil tussen een dictatuur en een rechtstaat. De aankondiging van een wijziging van paragraaf 103 van het SWB wijst zeer bewust in die richting.
Let u vooral op de ademhaling van Merkel en de nadrukkelijkheid van haar intonatie: zij beseft ten volle het gewicht van haar belangrijke toespraak.
Ik heb het eerder geschreven: Erdogan is volgens mij niet op zoek naar een toenadering tot Europa; hij streeft naar de vestiging van een allesomvattend dictatoriaal Middenrijk waarin hij zijn eigen positie kan consolideren, ten koste van mensenrechten en vrijheid. Het is een typische strategie van dictators 'in the make'. Formeel is Turkije nog een parlementaire democratie, in de realiteit is er geen gesprek meer mogelijk tussen de politieke fracties, er is nog slechts 'vijand-denken'. Eerder vroeg dan laat zal het tot een 'clash' komen tussen de geëvolueerde stedelingen en de rurale achterban van de president.



Hier de volledige tekst zoals vrijgegeven door de Bundesregiering:
Erklärung von Bundeskanzlerin Merkel zum Vorgehen der Bundesregierung nach der türkischen Verbalnote an das Auswärtige Amt am 15. April 2016 in Berlin
in Berlin
Meine Damen und Herren,
mit Schreiben vom 7. April 2016, eingegangen im Auswärtigen Amt am 8. April 2016, hat die Republik Türkei ein Strafverlangen hinsichtlich des Moderators Jan Böhmermann wegen dessen Sendungsabschnitts über Präsident Erdoğan gestellt.
Gesetzliche Voraussetzung für die Strafverfolgung des speziellen Delikts der Beleidigung von Organen und Vertretern ausländischer Staaten ist eine Ermächtigung der Bundesregierung. Die Bundesregierung hat dieses Ersuchen entsprechend der Staatspraxis geprüft. An dieser Prüfung waren das Auswärtige Amt, das Bundesjustizministerium, das Bundesinnenministerium und das Bundeskanzleramt beteiligt. Es gab unterschiedliche Auffassungen zwischen den Koalitionspartnern Union und SPD. Im Ergebnis wird die Bundesregierung im vorliegenden Fall die Ermächtigung erteilen.
Ich möchte dazu gerne näher Stellung nehmen: Die Türkei ist ein Land, mit dem Deutschland eng und freundschaftlich verbunden ist - über die vielen Menschen mit türkischen Wurzeln hier im Land, über enge wirtschaftliche Verflechtungen und über unsere gemeinsame Verantwortung als Alliierte in der Nordatlantischen Allianz. Die Türkei führt Verhandlungen für einen Beitritt zur Europäischen Union. In dieser engen Partnerschaft sind die gegenseitige, auch völkerrechtlich geschuldete Achtung ebenso wie der offene Austausch zu den Entwicklungen des Rechtsstaats, der Unabhängigkeit der Gerichte und des Meinungspluralismus von besonderer Bedeutung. Umso mehr erfüllen uns die Lage der Medien in der Türkei und das Schicksal einzelner Journalisten wie auch Einschränkungen des Demonstrationsrechts mit großer Sorge.
Die Bundesregierung wird auch in Zukunft auf allen Ebenen die Postulate von Rechtsstaatlichkeit, Gewaltenteilung und Pluralismus gegenüber der Türkei anmahnen. Wir treten dafür ein, dass bei unseren Partnern und Verbündeten die Freiheit der Meinung und die Unabhängigkeit der Justiz in gleichem Umfang wie in Europa und anderen Ländern der demokratischen Welt gewährleistet sein müssen. Wir setzen uns gegenüber anderen Staaten dafür ein, Grundrechte wie die Meinungsfreiheit, die Kunstfreiheit und die Pressefreiheit zu achten. Wir fordern ihre Achtung und ihren Schutz auch von der Türkei ein.
Wir fordern das, weil wir von der Stärke des Rechtsstaats überzeugt sind. Im Rechtsstaat sind Grundrechte wie die Meinungsfreiheit, die Kunstfreiheit und die Pressefreiheit elementar. Sie sind elementar für Pluralismus und Demokratie. Im Rechtsstaat ist die Justiz unabhängig. In ihm ist garantiert, dass die Verfahrensrechte des Betroffenen gewahrt werden. In ihm gilt die Unschuldsvermutung.
Im Rechtsstaat ist es nicht Sache der Regierung, sondern von Staatsanwaltschaften und Gerichten, das Persönlichkeitsrecht und andere Belange gegen die Presse- und Kunstfreiheit abzuwägen. In ihm bedeutet die Erteilung einer Ermächtigung zur Strafverfolgung des speziellen Delikts der Beleidigung von Organen und Vertretern ausländischer Staaten weder eine Vorverurteilung des Betroffenen noch eine vorgreifende Entscheidung über Grenzen der Kunst-, Presse- und Meinungsfreiheit, sondern lediglich, dass die rechtliche Prüfung der unabhängigen Justiz überantwortet wird und nicht die Regierung, sondern Staatsanwaltschaften und Gerichte das letzte Wort haben werden.
Genau in diesem und in keinem anderen Verständnis, genau in diesem und in keinem anderen Gesamtrahmen wird die Bundesregierung im vorliegenden konkreten Fall hinsichtlich des Moderators Jan Böhmermann die von mir eingangs vorgetragene Ermächtigung erteilen.
Darüber hinaus möchte ich Ihnen mitteilen, dass unabhängig von diesem konkreten Verfahren die Bundesregierung der Auffassung ist, dass § 103 StGB als Strafnorm zum Schutz der persönlichen Ehre für die Zukunft entbehrlich ist. Wir werden deshalb einen Gesetzentwurf zu seiner Aufhebung vorlegen. Der Gesetzentwurf soll noch in dieser Wahlperiode verabschiedet werden und 2018 in Kraft treten. Vielen Dank.
Freitag, 15. April 2016



Wij hebben voor u de teksten opgezocht waarop de stellingname van Merkel gebaseerd is.

Grundgesetz Deutschland
Artikel 5

(1) Jeder hat das Recht, seine Meinung in Wort, Schrift und Bild frei zu äußern und zu verbreiten und sich aus allgemein zugänglichen Quellen ungehindert zu unterrichten. Die Pressefreiheit und die Freiheit der Berichterstattung durch Rundfunk und Film werden gewährleistet. Eine Zensur findet nicht statt.


Hieronder de tekst van het Strafwetboek die de Bundesregierung zal wijzigen:

Strafgesetzbuch
Besonderer Teil (§§ 80 - 358)
3. Abschnitt - Straftaten gegen ausländische Staaten (§§ 102 - 104a)
§ 103
Beleidigung von Organen und Vertretern ausländischer Staaten

(1) Wer ein ausländisches Staatsoberhaupt oder wer mit Beziehung auf ihre Stellung ein Mitglied einer ausländischen Regierung, das sich in amtlicher Eigenschaft im Inland aufhält, oder einen im Bundesgebiet beglaubigten Leiter einer ausländischen diplomatischen Vertretung beleidigt, wird mit Freiheitsstrafe bis zu drei Jahren oder mit Geldstrafe, im Falle der verleumderischen Beleidigung mit Freiheitsstrafe von drei Monaten bis zu fünf Jahren bestraft.

(2) Ist die Tat öffentlich, in einer Versammlung oder durch Verbreiten von Schriften (§ 11 Abs. 3) begangen, so ist § 200 anzuwenden. Den Antrag auf Bekanntgabe der Verurteilung kann auch der Staatsanwalt stellen.

Pro memorie: Het gaat om volgend gedicht:
Der Text Schmähgedicht von Jan Böhmermann:

“Sackdoof, feige und verklemmt,
ist Erdogan der Präsident.

Sein Gelöt stinkt schlimm nach Döner,
selbst ein Schweinepfurz riecht schöner.

Er ist der Mann der Mädchen schlägt,
und dabei Gummimasken trägt.

Am liebsten mag er Ziegen ficken,
und Minderheiten unterdrücken,

Kurden treten, Christen hauen,
und dabei Kinderpornos schauen.

Und selbst Abends heißt statt schlafen,
Fellatio mit hundert Schafen.

Ja, Erdogan ist voll und ganz,
ein Präsident mit kleinem Schwanz.

Jeden Türken hört man flöten,
die dumme Sau hat Schrumpelklöten,

Von Ankara bis Istanbul,
weiß jeder, dieser Mann ist schwul,

Pervers, verlaust und zoophil
Recep Fritzl Priklopil.

Sein Kopf so leer, wie seine Eier,
der Star auf jeder Gangbang-Feier.

Bis der Schwanz beim pinkeln brennt,
das ist Recep Erdogan, der türkische Präsident.”


Louis Van Geyt (Antwerpen, 24 september 1927 – 15 april 2016) overleden. R.I.P. Van Geyt was een Belgisch communistisch politicus.
Edited: 201604151314
Le Journal de Saône--et-Loire
Amiante : des militants mis en examen Un groupe de militants contre qui la société Eternit avait déposé plainte en 2011 est convoqué jeudi au tribunal pour une mise en examen.
Edited: 201604131101
[Mise à jour à 14h46] Une erreur étant survenue dans la convocation envoyée aux personnes concernées, la venue de ces dernières au tribunal est annulée. Une nouvelle convocation leur sera envoyée pour une date ultérieure.

Ci-dessous, le communiqué du Comité amiante prévenir et réparer (Caper) Bourgogne :

"Alors qu'une juge d'instructions de Versailles avait décidé de notifier en vertu de l'article 175 du Code de procédure pénal, un avis de clôture de l'information dans la procédure ouverte à la suite d'une plainte de la société Eternit déposée en 2011, évoquant des faits survenus au siège de la société, une lettre de l'avocat d'Eternit a su convaincre l'autorité judiciaire de procéder autrement et de convoquer six anciens militants de la CGT et le président du CAPER, Jean-François Borde, en vue de leur mise en examen le 14 avril prochain.

Au moment des faits, notamment, dans un contexte social plus large de blocage des négociations salariales de s'opposer à l'ouverture d'une décharge à Vitry-en-Charollais, destinée à devenir le dépotoir national de l'un des principaux producteurs de déchets d'amiante.

L'ouverture de cette décharge bénéficiant de la longue tradition de complaisance de l'administration à l'égard d'Eternit créait une situation collective de mise en danger locale affectant notamment des familles de travailleurs d'Eternit décimées par les choix industriels délibérément faits par la direction.

La justice administrative d'ailleurs ne s'y trompera pas en annulant l'autorisation abusivement accordée...

Mais la mobilisation des travailleurs et de l'association des victimes de l'amiante en 2011 n'aura pu empêcher les conséquences de décennies de cynisme industriel qui a vu le groupe Eternit envoyer délibérément à la mort des centaines de travailleurs et de membres de leur famille en France et des milliers en Europe.

Ce n'est certes pas un hasard si le PDG de la branche suisse du groupe a été condamné à 18 ans d'emprisonnement pour catastrophe industrielle par la cour d'appel de Turin, la cour de cassation italienne n'ayant cassé cet arrêt qu'en raison d'un désaccord sur la seule question de la prescription.

En France, des plaintes circonstanciées ont été déposées par les associations des victimes et les syndicats en 1996, mais jamais le parquet ne sera à l'origine des poursuites.

Elles suivront un cours chaotique entre désintérêt de certains juges et encombrement des cabinets d'instruction pour aboutir à des mises en examen généralisées de dirigeants industriels en particulier pour Eternit, puis après 20 ans d'information à une surprenante décision d'expertise de physiopathologie de l'amiante.

Mais aucun renvoi devant le tribunal compétent, les différents ministres de la Justice et le procureur général de Paris n'ont cessé d'assurer les associations de l'attention soutenue qu'ils portaient à ce dossier et de la fin prochaine de la phase d'instruction.

Entre temps, Eternit a été condamnée des centaines de fois pour faute inexcusable de l'employeur par les juridictions de sécurité sociale...

Bref, la justice pénale française pour son incurie ajoute un scandale judiciaire au scandale industriel et sanitaire en délaissant comme elle le fait les victimes et leurs famille et la prochaine mise en examen de Jean-François Borde apparaît dans ce contexte comme un nouveau triomphe judiciaire du lobby de l'amiante."
Worldometers / PEW
Kaart der overheersende religies
Edited: 201604122149



According to a recent study (based on the 2010 world population of 6.9 billion) by The Pew Forum, there are:

2,173,180,000 Christians (31% of world population), of which 50% are Catholic, 37% Protestant, 12% Orthodox, and 1% other.
1,598,510,000 Muslims (23%), of which 87-90% are Sunnis, 10-13% Shia.
1,126,500,000 No Religion affiliation (16%): atheists, agnostics and people who do not identify with any particular religion. One-in-five people (20%) in the United States are religiously unaffiliated.
1,033,080,000 Hindus (15%), the overwhelming majority (94%) of which live in India.
487,540,000 Buddhists (7%), of which half live in China.
405,120,000 Folk Religionists (6%): faiths that are closely associated with a particular group of people, ethnicity or tribe.
58,110,000 Other Religions (1%): Baha’i faith, Taoism, Jainism, Shintoism, Sikhism, Tenrikyo, Wicca, Zoroastrianism and many others.
13,850,000 Jews (0.2%), four-fifths of which live in two countries: United States (41%) and Israel (41%).




bron: http://www.worldometers.info/world-population/#table-historical
news
Panama Papers: BBI betreurt dat het geen volledige inzage krijgt in Belgische luik
Edited: 201604111341
De baas van de Bijzondere Belastinginspectie, Frank Philipsen, betreurt dat de informatie uit de zogenoemde Panama Papers te traag bij zijn diensten terechtkomt.
De Tijd schrijft vandaag (20160411) dat de Gentse gewestelijke BBI-directeur, Karel Anthonissen, reeds in 2009 het mechanisme dat in het Dexia-dossier opdook, heeft aangekaart bij de BBI-top, maar dat die naliet de hele Panama-route bloot te leggen. Anthonissen is de ambtenaar die de zaak tegen Karel De Gucht opende én door de top van Financiën en de BBI gewantrouwd wordt.
KB-Lux
Als we verder terug gaan in de tijd dan merken we dat er reeds in 2000-2001 aanwijzingen waren dat Dexia via Cregem klanten aan buitenlandse constructies hielp. Er liep toen een gerechtelijk onderzoek in Charleroi. De mechanismen vertoonden veel gelijkenissen met die van KB-Lux.
In de KB-Lux-affaire oordeelde het Hof van Beroep (hierin gesteund door het Hof van Cassatie) - na 14 jaar procederen! - dat de bewijzen in de zaak op onwettige manier waren verkregen. De speurders hadden zogenaamd fouten begaan bij het verzamelen van bewijzen. Maar in 2015 werden ze door de correctionele rechtbank vrijgesproken. In een cirkelredenering kan je dan ook zeggen dat de uitspraak van het Hof van Beroep op los zand was gebouwd.

Wellicht spookt bij de protagonisten van de Panama Papers ook die achterdocht tegen justitie door het hoofd en worden de namen in het Dexia-dossier (en de talrijke andere dossiers) om taktische redenen achter gehouden.
Op de kabinetten staat de telefoon niet stil.

9 april 2016: Follow the Money - laatste aflevering van deze reeks op Canvas
Edited: 201604091111
In deze aflevering wordt het energiebedrijf Energreen failliet verklaard. Het middle management wordt 'opgeofferd' en gaat de gevangenis in of pleegt zelfmoord. De CEO, blijkbaar toch slechts een pion in het mondiale bedrog, wordt in zijn vluchtoord aan een zonovergoten kust door de insider/huurmoordenaar uitgeschakeld met één schot in het hoofd en twee in de hartstreek. De officier van justitie van de fraudecel wordt door de minister gemaand het verdere strafonderzoek stop te zetten. Er is immers één procedurefout gemaakt. De ultratop ontspringt de dans.

Nog dit: vanaf een bepaald niveau wordt er bij Energreen geen salaris meer betaald maar zwijggeld.
Niet zo maar een serie ...
Libé
Panama Papers: journalisten Le Monde krijgen van Algerije geen visum om PM Valls te vergezellen op diens officieel bezoek
Edited: 201604081946
Le Monde heeft de minister van Industrie en Mijnen, Abdeslam Bouchouareb, genoemd als houder van rekening in Zwitserland. President Abdelaziz Bouteflika werd ook vermeld op de voorpagina van de krant.
Persvrijheid en vrije berichtgeving liggen moeilijk in islamitische landen en dictaturen, blijkbaar omdat men er geen onderscheid kan maken tussen de diverse machten die in een democratische rechtstaat actief zijn. In dictaturen is de controle allesomvattend. De nazi's duidden dat aan met het adjectief 'allumfassend' en 'Gleichschaltung' (alle Vereine, Institutionen und Organisationen dazu zwingen, die Ideologie der Regierung zu vertreten).



tentoonstelling over de geschiedenis van de geneeskunde en de apotheek van de 15e tot de 19e eeuw - Lessines
Edited: 201604070135
Meer dan 300 objecten schetsen een levendig beeld van de ontwikkelingen en de geschiedenis van de geneeskunde, de chirurgie en de apotheek, van Ambroise Paré tot Louis Pasteur. Tot 30 november 2016.

Notre Dame à la Rose - Lessines

MUSÉE DE L'HÔPITAL
Place Alix de Rosoit
7860 Lessines
Tél : +32 (0)68 33 24 03
news
kindermisbruik in de kerk: geen strafonderzoek aan de top
Edited: 201604061854
ra-ra, hoe zou het toch komen dat de top steeds ontsnapt wegens verjaring en procedurekwesties? Is de straffeloosheid georganiseerd?, hoor ik u vragen.
Nog even de namen: Godfried Danneels, Roger Vangheluwe, André-Joseph Léonard.
LT
Natalie Nougayrède over de wortels van het terrorisme - Een kleine rechtzetting over Congo
Edited: 201604041422
Nougayrède - voormalig hoofdredacteur van Le Monde - schrijft in een column in The Guardian (overgenomen door De Standaard dd. 20160404) het volgende:
'Men verwijst ook naar het koloniale verleden van Frankrijk. Gilles Kepel, een Franse expert in het domein, heeft het over een 'retrokoloniaal tijdperk', waarin jonge Franse moslims van Noord-Afrikaanse afkomst zich op historische grieven beroepen waar hun ouders of grootouders zich overheen hebben gezet. Maar dat verklaart het probleem in België niet, het land met het grootste aantal Syriëstrijders per hoofd van de bevolking. België heeft immers nooit islamitische landen gekoloniseerd.'
Dat laatste is een sterke (journalistieke) vereenvoudiging van de situatie in Belgisch Congo. Ook in Oost-Congo was er een islamitische minderheid aanwezig.
Zie hierover het flamboyante boek van Léon Anciaux, Le Problème Musulman en Afrique Belge (1949)
Daarnaast moet men niet vergeten dat Leopold II de 'Etat Indépendant du Congo' vestigde onder het mom van het brengen van beschaving en het bestrijden van de Arabische slavenhandel.
Tenslotte: België leverde tijdens de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd Algerijnen in het grootste geheim uit aan Frankrijk; het Belgische asielbeleid van toen was op zijn minst schimmig te noemen. Zie hierover Allah weent om Algiers. Algerije tussen militaire en islamitische dictatuur.
Om jongeren te radicaliseren hoef je geen historicus te zijn. Een samenraapsel van hele en halve waarheden, vermengd met regelrechte leugens en verzwegen gruwelijkheden kan in achtergestelde en ongeschoolde middens de vonk snel doen overslaan. Dat is een constante in de geschiedenis.
Jérôme Fenoglio (Directeur du Monde)
Panama Papers: le tournis, le vertige et la nausée
Edited: 201604041135
(...)
il y a les noms, à donner la nausée. Ceux du roi d’Arabie saoudite, du président argentin, du premier ministre islandais, parmi douze chefs d’Etat et de gouvernement (dont six actuellement en activité), auxquels il convient d’ajouter ceux de 61 personnalités proches de dirigeants mondiaux, comme Sergueï Roldouguine, ami intime de Vladimir Poutine, ou encore Rami Makhlouf, cousin et grand argentier de Bachar Al-Assad. En tout, 128 responsables politiques et hauts responsables publics du monde entier (hauts magistrats, président de banque centrale, ministres, députés… toutes fonctions qui devraient astreindre à l’exemplarité), dûment identifiés par les journalistes du consortium, figurent au catalogue hétéroclite des clients de Mossack Fonseca, à côté des barons de la drogue, des milliardaires et des stars du ballon rond.
(...)
Hostesses Air France willen geen hoofddoek dragen bij landing in Teheran (IRAN). De directie dreigt met sancties.
Edited: 201604022217
Ook de zaak van de hoofddoeken beroert Frankrijk voor de zoveelste keer. Feministe en filosofe Elisabeth Badinter (°1944): 'In tien jaar tijd zijn steeds meer meisjes in bepaalde wijken (in Frankrijk) een hoofddoek gaan dragen. Omdat ze een goddelijke openbaring kregen? Nee, omdat ze meer onder druk staan vanuit streng islamitische hoek.'
De stelling van Badinter is intellectualistisch. Voor zover wij weten komt de druk vooral van jonge mannen die vrouwen zonder hoofddoek op straat lastig vallen en uitschelden.

zie ook de notitite overdress code in islamitische staten
news
conflict tussen Armenië en Azerbaijan over Nagorno-Karabakh laait weer op
Edited: 201604020918


Nagorno-Karabakh is een enclave binnen de grenzen van Azerbaijan maar wordt gecontrolleerd door ethnische Armeniërs. Over het betwiste gebied heerst sinds 1994 een wapenstilstand die met regelmaat wordt geschonden.

Nagorno-Karabakh: 11.430 km²; 145.000 inwoners; leunt cultureel/religieus aan bij Armenië
Armenië: 29.743 km²; 3.056.000 inwoners; 100% katholiek
Azerbaijan: 86.600 km²; 9.780.000 inwoners; 93,4% islam

Is ook in dit schaakspel de hand van Erdogan aanwezig? Hij was er wel als de kippen bij om te verklaren dat hij Azerbaijan tot het einde toe zal steunen.
Geopolitiek ligt Armenië vervelend in de weg om een corridor te maken tussen de Middellandse en de Kaspische Zee. En dan zijn er nog de rebellerende Koerden in Oost-Turkije en in Noord-Irak.
Greenpeace
april 2016: einde steenkoolcentrale Langerlo
Edited: 201604011841
België neemt definitief afscheid van steenkool
Blogartikel door Mathieu Soete - 1 april, 2016 om 18:41
Eindelijk is het dan zover: België is sinds deze week officieel steenkoolvrij. De laatste tonnen van het CO2-rijke goedje werden woensdag verstookt in de centrale van Langerlo. Hiermee valt definitief het doek over een brandstof die niet meer van deze tijd is.
Na Cyprus, Luxemburg, Malta en de drie Baltische staten wordt België het zevende – en meteen grootste – EU-land dat het voortaan zonder steenkool doet. Ook in Schotland ging de laatste centrale deze week definitief dicht. En deze trend zet zich voort, vooral na het klimaatakkoord van Parijs eind vorig jaar, dat enkel nog een toekomst ziet voor hernieuwbare energie. Het Verenigd Koninkrijk en Oostenrijk plannen een steenkooluitstap tegen 2025 en Portugal zelfs tegen 2020.
Nooit meer steenkool

Steenkool heeft een lange geschiedenis in België. Al in de tijd van de Romeinen werd er in Wallonië steenkool gedolven, maar met de komst van de stoommachine begin 19de eeuw nam de mijnbouw een hoge vlucht. Er volgde een lange daling tot de sluiting van de laatste Belgische mijn in 1992 en ook de ene na de andere steenkoolcentrale sloot de deuren – tot Langerlo de laatste was.
Learning to Code Yields Diminishing Returns - The future of jobs - A review of Rushkoff's book
Edited: 201604011318

Looking for job security in the knowledge economy? Just learn to code. At least, that’s what we’ve been telling young professionals and mid-career workers alike who want to hack it in the modern workforce—in fact, it’s advice I’ve given myself. And judging by the proliferation of coding schools and bootcamps we’ve seen over the past few years, not a few have eagerly heeded that instruction, thinking they’re shoring up their livelihoods in the process.

Unfortunately, many have already learned the hard way that even the best coding chops have their limits. More and more, "learn to code" is looking like bad advice.

CODING CAN’T SAVE YOU
Anyone competent in languages such as Python, Java, or even web coding like HTML and CSS, is currently in high demand by businesses that are still just gearing up for the digital marketplace. However, as coding becomes more commonplace, particularly in developing nations like India, we find a lot of that work is being assigned piecemeal by computerized services such as Upwork to low-paid workers in digital sweatshops.

This trend is bound to increase. The better opportunity may be to use your coding skills to develop an app or platform yourself, but this means competing against thousands of others doing the same thing—and in an online marketplace ruled by just about the same power dynamics as the digital music business.

Besides, learning code is hard, particularly for adults who don’t remember their algebra and haven’t been raised thinking algorithmically. Learning code well enough to be a competent programmer is even harder.

Although I certainly believe that any member of our highly digital society should be familiar with how these platforms work, universal code literacy won’t solve our employment crisis any more than the universal ability to read and write would result in a full-employment economy of book publishing.

It’s actually worse. A single computer program written by perhaps a dozen developers can wipe out hundreds of jobs. As the author and entrepreneur Andrew Keen has pointed out, digital companies employ 10 times fewer people per dollar earned than traditional companies. Every time a company decides to relegate its computing to the cloud, it's free to release a few more IT employees.

Most of the technologies we're currently developing replace or obsolesce far more employment opportunities than they create. Those that don’t—technologies that require ongoing human maintenance or participation in order to work—are not supported by venture capital for precisely this reason. They are considered unscalable because they demand more paid human employees as the business grows.

TRAINING OUR ROBO-REPLACEMENTS
Finally, there are jobs for those willing to assist with our transition to a more computerized society. As employment counselors like to point out, self-checkout stations may have cost you your job as a supermarket cashier, but there’s a new opening for that person who assists customers having trouble scanning their items at the kiosk, swiping their debit cards, or finding the SKU code for Swiss chard. It’s a slightly more skilled job and may even pay better than working as a regular cashier.

But it’s a temporary position: Soon enough, consumers will be as proficient at self-checkout as they are at getting cash from the bank machine, and the self-checkout tutor will be unnecessary. By then, digital tagging technology may have advanced to the point where shoppers just leave stores with the items they want and get billed automatically.

For the moment, we’ll need more of those specialists than we’ll be able to find—mechanics to fit our current cars with robot drivers, engineers to replace medical staff with sensors, and to write software for postal drones. There will be an increase in specialized jobs before there's a precipitous drop. Already in China, the implementation of 3-D printing and other automated solutions is threatening hundreds of thousands of high-tech manufacturing jobs, many of which have existed for less than a decade.

American factories would be winning back this business but for a shortage of workers with the training necessary to run an automated factory. Still, this wealth of opportunity will likely be only temporary. Once the robots are in place, their continued upkeep and a large part of their improvement will be automated as well. Humans may have to learn to live with it.

HIGH-TECH UNEMPLOYMENT

This conundrum was first articulated back in the 1940s by the cybernetics pioneer Norbert Wiener, whose work influenced members of the Eisenhower Administration to start worrying about what would come after industrialism. By 1966, the United States convened the first and only sessions of the National Commission on Technology, Automation, and Economic Progress, which published six (mostly ignored) volumes sizing up what would later be termed the "post-industrial economy."

Today, it’s MIT’s Erik Brynjolfsson and Andrew McAfee who appear to be leading the conversation about technology’s impact on the future of employment—what they call the "great decoupling." Their extensive research shows, beyond reasonable doubt, that technological progress eliminates jobs and leaves average workers worse off than they were before.

Yet it’s hard to see this great decoupling as a mere unintended consequence of digital technology. It is not a paradox but the realization of the industrial drive to remove humans from the value equation. That’s the big news: The growth of an economy does not mean more jobs or prosperity for the people living in it.

"I would like to be wrong," a flummoxed McAfee confided in the same article, "but when all these science-fiction technologies are deployed, what will we need all the people for?"

When technology increases productivity, a company has a new excuse to eliminate jobs and use the savings to reward its shareholders with dividends and stock buybacks. What would've been lost to wages is instead turned back into capital. So the middle class hollows out, and the only ones left making money are those depending on the passive returns from their investments.

It turns out that digital technology merely accelerates this process to the point where we can all see it occurring. It's just that we haven't all taken notice yet—we’ve been busy coding.

"It’s the great paradox of our era," Brynjolfsson explained to MIT Technology Reviewin 2013. "Productivity is at record levels, innovation has never been faster, and yet at the same time, we have a falling median income and we have fewer jobs. People are falling behind because technology is advancing so fast and our skills and organizations aren’t keeping up."

[This post is based on Douglas Rushkoff’s new book, Throwing Rocks at the Google Bus: How Growth Became the Enemy of Prosperity and originally appeared in Fast Company.]
The Local (daily)
'We can't be like Sweden': Norway's integration minister
Edited: 201603310752
Norway's integration minister has called for tighter immigration policies – to avoid the country becoming like Sweden.
Sylvi Listhaug used Sweden as the cautionary tale when speaking about recent terror attacks in Europe, as well as a package of asylum reforms due before the Norwegian parliament shortly.

“Many of those who have carried out terror attacks in Europe are born and raised in France and Belgium. It shows how important it is to succeed with integration and that is again connected to how many come to Norway. Therefore a tight immigration policy is important,” she said.

In the aftermath of the terror attacks in Brussels, there has been a debate in Norway on so-called parallel societies and neighbourhoods where the police don't dare to patrol. Listhaug acknowledged that the problem exists.

“We have foreign fighters who have left Norway and [we have] radical environments. We should not stick our heads in the sand and say that everything is good here. But fortunately we are a long way from the conditions we see in some other countries, for example Sweden,” she told NTB.

It was revealed earlier this month that a man with suspected links to radical group Isis, who was shot dead in a Brussels raid just days before the terror attack, had previously lived in Sweden.

Sweden has attempted to crack down on foreign fighters, with the security service saying that up to 300 Swedes are believed to have travelled to Syria or Iraq to fight in the past three years. Around 40 are thought to have died in battle and around 125 are understood to remain in the Middle East.

New anti-terror legislation is set to come into effect on Friday, with Sweden criminalizing trips abroad, or the financing of such travels, to participate in acts of terrorism.

From April 15th the country is also tightening restrictions on passports, with people only being able to apply for three passports in a five-year period, to prevent the use of forged identity documents.

But Sweden has struggled to cope with the record 163,000 asylum claims it received last year, and is seeing increasing divides between different ethnic communities in troubled suburbs in the big cities.

Listhaug said that a major reason that Norway doesn't have the same ghetto problems as its Nordic neighbour is that asylum seekers in Norway cannot decide for themselves where they should live. (territorium)

She said that the terror attack in Brussels has created fears and worries that an attack could also hit Scandinavia. But she also stressed that Islamists were not responsible for the terror that struck the nation in 2011, when far-right sympathizer Anders Behring Breivik shot dead several dozens of teenagers on Utoya island.
in spanje
MADRID - Om het Spaanse kadaster weer in overeenstemming te brengen met de werkelijke situatie in het land, zet de Spaanse belastingdienst al sinds 2013 helikopters en zelfs drones in die de grond afspeuren naar onregelmatigheden aan woningen.
Edited: 201603300824
Inspecteurs zoeken naar alles dat zonder dit op te geven bij de belastingdienst of gemeente bij, op of aan een huis is gebouwd. Door garages, zwembaden en uitbouwen aan de woning toe te voegen of balkons of dakterrassen dicht te bouwen, stijgt deze in waarde. Een woning die meer waard is, levert ook de balstingdienst meer geld op.

Als er illegale zaken waargenomen worden, worden boetes uitgedeeld en belastingen verhoogd. Ook voor de gemeente stijgt het bedrag aan onroerendgoedbelasting (IBI) dat in zo'n geval gevraagd kan worden.

De helicopters en drones van 'Hacienda' vlogen al boven een paar duizend gemeenten. Ik eerste instantie werden grote urbanisaties gecontroleerd, met name die langs de Spaanse kusten. Maar ook bebouwing in het binnenland ontkomt niet aan het arendsoog van de inspecteurs.

Spekken schatkist

Wordt er een zaak waargenomen die niet lijkt te kloppen en op basis daarvan een zaak geopend, dan krijgt de eigenaar een brief met een boete van 60 euro wegens het niet aangeven van een constructie. De krant Negocios.com voorspelde twee jaar geleden dat tot 2016 ruim 3 miljoen huishoudens dit bedrag moeten gaan betalen. Dat is dus al gauw een slordige 180 miljoen euro voor de Spaanse schatkist.

IBI betalen met terugwerkende kracht

Daarmee is het echter nog niet gedaan. De toegenomen IBI als gevolg van de waardestijging van het onroerend goed zal met terugwerkende kracht van 4 jaar kunnen worden geïnd plus een bedrag aan rente over die jaren.

15 dagen voor bezwaar

Wie een brief van Hacienda ontvangt over een waargenomen onregelmatigheid ten opzichte van het bestaande kadaster, krijgt 15 dagen om bezwaar aan te tekenen en met bewijzen te komen waarom er wel aan alle regels zou zijn voldaan. Blijft het stil, dan beschouwen de autoriteiten dit als een volledige instemming met het oordeel van de Spaanse belastingdienst.

Tienduizenden onregelmatigheden

Hier en daar verschenen krantenartikelen met aantallen onregelmatigheden die werden aangetroffen door de inspecteurs (in het Spaans 'peritos' genoemd). Zo werden op Menorca bij 2.500 woningen en andere type gebouwen illegaliteiten geconstateerd. In Valladolid gaat het om onregelmatigheden aan 10.515 gebouwen in 91 dorpen. In A Coruña werden aan ruim 26.000 objecten zaken toegevoegd of gewijzigd zonder dit aan te geven. In Lugo stegen de inkomsten uit de IBI zelfs met 11 miljoen euro ten opzichte van voor de check van de belastingdienst. In 90 Galisische gemeenten werden 106.000 objecten genoteerd die niet in het kadaster geregistreerd stonden en waarover dus geen IBI werd betaald. In de regio Valencia beïnvloedt de revisie van de kadastrale waarde al 900.000 onroerend goedobjecten.

Onorthodox en weinig realistisch

Onlangs haalde het Spaanse hooggerechtshof de praktijken om meer waarde toe te kennen aan onroerend goed met het doel om meer belasting te kunnen innen van de belastingdienst onderuit. Er werd gesproken over de onorthodoxe en weinig realistische manier waarop criteria worden toegepast. Vaak wordt de taxatie van woningen alleen op marktprijzen en kadastrale waarde gebaseerd, zonder dat er in de meeste gevallen een fysiek bezoek van een inspecteur aan te pas kwam. Ook komt het vaak voor dat de omvang van plots vanuit de lucht als veel groter wordt geregistreerd waardoor mensen soms tot de helft meer IBI moeten betalen. Zaken zoals achterstallig onderhoud of slechte kwaliteit van een gebouw blijven achterwege terwijl die wel van invloed zijn op de waarde van een object.

Het hooggerechtshof bereid nu een uitspraak voor op basis waarvan de extra waarde geannuleerd kan worden zolang niet tot in details bewezen wordt waarop deze waardering precies is gebaseerd.

bron: inspanje/nl (20160330)
26 maart 2016: Criminologe Marion Van San geïnterviewd door De Standaard - een rehabilitatie?
Edited: 201603260952
Zo'n 15 jaar geleden werd een onderzoek van haar door politieke spelletjes (vooral binnen de VLD en gericht tegen Marc Verwilghen) verminkt.
Ze had toen niet mogen zeggen dat er een statistisch verband was tussen criminaliteit, de samenstelling van de gevangenispopulatie en allochtone afkomst. Dat was stigmatisering van een bevolkingsgroep, werd toen gezegd. Ook de media werkten graag mee aan de verwijdering van Van San.
Het onderzoek van Van San kostte de staat toen 198.000 euro.
'Stigmatisering mag geen excuus zijn om een probleem niet aan te pakken', zo stelt zij.
Akram Belkaïd dans Le Quotidien d'Oran (Algérie)
Une guerre hybride appelée à durer
Edited: 201603240314
Les attentats de Bruxelles viennent de rappeler plusieurs vérités qu'il ne sert à rien d'éluder. Ces événements dramatiques nous disent que le terrorisme qui endeuille régulièrement le monde, et pas simplement l'Europe, ne va pas disparaître du jour au lendemain. Malgré les promesses et les déclarations martiales des politiciens, malgré les lois liberticides, malgré le « toujours plus » en matière de législation d'exception, ces tueries qui tétanisent les opinions publiques vont continuer.

Elles vont se répéter tant que la situation restera ce qu'elle est au Proche-Orient et notamment en Syrie et en Irak. Dans son ranch du Texas où il peint à ses heures perdues, l'ancien président américain George W. Bush doit être satisfait de son œuvre magistrale. L'invasion de l'Irak en 2003 continue de tuer. Ses conséquences directes et indirectes tuent en Irak mais aussi en Syrie et ailleurs en Europe. A Londres il y a plus de dix ans, à Paris en novembre et à Bruxelles il y a quelques jours. Dans un monde idéal, cet homme devrait être poursuivi par la justice internationale. Mais passons.

Le terrorisme va perdurer parce que, contrairement à ce que racontent des hommes politiques aux affaires - responsables dont il est désormais aisé de constater l'incompétence -, ce n'est pas par « haine de la liberté et de la démocratie » que les terroristes de Daech tuent. Ce n'est pas par « haine de ce qu'est la société occidentale » qu'ils font exploser des bombes. Ces gens-là rendent coup pour coup. Ils sont inscrits dans un projet de création d'une entité politique et religieuse qui a trouvé les forces occidentales sur son chemin. Autrement dit, le terrorisme durera et continuera de frapper l'Europe tant que la Syrie et l'Irak seront confrontés aux ambitions territoriales et religieuses de l'Organisation de l'Etat islamique (OEI).

Ce qui se déroule actuellement en Europe sur ce front invisible et mouvant où des cellules plus ou moins dormantes tentent de prendre de vitesse les services de sécurité n'est pas une guerre classique. Mais ce n'est pas non plus « que » du terrorisme. C'est une guerre hybride. La projection d'un conflit qui se déroule à des milliers de kilomètres de Bruxelles ou de Paris et où des armées européennes sont impliquées. Il y a une dimension politique dans cette bataille qu'il serait dangereux d'éluder. Là-bas, des civils meurent aussi, tous les jours, sous les bombes qu'elles soient russes, syriennes ou occidentales. Pour ceux qui veulent embraser l'Europe, ces victimes sont le symétrique des morts de Bruxelles ou de Paris. C'est une pensée qui peut paraître irrationnelle ou illogique mais c'est ainsi, et il faut en tenir compte. Pour sortir de cette nasse mortifère, les Européens doivent absolument peser pour que la paix revienne en Syrie et en Irak. Cela signifie faire pression sur des puissances régionales au jeu plus que trouble parmi lesquelles l'Arabie saoudite et la Turquie. Cela signifie, on peut toujours rêver, l'urgence de décréter un embargo général sur les armes pour cette région.

Ce terrorisme, ce bruit continu des sirènes, cette peur diffuse qui s'installe avant que la vie ne reprenne ses droits jusqu'au prochain attentat, ce terrorisme donc ne va pas disparaître parce qu'il peut se développer sur le double terreau de la misère sociale et du désarroi identitaire. La lecture attentive des profils et des itinéraires des individus responsables de cette actualité sanglante depuis plusieurs années est édifiante. Elle met en exergue non pas l'échec de l'intégration des populations d'origine maghrébine ou subsaharienne mais, en réalité, l'abandon, délibéré ou non, et l'absence de volonté de les intégrer. Que peut-on attendre de bon quand des populations entières sont oubliées, ghettoïsées durant plusieurs décennies et livrées au premier prêcheur venu ?

Les attentats continueront tant qu'il subsistera aussi une certaine indulgence à l'égard des criminels qui en sont les auteurs. Il suffit de relever les réactions des uns et des autres pour découvrir, effaré, que les théories du complot n'ont jamais été aussi populaires. Par classes entières, des adolescents sont convaincus que les attentats de Paris ou de Bruxelles ne sont pas l'œuvre de Daech. Leurs aînés sont encore plus virulents dans la dénonciation de ce qui ne serait qu'une immense manipulation américano-sioniste. Tant que la réalité sera niée par les populations de confession ou de cultures musulmanes, les brèches dans la raison commune persisteront et il se trouvera toujours des gens pour attenter sans aucun remord à la vie d'autrui.

L'Europe de l'Ouest va au-devant de jours difficiles. La cohésion de ce continent, le « vivre-ensemble » de ses multiples composantes humaines, son modèle social, tout cela est menacé. La réponse sécuritaire est nécessaire. On notera d'ailleurs qu'elle est minée par un manque de moyens qui résulte de décennies de politiques économiques bâties autour du culte de la réduction des dépenses publiques et de la nécessaire rémunération des actionnaires (sinon comment expliquer que des aéroports et des gares rechignent à installer des portiques et des scanners et cela contrairement à ce qui existe en Asie ou en Afrique ?).

Mais la force seule ne suffira pas. On attend encore la révolution que constituerait une remise en cause rigoureuse des politiques d'intervention des Européens au Proche-Orient. Cela, en attendant aussi un règlement de la question palestinienne qui demeure la mère de toutes les frustrations dans le monde arabe et au sein des communautés européennes d'origine maghrébine ou proche-orientale.
Statoil - Reuters - RT
Gasinstallatie in Algerije aangevallen met explosieven. Niet toevallig een joint venture als target?
Edited: 201603181150
This morning, at approximately 06:00 local time, the In Salah Gas asset in Krechba was hit by explosive munitions fired from a distance.
Statoil has been in touch with its three employees at Krechba. They are not injured and they are safe.

Statoil is working on getting an overview of the situation, but has so far no information about anybody being injured during the attack.

Statoil has mobilised its emergency response organisation in Stavanger. The joint venture organisation in Hassi Messaoud has mobilised its emergency response organisation.


meer info over de joint venture


zie ook de info over de aanval op de Tigantourine gasfabriek in 2013

Myria
Myria brengt immigratie in cijfers: Roemenen koplopers
Edited: 201603171019
Myria, het Federaal Migratiecentrum, is een onafhankelijke openbare instelling. Het analyseert migratie, verdedigt de rechten van vreemdelingen en strijdt tegen mensenhandel en mensensmokkel. Myria komt op voor een overheidsbeleid dat steunt op feitenkennis en respect voor de mensenrechten.
website Myria

Hier de laatste nieuwsbrief van maart 2016:


zie ook ons bericht over Frontex
Statista
The Countries Set To Receive The Most U.S. Foreign Aid In 2016
Edited: 201603151725
Every year, the United States supports over 100 foreign governments with billions of dollars worth of aid funding. According to the U.S. government, this is done to support global peace, security, and development efforts, and to provide humanitarian relief during times of crisis. Considered vital to U.S. national security, this funding is also allocated for strategic, economic and moral reasons.

The Obama administration has requested Congress allocate $37.9 billion to foreign assistance in the budget for fiscal 2016, the majority of it for governments in the Middle East. The final appropriation could differ significantly. The president requested the largest amount of aid for Israel, some $3.1 billion, primarily in support of peace and security. The budget request also asks for $1.5 billion for Afghanistan in support of security and rebuilding projects, and $1.46 billion for Egypt.

Infographic: Where The Most Foreign Aid Will Be Spent In 2016  | Statista
teken de Avaaz-petitie tegen het besnijden van vrouwen
Edited: 201603151054
Aan Hassan Mohamoud, president van Somalië, Omar Sharmarke, premier, en Zahra Samantar, minister van Vrouwenzaken en Mensenrechtenontwikkeling:
Als wereldburgers zijn wij bezorgd over de rechten van meisjes en vrouwen, en willen wij u feliciteren met uw inzet voor een verbod op vrouwelijke genitale verminking (VGV) in Somalië. Wij staan volledig achter het totale verbod zoals voorgesteld door de regering van Puntland en moedigen de centrale overheid aan om met spoed de introductie van uitgebreide wetgeving te overwegen. Als Somalië nu een volledig verbod instelt, en dat opvolgt met grootschalige publieke voorlichtingscampagnes, kan het als voorbeeld voor de wereld dienen in de strijd tegen VGV.
Op 17 maart 2016 om 12.00 uur hadden meer dan 980.000 bewuste mensen de petitie getekend.

teken de petitie
Robert Reich noemt Donald Trump een fascist
Edited: 201603151013
In de verkiezingsrace zijn er de facto nog drie kandidaten in de running: Donald Trump, Hillary Clinton en 'socialist' Bernie Sanders.
Obama heeft de puinhoop die Bush achterliet niet kunnen opkuisen. Met dank aan het door de republikeinen gedomineerde Congres.
De USA was al een sociaal kerkhof, weliswaar verpakt in glitter. Nu is het dramatisch. Trumps retoriek - de Mexicanen en de Chinezen zijn de schuld - mikt op het intellectuele onvermogen van de ontevreden massa. Hij slaagt er in de groeiende ongelijkheid weg te moffelen onder zijn geraaskaal.

De uitgeklede staat mag nog enkel de miserie managen. Maar zonder voldoende middelen lukt ook dat niet meer. Overigens is dat geen typisch Amerikaans fenomeen. In Europa doet zich na de neoliberale uitverkoop hetzelfde voor. En Turkije? Daar steunt Erdogan eveneens op de onwetende rurale massa's. Wie hardop nadenkt wordt het zwijgen opgelegd.

Robert Reich was minister van arbeid onder Bill Clinton en is een belangrijk opinion leader.


zie ook het boek van Reich
Islamization and Demographic Denialism in France
Edited: 201603141661
by Michel Gurfinkiel
PJ Media
March 14, 2016

Excerpt of an article originally published under the title "Latest Survey Finds 25% of French Teenagers Are Muslims."

One of the most striking cases of reality denial in contemporary France is demography: issues like birthrate, life expectancy, immigration, and emigration. On the face of it, you can hardly ignore such things, since they constantly reshape your environment and your way of life. Even without resorting to statistics, you are bound to perceive, out of day-to-day experience, what the current balance is between younger and older people, how many kids are to be found at an average home, and the ethnicity or religion of your neighbors, or the people you relate to at work or in business.

The French elites, both on the right and left, managed for five decades at least to dismiss the drastic demographic changes that had been taking place in their country, including the rise of Islam, since they clashed with too many political concepts – or fantasies – they had been brainwashed into accepting: the superiority of the "French social model;" the unique assimilative capacity of French society; equality for equality's sake; the primacy of individual values over family values; secularism; francophonie, or the assumption that all French-speaking nations in the world were a mere extension of France, and that all nations that defined themselves as "Francophone" did speak French or were subdued by French culture; and finally la politique arabe et islamique de la France, a supposed political and strategic affinity with the Arab and Muslim world.

Until 2004, compilation of ethnic, racial, and religious statistics was prohibited under French law.

One way for the elites to deny demographics was to reject ethnic-related investigation on legal or ethical grounds. Until 2004, ethnic, racial, and religious statistics were not allowed under French law – ostensibly to prevent a return of Vichy State-style racial persecutions. Even as the law was somehow relaxed, first in 2004 and again in 2007, many statisticians or demographers insisted on retaining a de facto ban on such investigations.

The issue turned into a nasty civil war among demographers, and especially within INED (the French National Institute for Demographic Studies) between a "classic" wing led by older demographers like Henri Léridon and Gérard Calot and then by the younger Michèle Tribalat, and a liberal or radical wing led by Hervé Le Bras.



Michèle Tribalat
In a recent interview with the French weekly Le Point, Tribalat dryly observed that the "well-connected" Le Bras described her as "the National Front Darling," an assertion that "destroyed her professional reputation." The son of a prestigious Catholic historian, Le Bras is indeed a very powerful man in his own right, who managed throughout his own career to accumulate tenures, honors, and positions of influence both in France and abroad.

The irony about his accusation against Tribalat is that, while intent to discuss the issue of immigration, she is an extremely cautious and conservative expert when it comes to actual figures. She has always tended to play down, in particular, the size of the French Muslim community.

In 1997, I observed in an essay for Middle East Quarterly that figures about French Islam were simply chaotic: there was too much discrepancy between sources:

The Ministry of Interior and Ined routinely speak of a Muslim population in France of 3 million. Sheikh Abbas, head of the Great Mosque in Paris, in 1987 spoke of twice as many – 6 million. Journalists usually adopt an estimate somewhere in the middle: for example, Philippe Bernard of Le Monde uses the figure of 3 to 4 million. The Catholic Church, a reliable source of information on religious trends in France, also estimates 4 million. Arabies, a French-Arab journal published in Paris, provides the following breakdown: 3.1 million Muslims of North African origin, 400,000 from the Middle East, 300,000 from Africa, 50,000 Asians, 50,000 converts of ethnic French origin, and 300,000 illegal immigrants from unknown countries. This brings the total to 4.2 million. One can state with reasonable certainty that the Muslim population of France numbers over 3 million (about 5 percent of the total French population) and quite probably over 4 million (6.6 percent).
Nineteen years later, accuracy has hardly improved in this respect. All sources agree that France as a whole underwent a moderate demographic growth: from 57 to 67 million, a 15% increase. (Throughout the same period of time, the U.S. enjoyed a 22% population increase, and China, under a government-enforced one-child policy, a 27% increase.) All sources agree also that there was a much sharper increase in French Muslim demographics – and that, accordingly, the moderate national growth may in fact just reflect the Muslim growth.

For all that, however, there are still no coherent figures about the Muslim community. According to CSA, a pollster that specializes in religious surveys, 6% of the citizens and residents of France identified with Islam in 2012: about 4 million people out of 65 million. IFOP, a leading national pollster, settled for 7% in 2011: 4.5 million. Pew concluded in 2010 a figure of 7.5%: 4.8 million. The CIA World Factbook mentioned 7% to 9% in 2015: from 4.6 to almost 6 million out of 66 million. INED claimed as early as 2009 an 8% figure: 5.1 million. Later, INED and French government sources gave 9% in 2014: 5.8 million.

Over two decades, the French Muslim population is thus supposed to have increased by 25% according to the lowest estimations, by 50% according to median estimations, or even by 100% if one compares the INED and government figures of 1997 to those of 2014, from 3 million to almost 6 million.

This is respectively almost two times, three times, or six times the French average population growth.

An impressive leap forward, whatever the estimation. But even more impressive is, just as was the case in 1997, the discrepancy between the estimates. Clearly, one set of estimates, at least, must be entirely erroneous. And it stands to reason that the lowest estimates are the least reliable.

First, we have a long-term pattern according to which, even within the lowest estimates, the Muslim population increase is accelerating. One explanation is that the previous low estimates were inaccurate.

Second, low estimates tend to focus on the global French population on one hand and on the global French Muslim population on the other hand, and to bypass a generational factor. The younger the population cohorts, the higher the proportion of Muslims. This is reflected in colloquial French by the widespread metonymical substitution of the word "jeune" (youth) for "jeune issu de l'immigration" (immigrant youth), or "jeune issu de la diversité" (non-European or non-Caucasian youth).

According to the first ethnic-related surveys released in early 2010, fully a fifth of French citizens or residents under twenty-four were Muslims.

Proportions were even higher in some places: 50% of the youth were estimated to be Muslim in the département (county) of Seine-Saint-Denis in the northern suburbs of Paris, or in the Lille conurbation in Northern France. A more recent survey validates these numbers.

Once proven wrong, deniers do not make amends. They move straight from fantasy to surrender.

An investigation of the French youths' religious beliefs was conducted last spring by Ipsos. It surveyed nine thousand high school pupils in their teens on behalf of the French National Center for Scientific Research (CNRS) and Sciences Po Grenoble.

The data was released on February 4, 2016, by L'Obs, France's leading liberal newsmagazine. Here are its findings:

38.8% of French youths do not identify with a religion.
33.2% describe themselves as Christian.
25.5% call themselves Muslim.
1.6% identify as Jewish.
Only 40% of the young non-Muslim believers (and 22% of the Catholics) describe religion as "something important or very important."
But 83% of young Muslims agree with that statement.
Such figures should deal the death blow to demographic deniers. Except that once proven wrong, deniers do not make amends. Rather, they contend that since there is after all a demographic, ethnic, and religious revolution, it should be welcomed as a good and positive thing. Straight from fantasy to surrender.

Michel Gurfinkiel, a Shillman-Ginsburg Fellow at the Middle East Forum, is the founder and president of the Jean-Jacques Rousseau Institute, a conservative think tank in France.
MSK Gent
Marthe Donas (1885-1967) in MSK Gent - een tentoonstelling die een signaal geeft
Edited: 201603060112

Vanaf de jaren 60 krijgt Donas' vroeg werk langzaam terug erkenning. Thans wordt ze in binnen- en buitenland opnieuw ontdekt als een van de pioniers van het Belgisch modernisme. De tentoonstelling in het MSK wordt de eerste belangrijke sinds haar overlijden in 1967 die uitsluitend gewijd is aan haar werk.
De nadruk ligt op Donas' meest creatieve jaren tussen eind 1916 toen ze zich in Parijs vestigde en 1927, het jaar waarin ze voor een lange tijd met schilderen stopte.
Wij bezochten deze tentoonstelling op 19 maart 2016. Een mooi overzicht! De toegangsprijs van 12 EUR/persoon die het MSK Gent aanrekent vinden we te hoog.



naar de site van MSK Gent
Griekenland in de frontlijn: migranten en vluchtelingen
Edited: 201603050120
The president of the European Council Donald Tusk has visited Greece on Thursday to discuss the high influx of immigrants via Turkey to the Greek islands and then onwards to mainland Greece. The situation there is worsening fast as the route further North across the Balkans towards northern European countries is blocked.

Macedonia has introduced a tight border regime, letting only very few refugees cross the border on a daily basis, and alternative routes haven’t been established yet. More than 120,000 migrants are thought to have arrived in Greece in the first two months of 2016 alone.

The below chart gives an impression of the extent of the refugee crisis as it unfolds in Greece. Comparing the numbers of migrants who arrived in Greece in the first two months of this year to last year’s numbers gives an idea of the magnitude of the problem.

"Do not come to Europe," Council President Tusk said, appealing to the refugees, after a meeting with Greek Prime Minister Alexis Tsipras in Athens. "Do not believe the smugglers. Do not risk your lives and your money. It is all for nothing," he added.

Infographic: Greece on the Frontline | Statista
LT
Abou Jahjah in De Standaard van vandaag: alle heteromannen zijn homofoob, iedereen is ziek ...
Edited: 201603041332
"Ben ik nu als heteroman door solidariteit vrij van homofobie geworden? Ik denk het niet, ik denk dat heel weinig heteromannen dat zijn. Net zoals seksisme en racisme is homofobie een chronische aandoening waaraan wij, individueel en collectief, allemaal aan leiden (sic, LT). Maar net zoals racisme en seksisme is het iets dat we onder controle moeten en kunnen houden."

Jahjah poneert dat niet de islam als leer maar alle heteromannen in mindere of meerdere mate homofoob zijn. En ... bovendien lijden wij allen aan chronische aandoeningen zoals seksisme en racisme. Iedereen ziek.
Da's natuurlijk een manier om de discussie over de leerstellingen uit de weg te gaan. Handig.

zie ook Jahjah's uitspraken over Europees fascisme
RT news
Sergey Lavrov beroept zich op de geschiedenis en pleit voor Eurasian Economic Union
Edited: 201603031314
Western attempts to exclude Russia from shaping European and global affairs have led to countless historical tragedies over the centuries, according to Russia’s foreign minister, who added lasting stability can only be reached through cooperation.

In an article for the Russia in Global Affairs magazine, Foreign Minister Sergey Lavrov outlines the historical importance of Russian foreign policy over the course of the last 1,000 years, arguing that Russian policy has always been based on preserving the fragile balance of peace and stability in international relations. Any attempts to isolate Moscow as a major world power have led to historical defeats and countless deaths, he says.

“During at least the past two centuries any attempts to unite Europe without Russia and against it have inevitably led to grim tragedies, the consequences of which were always overcome with the decisive participation of our country,” Lavrov wrote.

Being the largest country on earth with a unique “cultural matrix,” Russia has always followed its own national interests, Lavrov argues. Yet at the same time it has served as a bridge between the East and the West, while Russians have always welcomed and respected numerous religions and cultures.

While welcoming Western ideas and applying them to modernize Russia, Moscow has never allowed itself to be consumed by Western culture. At the same time Moscow has always advocated working with the West to achieve common objectives.

Lavrov stressed the constructive role Moscow has played in European affairs, especially during the Napoleonic Wars, as well as in First and Second World Wars. The influence of the Soviet Union in shaping modern Western values should also not be underestimated, the minister argues, highlighting the USSR’s role in decolonization and shaping the European socio-economic system.

“The Soviet Union, for all its evils, never aimed to destroy entire nations,” Lavrov said. “Winston Churchill, who all his life was a principled opponent of the Soviet Union and played a major role in going from the World War II alliance to a new confrontation with the Soviet Union, said that graciousness, i.e. life in accordance with conscience, is the Russian way of doing things,” he added.

The post-Soviet world, Lavrov argues, offered the unique opportunity for European states to unite with Moscow and work towards a wider and more solid security mechanism in Europe – a mechanism that would enable long-lasting peace on the wider continent.

“Logically, we should have created a new foundation for European security by strengthening the military and political components of the Organization for Security and Cooperation in Europe (OSCE),” the minister wrote.

Instead of uniting, some European countries chose to ally themselves with NATO and Washington, and once again embarked on the centuries-old matrix of trying to isolate Russia and expand the military alliance’s borders further east, while pursuing a global agenda of regime change and ‘color’ revolutions.

“It is notable that George Kennan, the architect of the US policy of containment of the Soviet Union, said that the ratification of NATO expansion was ‘a tragic mistake,’” Lavrov said.

Rather than serving as architects of peace, NATO and its member states, Lavrov said, continued to engage in destructive policies that threaten international stability and have already led to the collapse of states, starting from the bombings of Yugoslavia, to the invasions of Iraq and Libya.

Arguing that the liberal system of globalization has failed, the minister stressed that the world is standing at crossroads, where a new system of international relations is taking shape. At such an important historical junction, Lavrov says it is wrong to accuse Russia of “revisionism” just because Moscow refuses to bow or close its eyes to NATO’s policies.

“A reliable solution to the problems of the modern world can only be achieved through serious and honest cooperation between the leading states and their associations in order to address common challenges,” Lavrov wrote.

The most pressing issue in the modern world is the threat of terrorism, which can only be defeated by a united front, he added.

The foreign minister stressed that Russia is not seeking any “confrontation” with the US or the EU. On the contrary, Moscow is and has always been open to “the widest possible cooperation with its Western partners.”

Russia continues to support the notion that the best way to ensure the interests of Europeans would be “to form a common economic and humanitarian space from the Atlantic to the Pacific, so that the newly formed Eurasian Economic Union could be an integrating link between Europe and Asia Pacific.”


biography Sergey Lavrov
HGR
ADVIES VAN DE HOGE GEZONDHEIDSRAAD nr. 9235 Nucleaire ongevallen, leefmilieu en gezondheid in het post-Fukushimatijdperk: Rampenplanning Nuclear accidents, environment and health in the post-Fukushima era: Emergency response Versie gevalideerd op het College van Februari - 2016a
Edited: 201603021501
1. Een ernstig kernongeval kan ook in België voorkomen en vereist snelle herziening van de noodplanning
2. Let op achterliggende oorzaken van een ongeval en vermijd belangenvermenging
3. Er is nood aan kwetsbaarheidanalyses van complexe technologieën met oog voor de menselijke interactie zeker bij noodplanning
4. Maatschappelijke structuren in getroffen gebieden kunnen voor lange perioden zijn verstoord
5. Er is nood aan een transdisciplinair en participatief leerproces bij noodplanning
6. Er is nood aan evenwichtige, tweezijdige communicatie over risico’s
7. Er is aandacht nodig voor de rol van sociale media in crisismanagement
8. Adequate noodmaatregelen zijn het sluitstuk van het nucleaire veiligheidsbeleid
9. Complexe maatregelen in een dichtbevolkt gebied dienen voorbereid ook voor langere duur en grotere afstanden
10. Er is meer aandacht nodig voor medische coördinatie en kwetsbare mensen in crisissituaties
11. Voorzie beschermingsmaatregelen voor externen bij interventie- en opruimingswerken
12. De veiligheidsbenadering dient vervolledigd met ongevalsscenario’s niet voorzien bij het ontwerp en revisie van de installaties
13. Er is aandacht nodig voor bevolkingsdichtheid en mobiliteit
14. Interactie van nucleaire en andere industriële risico’s kunnen een crisis verergeren
15. De structuur en werking van de crisiscentra dient periodiek geëvalueerd
16. Neem scenario’s in acht voor verspreiding van radioactieve stoffen in het aquatisch milieu
17. Voorzie een aanpak voor kernafval bij langdurige nucleaire crisis
18. Elk groot nucleair ongeval vereist een internationale aanpak van noodmaatregelen
19. Er is een geharmoniseerde EU aanpak nodig van noodplanning en verzekeringen
20. Een adequaat nucleair veiligheidsbeleid vereist een voorzorgstrategie met verruimde participatieve aanpak ook in de noodplanning.

Noot LT: Ik lees dit rapport als volgt: De kerncentrale van Doel had nooit zo dicht bij Antwerpen mogen gebouwd zijn, omgeven door een zeer kwetsbare petrochemische industrie want die brengt een kettingreactie op gang. Als er een nucleair ongeval gebeurt, kan je slechts wensen dat je niet in Antwerpen - enfin, ik bedoel Vlaanderen en Zeeland - bent.


lees het volledige rapport
Zaman Vandaag
De Arabische Golfstaten Bahrein, Qatar, Koeweit, Oman, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten hebben Hezbollah officieel uitgeroepen tot terroristische organisatie.
Edited: 201603021337
Dat heeft Abdullatif al-Zayani, de secretaris-generaal van de Samenwerkingsraad van de Arabische Golfstaten, waarvan de zes landen lid zijn, woensdag bekendgemaakt, meldt AFP.

Hezbollah is een door Iran gesteunde Libanese sjiitische politieke organisatie met een militante vleugel. Iran is de aartsvijand van het soennitische Saoedi-Arabië. De twee landen staan tegenover elkaar in de oorlogen in Syrië en Jemen. In Syrië vecht Iran net als Hezbollah en Rusland aan de kant van het regime van Bashar al-Assad. De Golfstaten steunen anti-Assad-rebellen. Saoedi-Arabië verbrak vorige maand de diplomatieke banden met Iran als reactie op de bestorming van de Saoedische ambassade in de Iraanse hoofdstad Teheran. Daarbij stichtte een menigte demonstranten brand in het gebouw. Dat protest was weer een reactie op de executie van de prominente sjiitische geestelijke Nimr al-Nimr in Saoedi-Arabië.

Ook onder meer Israël, Frankrijk, Canada, de Verenigde Staten en Nederland beschouwen Hezbollah als terroristische organisatie. De Europese Unie beschouwt alleen de gewapende tak van Hezbollah als terroristisch.
LT
Column Rik Torfs: Voor en tegen islam - Een antwoord
Edited: 201602290903
In De Standaard schrijft Rik Torfs vandaag een column over godsdienst. Zijn vak, denk je dan.

Maar het moet wel op een drafje geschreven zijn want Torfs gooit alles op een hoop: katholicisme, vrijzinnigheid, atheïsme, (militant) antitheïsme, de evolutietheorie, islamofobie, links en rechts, empirie, etcetera.
Bovendien moet Torfs zijn teksten herlezen want op wat slaat volgende zin?: "Dus neen, de stelling dat al dan niet linkse vrijzinnigen het christendom koesteren, maar de islam aanhalen, klopt steeds minder." Er zit geen tegenstelling in de zin dus "maar" is niet op zijn plaats. Tot daar aan toe.

Torfs stelt ook het volgende: "Daarom zullen islamofoben die hebben doorgeleerd zich steeds vaker als antitheïsten vermommen, ook al vinden die laatsten dat een spijtige zaak." Het wordt dus - met de column van Torfs in de hand - ten allen tijde mogelijk om een antitheïst te ontmaskeren als een islamofoob. Tja, die jezuïetenstreken daar genees je ook nooit van.

"Antitheïsten vinden religie schadelijk", zo poneert Torfs. Hij doet geen moeite om die stelling te ontkrachten. Dat is nog zo'n oude methode om het debat niet te voeren of nuancering te mijden. Staat Torfs op het standpunt dat religie onschadelijk is? Ziet hij dan niet dat in de geschiedenis religie/geloof en maatschappijvisie voortdurend vermengd zijn geweest?

Tot slot: "Het antitheïsme brengt heel veel mensen diep geluk, geeft hen een houvast, zekerheid in een complexe wereld. Maar tegelijk maakt het een echt gesprek met drie kwart van de wereldbevolking onmogelijk." Ik vraag me dan af: moeten diegenen die zich antitheïst noemen dan eerst een beetje gaan geloven om een gesprek te kunnen voeren? En waarom zou dat gesprek onmogelijk zijn? Omdat de organisatie van de samenleving naadloos moet aansluiten bij geloof en religie?

Torfs maakt in zijn column (elke maandag, dat moet stresserend zijn!) abstractie van de realiteit, zowel van de historische feiten als van de nijpende hedendaagse gebeurtenissen. Godsdienstoorlogen: nooit van gehoord? De positie van de vrouw, van de holebi's, de vrije meningsuiting, verboden apostasie, ..., onbelangrijk?

De kern van het vraagstuk was, is en blijft: welke maatschappijvisie brengt een religie met zich mee? Vroeger was het christendom - waarvan de mooie leer verkracht werd door de katholieke kerk - dominant, nu streeft de islam ongegeneerd naar dominantie. Het gaat om macht, rector! MACHT. Voilà, u hebt uw thema voor uw volgende column. Beschouwt u het maar als een tweede zit.

Veranneman-sofa in Permeke-museum, Jabbeke
Edited: 201602272334



Emiel Veranneman (°Kortrijk, 1924 +Kruishoutem, 20031211) studeerde architectuur aan het Sint-Lucas instituut te Gent en behaalde het diploma van binnenhuisarchitect aan het Hoger Instituut ter Kameren te Brussel. Hij is een neef van de Vlaamse expressionistische schilder Constant Permeke. (Zijn moeder en Permekes vrouw waren zusters). Veranneman heeft naam gemaakt als ontwerper van meubelen en als kunsthandelaar.
In een interview uit 1962 vroeg de kunstcriticus L.L. Sosset aan Veranneman of de woorden die steeds gebruikt worden: 'Streng, ernstig, sober, rustig' wel passen bij het karakter van zijn werk. 'Zonder twijfel, zei Veranneman, beantwoorden ze aan een visie die de mijne is, aan een zeker klassiek vormgevoel dat streeft naar evenwicht, precisie en kloeke constructie en een onberispelijk vakmanschap wat de afwerking betreft. Dat is essentieel.'

Biblio: hugo claus, marcel duchateau, jacques meuris, lieven daenens e.a., Veranneman, Mercatorfonds, Antwerpen, 1985, 470 p. 24 × 36 cm., ca. 600 ill. waarvan 300 in kleur, linnen band.
Autobiografie 'It's what I do' van fotojournaliste Lynsey Addario vertaald
Edited: 201602242337
De Arbeiderspers geeft de biografie uit onder de titel 'Dit is wat ik doe. Fotograferen in tijden van liefde en oorlog.'
Samen met drie anderen die voor de NYT werkten, zat Addario in maart 2011 gevangen bij Kadhafi-getrouwen (al lijkt me dat laatste bijkomstig want door een speling van het lot had ze bij rebellen gevangen kunnen zitten, LT).
Een fragment: 'Zijn vingers gingen traag over mijn wangen, mijn kin, mijn wenkbrauwen. Ik legde mijn gezicht in mijn schoot. Hij tilde het teder weer op en ging door met zijn strelingen. Hij streek met zijn handen door mijn haar en praatte op zachte, kalme toon tegen me; hij herhaalde steeds dezelfde paar woorden. Ik duwde mijn gezicht omlaag en negeerde zijn aanrakingen en zijn woorden. Ik verstond niet wat hij zei. 'Wat zegt hij, Anthony?' Anthony aarzelde een poos en antwoordde: 'Hij zegt dat je vanavond zult sterven.'

De horror van deze scene ligt in de ontkoppeling van de opgelegde intimiteit en de dood. De fysische integriteit van de ander is ondergeschikt aan het eenzijdige genot dat verbonden is met de aanraking van de vrouw. Een verloochening van de identiteit.

Addario fotografeerde oorlogen in Afghanistan, Irak, Soedan, Congo en Libanon. Oorlogsverslaggevers komen in een trance terecht die hen te ver doet gaan in het gevaar.

(zie ook DS Weekblad 20160220)
WikiLeaks Press Release / Julian Assange
NSA luisterde wereldleiders af om oliebelangen te beschermen
Edited: 201602231344
Today, 23 February 2016 at 00:00 GMT, WikiLeaks publishes highly classified documents showing that the NSA bugged meetings between UN Secretary General Ban Ki-Moon's and German Chancellor Angela Merkel, between Israel prime minister Netanyahu and Italian prime minister Berlusconi, between key EU and Japanese trade ministers discussing their secret trade red-lines at WTO negotiations, as well as details of a private meeting between then French president Nicolas Sarkozy, Merkel and Berlusconi.

The documents also reveal the content of the meetings from Ban Ki Moon's strategising with Merkel over climate change, to Netanyahu's begging Berlusconi to help him deal with Obama, to Sarkozy telling Berlusconi that the Italian banking system would soon "pop like a cork".

Some documents are classified TOP-SECRET / COMINT-GAMMA and are the most highly classified documents ever published by a media organization.

WikiLeaks editor Julian Assange said "Today we showed that UN Secretary General Ban KiMoon's private meetings over how to save the planet from climate change were bugged by a country intent on protecting its largest oil companies. We previously published Hillary Clinton orders that US diplomats were to steal the Secretary General's DNA. The US government has signed agreements with the UN that it will not engage in such conduct against the UN--let alone its Secretary General. It will be interesting to see the UN's reaction, because if the Secretary General can be targetted without consequence then everyone from world leader to street sweeper is at risk."

RT news
Duitse politie gaat Trojan virus gebruiken om verdachten te volgen
Edited: 201602230144
The German Interior Ministry has approved a measure allowing federal police to use a special Trojan virus to hack the computers and smartphones of their suspects, giving them almost unlimited opportunities to conduct surveillance on them.

read more
RT news
Oekraïne kiest liedje over Krim-deportaties onder Stalin voor deelname aan Eurosong
Edited: 201602221250
Ukraine is apparently courting trouble by choosing a song with politically loaded lyrics for the upcoming Eurovision contest, which explicitly bans participants from using the event for promoting any political agenda.
The song by Jamala called “1944” is dedicated to the deportation of Crimean Tatars by Soviet dictator Joseph Stalin. The singer was born into a mixed Tatar Armenian family and was inspired to write the lyrics by her grandmother’s account of those tragic events, she told the media. A record number of over 300,000 Ukrainians voted in the national selection for the contest.

RT maakt enkele interessante vergelijkingen

zie ook de geschiedenis van het Stalinisme
Umberto Eco (1932-2016), semioloog en schrijver, overleden. R.I.P.
Edited: 201602200204

De naam van de roos (vertaling van Il nome della Rosa - 1980) gaat over de toegang tot kennis en hoever de krachten gaan die ons daarvan willen weerhouden, tot moord toe.



In Omgekeerde wereld (vertaling van Il secondo diario minimo - 1992) schopt Eco tegen de Italiaanse politiek, de bureaucratie, het bombastisch taalgebruik van kunstcritici en drijft de spot met de onbegrijpelijke taal van gebruiksaanwijzingen. Het vierde hoofdstuk bevat een vermakelijk woordenspel. Bijzonder leerrijk en tegelijk absurd is de berekening van de tijd die UE aan verscheidene bezigheden besteedt op een totaal van 8760 uren die een jaar telt. En in New York willen alle taxichauffeurs een staatsgreep plegen, terwijl die van Parijs de weg in hun stad niet kennen (de Bastille is een metrostation zonder meer); geen van allen heeft wisselgeld op zak. Eco als intellectuele grapjas en taalvirtuoos.

De structuur van de slechte smaak bevat een door Eco gemaakte keuze uit de essaybundels Apocalitticci e integrati (1964) en Il superuomo di massi (1978). Dat is interessant omdat we daardoor weten wat Eco zelf in zijn oeuvre als van blijvende waarde inschatte. Bij herlezing blijken de vaststellingen van Eco inzake de massacultuur ook naadloos van kracht te zijn op de explosie van het internet en de toegepaste technieken ter beïnvloeding. Om u niet langer in spanning te houden, hier is wat Eco onder slechte smaak verstaat: "Slechte smaak, op het terrein van de kunst, willen wij definiêren als het opdringen van een geprefabriceerd effect." (De cursivering is van Eco.) Wij vonden de stellingnamen op volgende pagina's van belang: 53-55 (over kleine menselijke initiatieven in een massacultuur, de voortschrijdende bewustwordingsprocessen, 'zwijgen is geen protest, het is medeplichtigheid, evenals de weigering om een compromis te sluiten.'), 220 ('Maar neem nu onze maatschappij waarin alles is genivelleerd, en waar psychologische verwarring, frustraties en minderwaardigheidscomplexen aan de orde van de dag zijn'.)
news
Turkije: Ankara: minstens 28 doden en 61 gewonden bij aanslag nabij parlement
Edited: 201602171650
At least 28 people have been killed nad 61 injured in a car explosion in Ankara, Turkey's Deputy Prime Minister said. The blast happened in close proximity to the Turkish parliament building, and reportedly targeted military personnel.
Update 201602181014: Turkse overheid legt de verantwoordelijkheid bij de Koerden, die op hun beurt richting ISIS/DAESH wijzen.
Update 201602192054: Een Koerdische groep (TAK) heeft dan toch de aanslag opgeëist.
The Center for Public Integrity
Ford gaf 40 miljoen $ uit om mesothelioom (longvlieskanker) door asbest-remblokjes 'weg te schrijven' - Fordgate
Edited: 201602162013
Science for Sale - Ford spent $40 million to reshape asbestos science - Stung by lawsuits, the automaker hired consultants to change the narrative on the risks of asbestos brakes.
In 2001, toxicologist Dennis Paustenbach got a phone call from a lawyer for Ford Motor Company.

The lawyer, Darrell Grams, explained that Ford had been losing lawsuits filed by former auto mechanics alleging asbestos in brakes had given them mesothelioma, an aggressive cancer virtually always tied to asbestos exposure. Grams asked Paustenbach, then a vice president with the consulting firm Exponent, if he had any interest in studying the disease’s possible association with brake work. A meeting cemented the deal.

Paustenbach, a prolific author of scientific papers who’d worked with Grams on Dow Corning’s defense against silicone breast-implant illness claims, had barely looked at asbestos to that point. “I really started to get serious about studying asbestos after I met Mr. Grams, that’s for sure,” Paustenbach testified in a sworn deposition in June 2015. Before that, he said, the topic “wasn’t that interesting to me.”

Thus began a relationship that, according to recent depositions, has enriched Exponent by $18.2 million and brought another $21 million to Cardno ChemRisk, a similar firm Paustenbach founded in 1985, left and restarted in 2003. All told, testimony shows, Ford has spent nearly $40 million funding journal articles and expert testimony concluding there is no evidence brake mechanics are at increased risk of developing mesothelioma. This finding, repeated countless times in courtrooms and law offices over the past 15 years, is an attempt at scientific misdirection aimed at extricating Ford from lawsuits, critics say.


read more on CPI

zie ook de Eternit-case en het proces in Italië

RT News
Golfstaten in gesprek met Israël?
Edited: 201602151422
'Persian Gulf states are seeking nuclear weapons to counter “bad guy” Iran and have held clandestine meetings with Israel despite not having official ties with Tel Aviv, Defense Minister Moshe Ya’alon revealed at the Munich Security Conference in Germany.'

Dat meldt RT.
het gebeurde op 14 februari ...
Edited: 201602140016
1014: Rome: Duitse koning Hendrik II tot Rooms-Duits keizer gekroond door paus Benedictus VIII

1130: Innocentius II (Gregorio Papareschi) tot nieuwe paus verkozen, na de dood van paus Honorius II

1313: Vrede van Angleur tussen Luikse adel en Willem van Gulik, na Sint-Maartensramp op 13120804; bij de zgn. Sint-Maartensramp, ook Luikse Metten genoemd, werden 200 edelen levend verbrandin de Sint-Maartenskerk, na een aanval op Luik waarbij ze verslagen werden door Willem van Gulik

1718: Moskou: Russische tsaar Peter de Grote dwingt zijn opstandige zoon Aleksej afstand van opvolging te doen en werpt hem in de gevangenis

1742: München geeft zich over aan de Oostenrijkse troepen, onder generaal Khevenhüller

1797: zeeslag bij kaap St-Vincent met Engelse zege van Nelson op de Spaanse vloot

1853: Turkse troepen ontruimen het opstandige Montenegro, na eis van Rusland en Oostenrijk

1859: Oregon als 33ste staat in de USA opgenomen

1876: Alex Graham Bell vraagt octrooi aan voor de door hem uitgevonden telefoon. De Amerikaan Elisha Gray, uit Chicago, vraagt 2 uur na Bell eveneens een octrooi aan.

1912: Arizona treedt als 48ste staat toe tot de USA

1917: België: Kardinaal Mercier protesteert bij Willem II tegen de deportatie van burgers

1931: start van de radiozender Vatikaanstad

1938: Singapore als de sterkste vlootbasis ter wereld ingehuldigd door de Britten

1939: Hamburg: Duits slagschip 'Bismarck' loopt van stapel

1942: Rotterdam: opening van de Maastunnel

1943: Russen heroveren Rostov op de Duitsers, door hen veroverd op 19420724

1945: grootste geallieerd luchtbombardement op Dresden (DEU) waarbij 135.000 doden (volgens onze bron 99990108:27)

1946: luchtvaart: KLM maakt luchtverbinding met West-Indië

1949: Portugal: generaal Carmona herkozen tot president (tot 19510722)

1950: Moskou: 30-jarig Russisch-Chinees alliantie-verdrag getekend

1956: 20ste Congres van de Communistische Partij (tot 19560223) met veroordeling van het Stalinisme door Chroetsjev

1958: Irak en Jordanië vormen Arabische Statenbond als reactie op de V.A.R., gesticht op 1 februari 1958

1961: Zuid-Afrika voert decimaal stelsel in: Rand als munteenheid

1963: Amerikanen lanceren communicatiesatelliet 'Syncom' vanuit Cape Canaveral
news
Platenfirma PIAS neemt intrek in gebouw Le Peuple, in 1932 ontworpen door de architecten Brunfaut
Edited: 201602131016
PIAS huurt het modernistische gebouw. Mooi zo !
het gebeurde op 8 februari ...
Edited: 201602080012
1519: Engeland/Frankrijk: Hendrik VIII van Engeland schenkt Doornik terug aan Frankrijk

1538: Heilige Liga gesloten te Rome, tussen paus Paulus III, Karel V, Ferdinand van Oostenrijk en Venetië tegen de Turken

1550: Julius III (Giovanni Maria del Monte) tot nieuwe paus verkozen

1587: Engeland/Schotland: Schotse koningin Maria Stuart, verdacht van samenzwering tegen Engeland, onthoofd op kasteel te Fotheringay

1635: Alliantieverdrag tussen Frankrijk en Verenigde Provinciën betreffende de verdeling der Nederlanden

1807: Slag van Eylau tussen Napoleon en de Russen onder Bennigsen, met onbesliste uitslag

1814: Deens-Russische vrede gesloten te Hannover

1864: Pruisische troepen veroveren't Danewirk (Deense grenswal) in 2de Deens-Duitse oorlog

1867: Dubbele monarchie, het keizerrijk Oostenrijk-Hongarije komt tot stand door overeenkomst. Tot 19190910.

1884: Pauselijke Encycliek 'Nobilissima gallorum gens' van Leo XIII, gericht tegen godsdiensthaat; klik hier voor meer info

1904: Japanse aanval op Russische vloot te Port Arthur als begin Russisch-Japanse oorlog

1909: Frans-Duitse overeenkomst getekend met betrekking tot Marokko

1941: Engelse troepen veroveren Benghasi in Lybië en einde van de veldtocht in Lybië

1949: Hongarije/Boedapest: kardinaal Josef Mindszenty door Hongaarse communisten tot levenslange tuchthuisstraf veroordeeld; proces begonnen op 19490203.

1955: Rusland: Malenkov wordt door Boelganin als premier vervangen

1958: Tunesië: Tunesisch grensdorp Sakhiet door Franse vliegtuigen gebombardeerd: 69 doden

1963: Irak: staatsgreep, gericht tegen premier generaal Kassem, die vermoord wordt; kolonel Abdel Salem Aref tot president gekozen.
het gebeurde op 5 februari ...
Edited: 201602051345
63: Italië: Pompeji grotendeels verwoest door uitbarsting van de vulkaan Vesuvius

1265: Clemens IV (Guy Foulquois) tot nieuwe paus verkozen te Perugia

1783: Italië: aardbeving in Calabrië, waarbij 35.000 doden vallen

1831: België: te Antwerpen brengt de Hollandse gezagvoerder Jan Van Speyk zijn kanonneerboot tot ontploffing

1850: GHL: de Nederlandse prins Hendrik Willem wordt stadhouder van het groothertogdom Luxemburg

1887: Italië: Milaan: première van de opera Othello van Verdi

1914: geboorte William Seward Burroughs II

1925: culturele autonomie verleend aan Estland

1927: Portugal: communistische opstand in Oporto, waarop de stad gebombardeerd en de opstand bloedig onderdrukt wordt door kolonel Passos

1949: België: oprichting van Touring Wegenhulp

1954: GBR: eerste atoomzuil in werking gesteld in Harwell

1982: Wies Moens overleden
Statista
The Spread Of The Zika Virus
Edited: 201602050918
Spain has just confirmed that a pregnant woman has been diagnosed with the Zika virus, marking the first such case in Europe. Other European countries including Ireland and Denmark have reported infections but Spain's is the first case involving a pregnant woman.
The Zika virus has been around for over 60 years but it has gone global over the past few weeks with the World Health Organisation warning that it has "explosive pandemic potential". It is a mosquito-borne disease that has symptoms similar to the dengue and chikungunya viruses. Transmission is currently active in several countries across the Americas, Pacific islands and Cape Verde.
Infographic: The Spread Of The Zika Virus | Statista


Microcefalie is een afwijking van het centrale zenuwstelsel waarbij de schedelomvang te klein is. Het is meestal een aangeboren aandoening. De hersenen ontwikkelen zich niet goed waardoor de schedel ook kleiner blijft. Vaak is er sprake van een verstandelijke beperking.
Er bestaat een primaire en secundaire microcefalie. De primaire microcefalie is vaak autosomaal recessief overerfbaar. Bij een secundaire microcefalie, is er sprake van een secundaire oorzaak.
Microcefalie ontstaat door een chromosoomafwijking, een ontwikkelingsstoornis of een infectie tijdens de zwangerschap. Vaak is het een kenmerk van een syndroom.
persbericht Telenet
Commissie keurt overname Base door Telenet goed
Edited: 201602042240
Donderdag 4 februari 2016 — De Europese Commissie heeft vandaag bekendgemaakt dat zij haar goedkeuring geeft aan de geplande overname van BASE Company door Telenet. In april 2015 kondigde Telenet aan dat het een definitieve overeenkomst had gesloten om BASE Company over te nemen van Koninklijke KPN N.V., om zijn toekomst als toonaangevende aanbieder van geïntegreerde telecomdiensten veilig te stellen. Nu de Europese Commissie haar goedkeuring heeft gegeven zal de overname van BASE Company in de komende dagen juridisch afgerond kunnen worden.

In april 2015 maakte Telenet bekend dat het een definitief akkoord had gesloten om BASE Company voor €1.325 miljoen over te nemen van Koninklijke KPN N.V. De transactie werd op 17 augustus 2015 door Liberty Global (als meerderheidsaandeelhouder van Telenet) aangemeld bij de Europese Commissie. Vandaag maakte de Europese Commissie bekend dat zij na grondig onderzoek haar goedkeuring geeft voor de geplande overname van BASE Company door Telenet. Telenet plant de overname in de komende dagen juridisch af te ronden.

Door deze overname zal Telenet eigenaar worden van een mobiel netwerk. Hierdoor zal Telenet effectief verdere groeiopportuniteiten kunnen benutten in de mobiele telecommarkt. Telenet hoopt op deze manier te kunnen voldoen aan de stijgende vraag van zowel particuliere als zakelijke klanten naar het volledige scala van vaste en mobiele telecomdiensten.

Op 19 november 2015 bevestigde Telenet dat het voorwaardelijke overeenkomsten had afgesloten met MEDIALAAN voor, onder andere, de verkoop door BASE Company van alle JIM Mobile klanten en van haar 50% belang in VikingCo NV, de entiteit die het ‘Mobile Vikings’ merk uitbaat in België, aan MEDIALAAN. Deze overeenkomsten werden aangegaan in het kader van het onderzoek van de Europese Commissie naar de voorgestelde overname van BASE Company.

Door het groen licht van de Europese Commissie en de recente goedkeuring van de transactie met MEDIALAAN door de Belgische Mededingingsautoriteit, zal de verkoop door BASE Company van haar 50% belang in VikingCo NV aan MEDIALAAN kunnen voltooid worden nadat de overname van BASE Company door Telenet afgerond is.

Op termijn zal BASE ook de JIM Mobile klanten overdragen aan MEDIALAAN en zal MEDIALAAN een ‘full MVNO’ speler worden op het BASE netwerk, voor zowel de JIM Mobile als de Mobile Vikings klanten. De transactie creëert voor MEDIALAAN het platform om een nieuwe, performante MVNO-speler te worden.


John Porter, CEO Telenet: “Wij hebben constructief samengewerkt met de Europese Commissie tijdens het onderzoek en hadden het volste vertrouwen in de goedkeuring van de transactie. We zijn erg blij met deze belangrijke strategische en complementaire overname. Dit is een historische stap in de geschiedenis van Telenet en van BASE Company. Nu we verzekerd zijn van het kunnen aanbieden van mobiele diensten op lange termijn, zullen we in staat zijn om een betere ervaring te bieden voor zowel onze klanten als de klanten van BASE Company. We kijken er naar uit om hieraan samen te werken met de collega’s van BASE Company.”
LT
het gebeurde op 4 februari ...
Edited: 201602041521
1515: Karel V doet zijn plechtige intrede te Mechelen, na de regering over de Nederlanden te hebben aanvaard op 5 januari 1515. Een jaar na zijn aantreden veroverde het Osmaanse Rijk Syrië en Egypte en rukten de legers stelselmatig noordwaarts op. Langs de Dalmatische kust brokkelde het Venetiaanse zeerijk af en werd Apulië bedreigd; in 1521 viel Belgrado in Turkse handen, in 1526 het grootste deel van Hongarije met de koninklijke hoofdstad Buda. Het christelijke Imperium zag zich plots geplaatst tegenover de aanhoudende maritieme en continentale bedreiging van sultan Süleyman de Grote (1520-1566). (19990200:33-35)

1805: huisnummering ingesteld te Parijs door een decreet van Napoleon; dat zal het werk van Fouché, minister van politie aanzienlijk vergemakkelijkt hebben.

1875: Huwelijk van Belgische prinses Louise met Philip van Saksen-Coburg-Gotha, te Brussel. Louise Marie Amélie (Laken, 18 februari 1858 - Wiesbaden, 1 maart 1924), Prinses van België, Prinses van Saksen-Coburg-Gotha was het eerste kind van de latere koning Leopold II van België en diens vrouw Maria Henriëtta.
Persmedeling PVDA
PVDA gaat wetsvoorstel indienen om “Excess Profit Ruling” af te schaffen
Edited: 201602040928
(04/02/2016) De fiscale voordelen die de Belgische overheid toekent aan multinationals via het systeem van “excess profit rulings” kunnen voor de Europese Commissie niet door de beugel. De Commissie noemt het systeem een vorm van illegale staatssteun. De PVDA is al jaren gekant tegen dit systeem en ziet in de uitspraak van de Commissie een bevestiging van haar stelling.

Al jarenlang hekelt de linkse partij de onwettige toepassing van art. 185 §2 van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen. Volgens de praktijken van de Dienst Voorafgaande Beslissingen kan een Belgisch filiaal van een multinational verkrijgen dat het geen belastingen moet betalen op zijn winst, zelfs zonder dat een ander filiaal in het buitenland gelijkwaardig belast wordt. Nochtans is net dit evenwicht vastgelegd in art. 185 §2 van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen.

PVDA-volksvertegenwoordiger en fiscaal specialist Marco Van Hees ziet twee mogelijke verklaringen: “Ofwel past de Dienst Voorafgaande Beslissingen het belastingwetboek onwettig toe. Ofwel had de wet – in 2004 ontsproten uit de koker van toenmalig minister van Financiën Reynders – zonder dit expliciet te vermelden, van bij het begin de bedoeling wat de Europese Commissie noemt ‘een dubbele niet-taxering’ toe te kennen aan multinationals. In beide gevallen kunnen we beter beslissen het mechanisme van de ‘excess profit rulings’ af te voeren. Dit mechanisme betekent een ware BelgoLeaks dat niet moet onderdoen voor de LuxLeaks. De PVDA zal in de Kamer dan ook een wetsvoorstel indienen om heel klaar en duidelijk art. 185 §2 van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen te schrappen.”

“De ‘excess profit rulings’ vervingen in 2004 – discreet – een andere bepaling, namelijk de ‘ruling infocap’. Dat systeem was toen door de Europese Commissie veroordeeld. In feite wordt België hier dubbel veroordeeld”, aldus Van Hees. “Het lijkt wel een traditie in dit belastingparadijs voor multinationals.”


Pro memorie:
Afdeling II : Belastinggrondslag
Artikel 185, WIB 92
§ 1. Vennootschappen zijn belastbaar op het totale bedrag van de winst, uitgekeerde dividenden inbegrepen.
§ 2. Onverminderd het tweede lid, voor twee vennootschappen die deel uitmaken van een multinationale groep van verbonden vennootschappen en met betrekking tot hun grensoverschrijdende onderlinge relaties:
a) indien tussen de twee vennootschappen in hun handelsbetrekkingen of financiële betrekkingen, voorwaarden worden overeengekomen of opgelegd die afwijken van die welke zouden worden overeengekomen tussen onafhankelijke vennootschappen, mag winst die één van de vennootschappen zonder deze voorwaarden zou hebben behaald, maar ten gevolge van die voorwaarden niet heeft behaald, worden begrepen in de winst van die vennootschap;
b) indien in de winst van een vennootschap winst is opgenomen die eveneens is opgenomen in de winst van een andere vennootschap, en de aldus opgenomen winst bestaat uit winst die deze andere vennootschap zou hebben behaald indien tussen de twee vennootschappen zodanige voorwaarden zouden zijn overeengekomen als tussen onafhankelijke vennootschappen zouden zijn overeengekomen, wordt de winst van de eerstbedoelde vennootschap op passende wijze herzien.
Het eerste lid vindt toepassing bij voorafgaande beslissing onverminderd de toepassing van het Verdrag ter afschaffing van dubbele belasting in geval van winstcorrecties tussen verbonden ondernemingen (90/436) van 23 juli 1990 en de internationale overeenkomsten ter voorkoming van dubbele belasting.

§ 3. Het bedrag van de beroepsverliezen geleden binnen buitenlandse inrichtingen of met betrekking tot in het buitenland gelegen activa waarover de vennootschap beschikt en die gelegen zijn in een Staat waarmee België een overeenkomst tot voorkoming van dubbele belasting heeft gesloten, blijft buiten aanmerking voor het vaststellen van de belastbare basis, tenzij voor wat betreft het proportioneel gedeelte van deze verliezen waarvoor de vennootschap aantoont dat dit niet is afgetrokken van belastbare winsten van deze inrichting in de Staat waar deze gevestigd is, en niet verrekend is met in België vrijgestelde winsten van andere buitenlandse inrichtingen van de vennootschap.
McCarthy Niall - Statista
Global Laws Against Homosexuality Visualised
Edited: 201602040220
Even in 2016 there are still around a dozen countries in the world which punish homosexual acts with death. Making up the group that deem homosexuality to be a capital offence are countries such as Pakistan, Saudi Arabia and Nigeria. On the flip side, there has been a wave of same-sex marriage legalisation in recent times with the Netherlands (2001) and Belgium (2003) leading the way to some of the most recent changes in France (2013), Great Britain (2014) and the United States (nationwide 2015). Last year, Ireland became the first country to legalize same-sex marriage through popular vote.
Infographic: Global Laws Against Homosexuality Visualised | Statista
Voetbalprimeur
'Eurostadion kost belastingbetaler 432 miljoen euro, zware kost Anderlecht is weg'
Edited: 201601291514
vrijdag 29 januari 2016 om 06:19
De eerste steen van het Eurostadion is nog niet gelegd of er is opnieuw ophef omtrent het bouwcomplex. De belastingbetaler krijgt een groot deel van de rekening voorgeschoteld. Terwijl Anderlecht profiteert van een fiscaal voordeel. Dat onderzocht Het Laatste Nieuws.

Het nieuwe Eurostadion en alles wat daarmee te maken heeft kost geld, heel veel geld. De stad Brussel, het Brussels Gewest en de Vlaamse Regering pompen samen 432 miljoen euro in het project. Het gaat onder meer om kosten voor exploitatie, aanleg van de parking en de verbreding van de Ring. Dus niet zozeer voor de bouw van het stadion. Het geld wordt voor het grootste gedeelte gehaald bij de belastingbetaler.

Daarnaast zal de stad Brussel de veiligheidskosten financieren. Vanaf 2019 trekt het daarvoor jaarlijks 1,1 miljoen euro uit. Deze beslissing kwam er na een brief van Brussels begrotingsminister Guy Vanhengel (Open Vld) en minister-president Rudi Vervoort (PS) aan de stad Brussel. Daarin stond de eis: "Deze kosten zullen dan geenszins via retributies of lokale belastingen op de organisatoren van sportgebeurtenissen worden verhaald." In mensentaal Anderlecht moet niet opdraaien voor de veiligheidskosten. Dit is een fiscaal voordeel voor de club. Anderlecht zal wel jaarlijks een huurbedrag moeten betalen om in het stadion te spelen.

"Het is niet meer dan logisch dat we die voorwaarde opleggen", stelt minister Vanhengel. "Het gewest wil niet dat de stad ons geld recupereert bij de organisatoren van events, waaronder Anderlecht."

Commentaar: een constante: collectivisering van de lasten, privatisering van de winsten. Ondertussen kampt Brussel wel met het zware probleem van het onderhoud van zijn tunnels. Maar ja, dat is het algemeen belang en daar is niemand mee bezig.
Ronny Mosuse in De Standaard 20160116
een hele generatie volwassenen zit anno 2016 met een gebrekkig historisch besef over Congo en het koloniale verleden van België
Edited: 201601261202
Over het geschiedenisonderwijs: 'Lessen trekken uit het verleden is zinvol, maar jongeren moeten in de eerste plaats de verhouding tussen verleden en heden leren analyseren. Ze moeten, kortom, de feiten van gisteren kennen en weten waar hun mening over iets van vandaag vandaan komt.'

Commentaar LT: Zelden heb ik in een paar zinnen zoveel wijsheid gevonden over het koloniale verleden van België en de opdracht van het onderwijs. Mosuse zit er 'boenk' op. Hij wijst een zinvolle richting aan voor onderwijs, musea en media. Wie kan bijvoorbeeld vandaag zeggen wie Lumumba was?

Piketty Thomas dans Libération
«Les réformes promises mais non tenues tuent l’idée même de démocratie»
Edited: 201601251001
Critique face au bilan du gouvernement, l’économiste déploie ses idées pour plus de justice sociale, et veut réorienter les politiques tant françaises qu’européennes.

Oui, il est possible de combattre les inégalités, en France et en Europe, ici et maintenant. Contrairement à ce que prétendent les conservateurs, il existe toujours des alternatives, entre la gauche et la droite, bien sûr, mais aussi entre plusieurs politiques de gauche, toutes respectables a priori, mais entre lesquelles il va falloir choisir. Pour redéfinir une alternative de gauche face à la droitisation ambiante, il faut commencer par débattre, au grand jour, de façon exigeante et rigoureuse : c’est la seule façon d’éviter que les décisions soient ensuite confisquées par d’autres.

Pour combattre les inégalités, il faut marcher sur deux jambes : il faut tout à la fois imposer une réorientation de la politique européenne, permettant de sortir de l’austérité et du dumping fiscal et social, et mettre en place en France les réformes progressistes qui s’imposent, dès maintenant, sans se servir de l’inaction européenne comme d’une mauvaise excuse.

La question européenne d’abord. On peut imaginer trois grandes séries de positions, avec toutes sortes de nuances : la recherche de meilleures politiques, dans le cadre des institutions actuelles ; la refondation démocratique et sociale de ces institutions ; la porte de sortie. Première position : certains pensent qu’il est possible, dans le cadre des institutions européennes actuelles, de relancer la croissance et l’emploi et d’améliorer graduellement la situation économique et sociale. C’est la thèse du gouvernement en place depuis 2012 et les résultats n’ont guère été probants. On peut toutefois plaider qu’il est possible de mieux faire à l’avenir et que réformer les traités ne sera pas simple. La seconde position, que je défends, est qu’il est possible et nécessaire, si l’on souhaite mener des politiques de progrès social en Europe, de renégocier le traité budgétaire de 2012. Il faut notamment y ajouter de la démocratie et de la justice. Le choix du niveau de déficit et de la politique de relance doit se faire suivant la règle de la majorité, dans un Parlement de la zone euro représentant tous les citoyens de façon égale et non pas en appliquant des critères budgétaires aveugles. Et il faut sortir de la règle de l’unanimité pour mettre en place un impôt commun sur les grandes sociétés et un minimum de justice fiscale. Si la France, avec l’Italie et l’Espagne (qui ensemble représentent 50 % du PIB et de la population de la zone euro), propose un projet précis, alors l’Allemagne (à peine plus de 25 %) devra accepter un compromis. Et si elle le refuse, alors la position eurosceptique sera irrémédiablement renforcée.

La troisième position, c’est précisément la porte de sortie : on constate l’échec de la zone euro et on envisage un scénario permettant de retrouver de la souveraineté monétaire et budgétaire. Cette position me semble prématurée : je pense qu’il faut d’abord donner une vraie chance à une refondation démocratique et sociale de la zone euro et de l’idée européenne. Mais je comprends l’exaspération. Ce débat ne doit pas être tabou à gauche : certains pays restés à l’extérieur de la zone euro, comme la Suède et le Danemark, mènent des politiques de progrès social au moins aussi performantes que les nôtres. Ils connaissent également les mêmes crises xénophobiques : ils ne font ni mieux ni moins bien, en quelque sorte. Aucun débat ne doit être interdit.

Les réformes progressistes en France, ensuite. Il en existe de nombreuses qui peuvent être menées immédiatement, quelle que soit l’issue des négociations européennes. Comme beaucoup de citoyens, je persiste à penser qu’il est possible de mettre en place un grand impôt progressif sur tous les revenus, prélevé à la source pour plus d’efficacité et de réactivité, individualisé pour favoriser l’égalité hommes-femmes et l’autonomie. Ce nouvel impôt pourrait également permettre de refonder le modèle de financement de notre protection sociale, qui repose trop lourdement sur les cotisations et la masse salariale du secteur privé. Il pourrait être complété par un grand impôt progressif sur le patrimoine, issu du rapprochement de la taxe foncière et de l’impôt sur la fortune, afin d’alléger la charge de ceux qui tentent d’accéder à la propriété et non plus de ceux qui possèdent déjà beaucoup. Mais, là encore, il existe plusieurs positions possibles, dont il va falloir débattre. Certains préféreront maintenir le quotient conjugal, d’autres souhaiteront conserver les cotisations actuelles, ou bien la proportionnalité de la CSG afin d’éviter qu’elle ne devienne elle aussi truffée de niches fiscales de toutes natures. On peut enfin penser qu’aucune réforme fiscale ambitieuse n’est possible et que prétendre le contraire est mentir.

Toutes ces positions sont respectables a priori, à condition toutefois de le dire précisément et clairement avant les élections. Et non de découvrir, après que les électeurs se sont exprimés, que les réformes promises sont impossibles à mettre en œuvre et qu’il faut se résoudre à augmenter la TVA, sans jamais l’avoir évoqué auparavant dans le débat public. Ces mensonges tuent l’idée même de démocratie. Au-delà de la fiscalité, il en va de même dans de multiples autres domaines, qui ne peuvent être qu’effleurés ici : formation, retraites, santé, démocratie sociale. Le système français d’enseignement supérieur est l’un des plus inégaux du monde : il est temps d’investir massivement dans les universités et de les réformer profondément, en conciliant égalité et liberté. Sur les retraites, il est possible d’unifier les régimes privés et publics pour mieux garantir les droits des nouvelles générations et adapter le système à la complexité de leurs trajectoires professionnelles. Les salariés doivent être par ailleurs mieux impliqués dans les stratégies des entreprises et leurs conseils d’administration : c’est la voie choisie en Suède et en Allemagne, cela marche bien mieux qu’ici et cela pourrait encore être amélioré. Sur toutes ces questions, il faut du débat, de la clarté, de la démocratie. C’est la condition pour recréer de l’espoir et sortir de l’ornière.


Kapitaal in de 21ste eeuw

Le Capital au XXIe siècle
Libé
Opnieuw zware rellen in Kasserine (Tunesië) - werkloosheid voornaamste reden misnoegen
Edited: 201601220923
Dit is een gedroomde voedingsbodem voor het extreme islamisme: armoede en uitzichtloze toestanden leiden naar terrorisme als 'antwoord'.
Ziehier het reisadvies van BuZ:
Vanwege de aanhoudende terreurdreiging in het land, blijven alle niet-essentiële reizen naar Tunesië afgeraden. Na de aanslag van 24 november 2015, die aan 13 personen in Tunis het leven kostte, hebben de Tunesische overheden de noodtoestand afgekondigd over het gehele grondgebied. Omwille van betogingen en sociale onlusten in het hele land, is de avondklok ingesteld in het volledige Tunesische grondgebied vanaf 22 januari 2016 tussen 20.00u 's avonds en 05.00u 's morgens.
RT News
Israël promoot Koerdische staat
Edited: 201601200959
Israeli Justice Minister Ayelet Shaked has spoken out in favor of an independent Kurdish state. She also urged increased cooperation between Israel and the Kurdish people. Shaked sees this as an opportunity to weaken Israel’s rivals in the region.
“We must openly call for the establishment of a Kurdish state that separates Iran from Turkey, one which will be friendly towards Israel,” Shaked told the annual INSS security conference in Tel Aviv on Tuesday, as cited by the Times of Israel.
More precisely, Shaked proposed the new state be founded between Turkey, Israel and Iraq.

lees meer over dit plan
news
ook gesjoemel in het tennis: gokmaffia en matchfixing
Edited: 201601191739
news
Al-Qaeda branch threatens to ‘recover’ Spanish exclaves in Africa
Edited: 201601160346
One of the leaders of Al-Qaeda in the Islamic Maghreb (AQIM) has called for the “recapture” of the Spanish cities of Ceuta and Melilla, located on the border with Morocco.
LT
Tom Naegels (ombudsman DS) ontkent bestaan van zelfverklaarde media-elite. Kom nou, Tom !
Edited: 201601141339
Verder heeft TN het over de manklopende reactiemogelijkheid op de website van De Standaard, iets dat al tien maanden aansleept. Dat is te wijten aan een 'technisch euvel'. Misschien is het raadzaam een extern bureau naar de problemen te laten kijken. Die zitten niet 'in-the-box'. Dat laatste is altijd al een probleem geweest voor de pers: het krampachtig navelstaren, het onaantastbare eigen grote gelijk en het missen van opportuniteiten.
De Standaard heeft indertijd naast 'De Tijd' gegrepen en dat laat zich voelen.
********************************************************
We kregen volgend antwoord van Tom Naegels:
Dag Lucas,

Bedankt voor je mail.

Zoals ik al schreef: de cultuurstrijd tussen een "vrij en onafhankelijk denkend volk" tegen een wereldvreemde en manipulatieve media-elite is een van de archetypische verhalen in de hedendaagse Westerse cultuur. Zoals ook de strijd tegen een "rechtse elite", een "blanke elite", een "economische elite", een "culturele elite", een "Europese elite", een "Franstalige" of "Belgicistische elite" of in sommige kringen misschien zelfs nog "een joodse elite" populair is. Een en ander hangt af van waar je je politiek positioneert, maar sowieso ziet de hedendaagse Westerse mens ziet zichzelf als een vrijgevochten individu die alle gezag wantrouwt, en die zich permanent, publiek en met veel retorisch gedruis verweert tegen de kuiperijen van een selecte kring hoge omessen - en je kan dus kiezen wélke selecte kring. De retoriek die jij gebruikt, en die ik al ontelbaar keren heb mogen lezen (krampachtig navelstaren, onaantastbaar, groot gelijk, nieuwe clerus ben je nog vergeten), hoort bij dat verhaal. Zoals ik zei: het is een sterk archetype, erg wervend en gemeenschapsvormend ook. Wie wil er immers een elite verdedigen? Je zou wel gek zijn.

Ik hoop binnenkort weer met je over boeken te kunnen praten.

Zeer hartelijk,
TN
********************************************************
Ons antwoord:
Dag Tom,

Je komt nog niet in de buurt van de essentie van mijn betoog.
25 jaar geleden schreef Frans Crols, hoofdredacteur Trends: "Schandelijk verwaarloosd is de mediakritiek in België. Een handvol scribenten fluit of joelt bij het vertoon op de beeldbuis, maar jaarlijks verschijnen 2,5 miljard kranten en tijdschriften zonder kritische begeleiding. Niemand kraakt in dit land de journalistieke produktie publiekelijk. Absurd is dit."
Ik heb nog een concreet voorstel: verklein de foto’s in jullie krant; die zijn nu belachelijk groot; je krijgt dan plaats voor enkele relevante lezersbrieven. Daar zal toch geen ‘technisch euvel’ in de weg staan, zeker?
Tenslotte schrijf je: "Ik hoop binnenkort weer met je over boeken te kunnen praten." Ik hoop dat je daarmee niet bedoelt: "Lucas, blijf jij maar bij je boeken en hou je weg van kritiek."
Mvg,
Lucas
*********************************************************
En dan weer zijn antwoord:
Nee, dat bedoel ik niet Lucas. Alleen dat ik met je kritiek niet veel kan. Maar dat zal wel aan mijn onverbeterlijk elitarisme liggen.
Groeten uit de ivoren toren.
Tom Naegels
Ombudsman De Standaard
*********************************************************
Nee Tom, dat ligt aan het feit dat je maar de helft van mijn mails leest.
Mvg,
LT
*********************************************************
Hier de mening van prof Paul Janssens:
Erg grappig, die wederzijdse ironie! Maar nu ter zake. Kranten zoals DS lijden aan dezelfde euvel als een aantal VRT-journalisten: ze zijn onverholen tendentieus. Nu vind ik wel dat een krant mag opteren voor de systematische verdediging van de eigen vooroordelen. Uiteindelijk kiezen de lezers zelf of ze de krant blijven kopen of niet. Veel erger is het gesteld met de VRT. De journalisten zijn er voor het leven benoemd. Ze misbruiken de openbare omroep ongegeneerd om de actualiteit dag na dag met hun eigen opinie te verpakken en aan indoctrinatie te doen. Sinds enkele maanden ben ik naar de berichtgeving op VTM overgestapt.
Met beste groeten,
Paul
*********************************************************

news
energieminister Marghem blundert opnieuw: dient oude tekst over nucleaire bijdrage Electrabel in bij de Kamer
Edited: 201601131310
Arrogantie, incompetentie en vriendjespolitiek ... het gaat vaak samen.
EDELMAN Asher
China? Oil Prices? Saudi Arabia? Iran? Why Volatility? The Grand Surprise. Trump hero of the uneducated masses.
Edited: 201601120910
We were saving these ideas for the last chapter of the book. Sadly, things are going so fast; the convergence of factors, other than the obvious, pushing us towards the vortex of a storm touching on the ideas behind our next to last chapter, the last chapter being a description of the ills brought on by the coming worldwide economic cataclysm


America

On September 28th, 2015, we wrote of the driving factor behind increased market volatility, “excessive debt, prime and subprime with no liquidity, a reminder of 2007-2008.” It is clear that new, small, and medium sized businesses can not finance or refinance in such an environment. A recovery propelled by business growth is impossible in the current debt environment. In 2006 63.4% of the U.S. population over 16 years of age was employed. Entering 2016, 59.5% of the population is employed. In constant dollars from 2006 to the present average hourly wages have remained at approximately $20.50 while real (inflation adjusted) mean household income of the middle quadrille has hovered at about $54,000 per annum. Poverty statistics as a ratio of the population from 2006 to 2016 have increased from about 16.8% to more than 19.5%. It is difficult to envision a consumer led exit from the U.S. economic malaise given these statistics. Finance is in the throws of a second “Big Short” for those of you who have seen the movie. Derivatives outstanding within American financial institutions have a face value of more than the world’s total financial assets. Don’t assume that these positions are being managed or regulated by folks smarter and more careful then those in control in 2007. They are not! The cracks are beginning to show and spread whilst the underlying banking assets, severely impaired previously, have yet to be marked to market. Financial institutions are not likely to lead the charge towards a growing economy. In fact, it is more likely we will see a repeat of “The Big Short” in the near future. Government – Helpless – After years of monetary manipulation which accomplished little or nothing the Fed continues to bumble along! There has been little fiscal stimulation and none on the horizon. Helpless!

It is unlikely America will lead the world out of the present morass. With Donald Trump heralded as a hero by the uneducated masses we have only ourselves to thank for the inept economic management of our country. Intelligent leadership seems a dream of the past.

CHINA

What can China do? Nothing. China is in free-fall. Communist dictatorships are not and were never known for forward thinking in economically trying times. China arrests its businessmen, politicians et all (perhaps warranted), closes and manipulates markets, destroys it’s currency, overextends its credit markets in the hope of masking it’s economic catastrophe. It will not lead the world out of recession

EMERGING NATIONS

Emerging nations? Totally dependent on selling natural recourses to China et al. No help there.

EUROPE

Europe? Perhaps the greatest catastrophe on the cusp of discovery. We know that Sovereign debt and bank finance are interdependent. We have seen evidence of that everywhere and evidence of the results when the interdependence breaks down such as in Cyprus and Greece. Neither Cyprus nor Greece is healed with Greece heading for another meaningful debacle. What goes unsaid, for now, is the tightrope the rest of Europe walks. The Southern nations – Italy, Spain and Portugal are on the line of no return with Portugal probably having crossed it. Northern Europe is not far behind with France closest on the heels of the four other significant impending failures. The seriousness of further European defaults to the world economy cannot be overemphasized. With one currency as one nation goes down the rest follow. Diverse currencies allow escapes not available to a large currency block such as the Euro. Compounding the problems of Europe are the long standing banking mores which obfuscate the depth of European banks’ illiquidity and careless lending policies, sometimes bordering on corruption. As regulations and, more so transparency, are enforced on the European banking community it will become apparent that all is not right in the States of Euroland. Prior to the “European Crisis” in, some say 2010 or 2011, practices in play in most banking institutions included reciprocity in lending (you wash my hand I wash yours, we protect each other’s back) - not possible after 2011, careless analysis and regulation as to quality of lending, lassitude as to tracking use of funds (lots of Euros wandered off to the pockets of favored parties), little or no tracking and follow up as to “friend’s loans”, no marks to market or, at least, delayed and inadequate marks against delinquent loans, the creation of vehicles to house gone bad loans which would reduce or eliminate the requirements for mark downs of the bank’s equity, outright conflict of interest and fraudulent transactions. The list is long and goes on but, suffice it to say, the European banking system is awash with mortal problems which are just beginning to surface and are unlikely to be concealed as effectively as in the U.S. – There are too many conflicting political interests within Euroland to preserve the silence of the pack ( the countries and banks themselves.) In the next to last chapter of the book which, I’m afraid, will come out subsequent to the impending crisis we will delineate in detail the methodology by which the many European banks function. It is a lively topic.

In conclusion, 2007-2008 is likely to be repeated in the foreseeable future. This time there are no engines of restoration on the horizon. The catalyst will not be the usual blah blah we read in the financial press. It will be the collapse of the financial structure of Europe, both Sovereign and private. World liquidity, which is strained today, will find its home at “zero”. The recovery will be long and painful.



Asher Edelman

January 12th, 2016
Le Figaro
Frankrijk: Piketty vindt minister Macron medeverantwoordelijk voor economisch fiasco
Edited: 201601120901
L'économiste Thomas Piketty a déclaré ce matin, sur BFMTV et RMC, que si "la popularité de Macron montre une volonté de renouvellement", le ministre de l'Économie est selon lui "quand même responsable d'un énorme fiasco" en parlant de la politique économique menée par le gouvernement depuis 2012. Il a dénoncé plusieurs erreurs, notamment en matière de fiscalité, mais aussi au niveau européen.
The Economist
Olie: Aramco naar de beurs?
Edited: 201601101324
Analisten zijn verbaasd en bespreken de mogelijke beursgang van het Saoedische staatsbedrijf op de traditionele manier.
Commentaar LT: Er is een andere verklaring denkbaar. Nu Saoedi-Arabië veel kritiek oogst met de uitgevoerde executies, is het niet uitgesloten dat de beursgang een 'iedereen-in-het-bad'-operatie is. Want welke aandeelhouder gaat er nog protesteren tegen het dictatoriale beleid van het koninkrijk ?!
Voor alle duidelijkheid: in Iran worden jaarlijks meer doodvonnissen uitgevoerd dan in SA. Voor het Westen is het kiezen tussen de pest en de cholera.
news
Nieuwe CEO voor VRT: Paul Lembrechts
Edited: 201601091432
Directeuren(-generaal) NIR
1930 - 1937: Gust De Muynck (Antwerpen, 5 december 1897 - Hoeilaart, 1986), leeftijd bij aantreden: 33 jaar
1937 - 1939: Theo De Ronde (Ekeren (Antwerpen), 1894 - Leuven, 1939), leeftijd bij aantreden: 43 jaar
1939 - 1960: Jan Boon (Halle, 6 januari 1898 – Ukkel, 31 december 1960), leeftijd bij aantreden: 41 jaar
Administrateurs-generaal BRT/BRTN
1960 - 1986: Paul Vandenbussche (Jette, 9 augustus 1921 - Leuven, 28 mei 2011), leeftijd bij aantreden: 39 jaar
1986 - 1996: Cas Goossens (Itegem, 13 augustus 1937), leeftijd bij aantreden: 49 jaar
Gedelegeerd bestuurders VRT (Aangevuld op 20160418)
1996 - 2002: Bert De Graeve (Avelgem, 24 maart 1955), leeftijd bij aantreden: 41 jaar
2002 - 2006: Tony Mary (Dilbeek, 1950), leeftijd bij aantreden: 52 jaar
2006 - 2007: Piet Van Roe (ad interim) (Antwerpen, 2 mei 1939), leeftijd bij aantreden: 67 jaar
2007 - 2009: Dirk Wauters (Blanden, 1955), leeftijd bij aantreden: 52 jaar
2009 - 2010: Piet Van Roe (ad interim), leeftijd bij aantreden: 70 jaar
2010 - 2014: Sandra De Preter (Brugge, 1962), leeftijd bij aantreden: 48 jaar
2014 - 2014: Willy Wijnants (1951)(ad interim wegens ziekte van Sandra De Preter), leeftijd bij aantreden: 63 jaar
20141017 - 20160229: Leo Hellemans (Puurs, 1951), leeftijd bij aantreden: 63 jaar
20160301 - heden: Paul Lembrechts (°1957) studeerde af als dierenarts vooraleer hij daar opleidingen in bedrijfseconomie en marketing aan toevoegde.Na enkele ervaringen op de VRT als omroeper en scenarioschrijver ging hij aan de slag bij Master Foods België, de producent van o.m. Mars, waar hij diverse management- en directiefuncties bekleedde. Hij stapte in 1995 over naar de banksector. Hij oefendediverse directie- en managementfuncties uit bij de Generale Bank (later Fortis Bank), ABN Amro en Beroepskrediet NV/BKCP Bank.

Link naar VRT Jaarverslag 2014 Opvallend is het ontbreken van het complexe organogram van de VRT. En daar ligt nu net het probleem.

leden van de raad van bestuur van de VRT

de tijdlijn van NIR/BRT/BRTN/VRT

RT
Lybië: 60 doden bij bomaanslag in Zliten - ISIS/DAESH mikt op olie-infrastructuur
Edited: 201601071216
RT meldt: 'Escalation of violence in Libya continues, as two rival governments and parliaments continue to compete for dominance, making it possible for Islamic State (IS, formerly ISIS/ISIL) militants to make gains in the country.
More than 5,000 IS extremists are active in Libya, according to the national Interior Ministry. IS has seized several profitable oil fields in Libya and is eager to win more control over the country, as the land could provide them with millions of dollars to fund terror attacks. The terrorist network is now targeting the Marsa al Brega oil refinery, the biggest in North Africa. If jihadists successfully capture the oil refinery, located between Sirte and Benghazi, they would gain full control of the country’s oil.'

Commentaar LT: als heel de Lybische pijplijn-infrastructuur lam wordt gelegd als transportroute voor olie, is er één grote winnaar: Saoedi-Arabië.
In Marsa el Brega heeft Yara een grote meststoffenfabriek staan. Die bezit de knowhow om chemische wapens te produceren. Yara kwam voort uit de 'demerger' van Norsk Hydro ASA. De groep had steeds goede contacten in het Midden-Oosten, o.m. met Qatar. Zie in dat verband het rapport van de SEC.

Het wordt tijd dat de industriële en economische belangen in de conflictgebieden in kaart worden gebracht.

Persmededeling Duitse regering
Keulen: seksuele agressie oudejaar zal bestraft worden
Edited: 201601060337


PRESSE- UND INFORMATIONSAMT DER BUNDESREGIERUNG
Dienstag, 5. Januar 2016
Pressemitteilung: 3
Ausgabejahr: 2016
Bundeskanzlerin Merkel telefoniert mit der Kölner Oberbürgermeisterin Henriette Reker
Der Sprecher der Bundesregierung, Steffen Seibert, teilt mit:
Bundeskanzlerin Angela Merkel hat am Nachmittag mit der Kölner Oberbürgermeisterin Henriette Reker über die Straftaten in der Silvesternacht im Umfeld des Kölner Hauptbahnhofs gesprochen.
Die Bundeskanzlerin drückte ihre Empörung über diese widerwärtigen Übergriffe und sexuellen Attacken aus, die nach einer harten Antwort des Rechtsstaats verlangen. Es müsse alles daran gesetzt werden, die Schuldigen so schnell und so vollständig wie möglich zu ermitteln und ohne Ansehen ihrer Herkunft oder ihres Hintergrundes zu bestrafen.
Die Bundeskanzlerin ließ sich von der Oberbürgermeisterin über die Ergebnisse des heutigen Krisentreffens von Polizei und städtischen Behörden berichten. Auch mit Bundesinnenminister de Maizière steht die Bundeskanzlerin in engem Kontakt und lässt sich über die Ermittlungsarbeiten informieren.


zie ook het bericht van FAZ

Commentaar LT: het thema van seksueel geweld tegen vrouwen ligt sinds het einde van WO II in Duitsland bijzonder gevoelig; de misdaden van de bezettingstroepen rustten lange tijd in een taboesfeer. In vele kringen is men benieuwd hoe de mainstream-pers met de huidige misdaden zal omgaan. De pers is toch vrij, nietwaar? De media zijn toch de bewakers van de democratie, nietwaar? De journalisten zijn toch onafhankelijk en hebben een redactiestatuut, nietwaar? (...)
Of had Michael Jackson toch gelijk, toen hij zong: 'They don't care about us.' ?

(afbeelding: Hervé Martijn)

WEBB Simon
British Concentration Camps - A brief history from 1900 - 1975
Edited: 201601051416
For many of us, the very expression 'Concentration Camp' is inextricably linked to Nazi Germany and the horrors of the Holocaust. The idea of British concentration camps is a strange and unsettling one. It was however the British, rather than the Germans, who were the chief driving force behind the development and use of concentration camps in the Twentieth Century. The operation by the British army of concentration camps during the Boer War led to the deaths of tens of thousands of children from starvation and disease. More recently, slave-labourers confined in a nationwide network of camps played an integral role in Britain's post-war prosperity. In 1947, a quarter of the country's agricultural workforce were prisoners in labour camps. Not only did the British government run their own concentration camps, they willingly acquiesced in the setting up of such establishments in the United Kingdom by other countries. During and after the Second World War, the Polish government-in-exile maintained a number of camps in Scotland where Jews, communists and homosexuals were imprisoned and sometimes killed.This book tells the terrible story of Britain's involvement in the use of concentration camps, which did not finally end until the last political prisoners being held behind barbed wire in the United Kingdom were released in 1975. From England to Cyprus, Scotland to Malaya, Kenya to Northern Ireland. The book details some of the most shocking and least known events in British history.
News
Argentina renews claim on Falkland Islands
Edited: 201601041328


“For decades, the international community has considered the question of Las Malvinas as one of colonialism which must be stopped and has urged Argentina and the United Kingdom to find a peaceful and lasting solution to the sovereignty dispute through bilateral negotiations,” Argentina’s foreign ministry said.
RT
The clash: Saoedi-Arabië verbreekt diplomatieke betrekkingen met Iran
Edited: 201601040239
“The kingdom, in light of these realities, announces the cutting of diplomatic relations with Iran and requests the departure of delegates of diplomatic missions of the embassy and consulate and offices related to it within 48 hours. The ambassador has been summoned to notify them,” verklaarde de Saoedische minister van BuZ, Adel al-Jubeir.
News
Iran | Teheran: ambassade Saudi-Arabia in brand gestoken na executie sjiïet al-Nimr
Edited: 201601030231
Saoedi-Arabië brengt zijn bondgenoot - de USA - in de problemen. Acht het koninkrijk zich beschermd nu het vliegdekschip USS Truman in de Perzische Golf ligt? Het zou een foute gok kunnen zijn.
Minder dan een jaar na zijn aantreden zorgt de 80-jarige koning Salmanvoor een explosieve situatie.
In ieder geval wordt het voor de jonge kroonprins en minister van defensie, Mohammed bin Salman al Saud, een lastig jaar.
Interessante website over de geschiedenis van Antwerpen/Linkeroever en Sint-Anneke
Edited: 201601011661
Alstom
Historique d'Alstom 1879-2015: de la SACM à Alstom
Edited: 201512312361
1879 : La Société Alsacienne de Constructions Mécaniques (SACM) ouvre une usine de construction de locomotives à Belfort.

1928 : La CFTH (Compagnie Française Thomson-Houston), filiale française de General Electric, et la SACM fusionnent une partie de leurs activités de génie électrique et de transport ferroviaire et créent une filiale commune, Als•Thom.

1932 : Alsthom fusionne avec Constructions Électriques de France (CEF), entreprise de construction d’équipements ferroviaires et de locomotives.

1969 : La Compagnie Générale d’Electricité (CGE) devient l’actionnaire majoritaire d’Alsthom. Après l’intégration de la CGEE, la plus grande entreprise électrique d’Europe, Alsthom emploie plus de 50 000 personnes et pèse pour un tiers dans les revenus de la CGE.

1976 : Alsthom fusionne avec les Chantiers de l’Atlantique et prend le nom d’Alsthom Atlantique.

1978 : L’usine de Belfort livre la première rame de présérie du TGV à la SNCF.

1979 : Alsthom se réorganise : la construction navale devient la troisième division, aux côtés de celles consacrées à la production d’électricité et au transport ferroviaire.

1981 : Le TGV entre Paris et Lyon est inauguré sur la ligne à grande vitesse construite à cet effet.

1982 : Nationalisation de la CGE, qui sera à nouveau privatisée en 1987.

1985 : Alsthom Atlantique change de nom et redevient Alsthom.

1988 : La CGE et le conglomérat britannique GEC annoncent la fusion d’Alsthom avec GEC Power Systems. Le nouveau groupe, détenu à égalité par les deux partenaires, est baptisé GEC Alsthom (79 000 collaborateurs).

1990 : Le TGV Atlantique atteint 515,3 km/h et bat le record du monde de vitesse sur rail.

1991 : La CGE devient Alcatel-Alsthom.

1998 : Alsthom devient Alstom et est introduite en bourse par Alcatel et GEC introduisent Alstom en bourse.

1999 : Alstom et ABB fusionnent leurs divisions Power dans une société commune, ABB Alstom Power, qui deviendra Alstom Power en 2000.

2003 : Le Groupe est en difficultés mais il est soutenu le gouvernement français qui entre au capital. Dans le cadre d’un plan de redressement de ses activités approuvé par les autorités de la concurrence de l’UE, Alstom est contraint de se défaire de 40 % de ses actifs.

Les Chantiers de l’Atlantique livrent à Cunard Carnival le Queen Mary 2, plus grand paquebot transatlantique jamais construit.

2004 : Alstom cède son activité Transmission et Distribution à Areva.

2006 : Alstom vend 75 % des parts de sa filiale Alstom Marine à Aker Yards (Norvège). Bouygues, groupe français de génie civil, rachète à l’État ses 21 % de parts dans le capital d’Alstom et portera ensuite sa participation à 31 %.

2007 : Alstom établit un nouveau record mondial de vitesse sur rail à 574,8 km/h.

2010 : Alstom et Schneider Electric acquièrent Areva T&D, la division Transmission et Distribution vendue par Alstom à Areva en 2004. Alstom rachète ensuite l’activité Transmission et crée un troisième secteur, Alstom Grid.

2011 : Alstom réorganise ses activités opérationnelles en quatre secteurs : Thermal Power, Renewable Power, Grid et Transport.

2014 : Le 19 décembre, l'assemblée générale extraordinaire des actionnaires d'Alstom a approuvé le projet de cession des activités Energie d'Alstom à General Electric.

2015 : La transaction est finalisée et Alstom se recentre sur son secteur transport.
News
Dievenstaat Centraal Afrikaanse Republiek (CAR) oncontroleerbaar
Edited: 201512311235
Na het vertrek van de corrupte president François Bozizé begin 2013, namen criminele bendes en krijgsheren de macht over. Etnisch en religieus geweld werd hun strategie, goud en diamant hun brandstof.

Het Belgisch ministerie van BuZ beschrijft de situatie als volgt:
De Centraal-Afrikaanse Republiek heeft een lange periode van instabiliteit en burgeroorlog meegemaakt, die gekenmerkt werd door frequente en gewelddadige botsingen tussen rivaliserende godsdienstige en etnische groepen, met veel slachtoffers als resultaat. Een transitieproces is nu aan de gang, met een transitieregering die eigenlijk slechts een deel van de hoofdstad controleert. De transitieregering wordt niet erkend door alle groepen en is verdeeld. Het uiteindelijke succes van dit transitieproces is verre van verzekerd, geplande verkiezingen werden stelselmatig uitgesteld. Een zeker niveau van rust, dat zeker niet absoluut is, kan slechts verzekerd worden dankzij de aanwezigheid van verschillende militaire vredesmachten, al hebben recente confrontaties uitgewezen dat dodelijk en sectair geweld op elk moment, op eender welke plaats in het land en zelfs in de hoofdstad plots kan uitbreken.
Criminaliteit
Het wordt ten stelligste afgeraden zich alleen of te voet te verplaatsen, zelfs in de hoofdstad Bangui en zeker ’s avonds. Het is afgeraden om grote hoeveelheden geld of waardevolle zaken mee te nemen.
Hotelgasten worden aangeraden steeds hun deur op slot te houden en enkel te openen voor gekende personen en hotelbedienden, na controle van hun identiteit en hun aanmelding bij de receptie.
Er bestaan tamelijk veel hotels, maar de lokale en internationale veiligheidsmachten raden aan om in het “Ledger” hotel te verblijven omdat het gelegen is in een stadsgedeelte dat meer systematisch door internationale veiligheidsmachten bewaakt wordt.
News
Lybië wenst geen buitenlandse militaire interventie, zegt min BuZ Mohamed Al-Dairi
Edited: 201512272308
De minister meent ISIS/DAESH aan te kunnen met de binnenlandse strijdkrachten maar Lybië wenst wel meer wapens en training.
Op 11 december had de Franse premier Valls gezegd dat hij een Franse interventie wenste.
JOYE Pierre
Pierre Joye - portret & biografie
Edited: 201512261615


Lieux et dates de naissance et de mort : Ixelles, 25 janvier 1909 - Bruxelles, 29 février 1984.
Métiers :
Economiste et journaliste Engagement politique : Membre du PCB (1933),
Membre de la Direction Fédérale du PCB,
Rédacteur du Drapeau Rouge,
Rédacteur en chef de La Voix du peuple (1936),
commandant des Partisans armés,
membre du Comité central du Parti communiste belge,
Coopté au Comité Central du PCB (1957-1982)
Engagement syndical : /
Mandats politiques : Conseiller provincial du Brabant (1936)
Autres : Déporté au camp du Vernet d’Ariège (1940),
Fondateur du Front de l’indépendance,
Fondateur des Partisans Armés (1943),
Déporté à Breendonck, puis à Sachsenhausen,
9 juillet 1943, à Breendonk,
Contribue à la parution des Cahiers Marxistes (1969)
Lucas Tessens
Tussen 1885 en 1892 werden in Congo 55.300 olifanten gedood voor hun ivoor
Edited: 201512260038
Zie de onderstaande tabel:



Vanaf 1889 had de haven van Antwerpen een groeiend aandeel in de ivoorhandel en dat ten nadele van London en Liverpool.

Deze tabel was bedoeld om in 2007 in het Jaarverslag 'Onroerende Voorheffing' te worden gepubliceerd in de historische bijlage 'Fortuin en Confrontatie', maar de vertegenwoordiger van de Vlaamse Overheid gaf om onduidelijke redenen geen toestemming om de tabel te publiceren. Wij betreurden deze beslissing.

Tot op vandaag worden er in Afrika olifanten afgeslacht. Hun slagtanden worden illegaal geëxporteerd naar de Aziatische markten. CNN en talrijke waarnemers hebben deze illegale handel, die in handen is van de georganiseerde misdaadkartels, aangeklaagd. Vaak zijn de controle-organismen onderbemand. De strooptochten vinden ook plaats in de nationale parken.


lees meer over de Chinese ivoorhandel: The Expanding Elephant and Mammoth ivory trade in Beijing and Shanghai
BAUWENS Michel
De wereld redden, door Michel Bauwens, in herdruk. Met peer-to-peer naar een postkapitalistische samenleving. Aanbevolen.
Edited: 201512251330
Onze samenleving steunt op het absurde idee van materiële overvloed en immateriële schaarste. We doen alsof de planeet oneindig is en plegen er dermate roofbouw op dat het overleven van de menselijke soort in gevaar komt. Anderzijds bouwen we via auteursrechten en patenten artificiële muren rond menselijke kennis om sharing en samenwerking zo moeilijk mogelijk te maken.
Het peer-to-peermodel, geïnspireerd door open source zoals Wikipedia, wil die logica omdraaien. Michel Bauwens ziet in nieuwe fenomenen zoals de samenwerkingseconomie, peer-to-peernetwerken, open source, crowdsourcing, fab labs, microfabrieken, de makersbeweging en stadslandbouw een weg naar een postkapitalistische samenleving, waarbij de markt zal onderworpen worden aan het algemeen belang.
Net zoals het feodalisme ontstond binnen de schoot van de Romeinse slavenmaatschappij en het kapitalisme binnen het feodalisme, groeit ook binnen het kapitalisme het embryo van een nieuwe samenleving. Om de wereld te redden, dringt zich een herlokalisering van de productie op en een uitbreiding van globale samenwerking op vlak van kennis, code en design.
De pers over De wereld redden
'De wereld redden is een boek dat het waard is gelezen te worden. Michel Bauwens slaagt erin om verschillende fenomenen aan elkaar te linken en aan te tonen dat ze eigenlijk deel uitmaken van één grote omwenteling die momenteel aan de gang is. Daarbij denkt hij door en probeert hij zich een beeld te vormen over hoe de toekomst er zou kunnen uitzien. Verder bezondigt hij zich zeker niet aan het naïeve optimisme dat bij het begin van het internet opgang maakte en dat verkondigde dat alle mensen broeders zouden worden door het internet. Integendeel, hij waarschuwt dat de overgang van de kapitalistische naar de postkapitalistische samenleving met veel onrust en turbulentie gepaard kan gaan, net zoals bijvoorbeeld de overgang van de feodale naar de industriële samenleving mede aan de basis lag van de Franse Revolutie. Nochtans toont De wereld redden dat die transitie ook op een andere manier kan gebeuren en dat die er uiteindelijk toe kan leiden dat de mens het misschien materieel met minder zal moeten stellen, maar dat hij er immaterieel met grote schreden op vooruit kan gaan.' Lieven Monserez, Liberales.
De herdruk verschijnt in januari 2016 bij VBK/Houtekiet. Wij houden u op de hoogte.
Ondertussen kunt u hier het interview lezen dat op 12 december 2015 in De Standaard Weekblad verscheen.
DE LILLE Bruno, HELLINGS Benoit, commentaar: Lucas TESSENS
Geen collectieve Belgische schuld in Congo
Edited: 201512231617
In een aandoenlijke column (DS, 20151217) pleiten beide groene jongens voor een Belgische verontschuldiging voor het koloniaal verleden. Zij schrijven: 'Het leven van de Congolezen was in Belgische ogen zo weinig waard dat het niet uitmaakte hoeveel van hen je precies doodde.' Ik vraag me dan af: in wiens Belgische ogen?
En verder: 'Ook al is het jaren geleden, de wonden zullen maar helen als we onze verantwoordelijkheid openlijk toegeven, onze fouten officieel veroordelen.' Ik vraag me dan af: onze verantwoordelijkheid? onze fouten?
Wat een kletskoek is dit toch! Moeten we op die manier een debat openen?
De Belgen zouden zich dus als volk moeten verontschuldigen voor wat een koning en een klein aantal bedrijven in de 'Etat Indépendant du Congo' - het latere Belgisch Congo - hebben aangericht. Ik pas daarvoor.
Jean Ferrat begreep het heel goed toen hij zich uitsprak over de geschiedenis van Frankrijk: "Celle qui paie toujours vos crimes vos erreurs." Het volk dat altijd opdraait voor de misdaden en de fouten van de groten.

Een echt debat zou kunnen starten met het aanduiden van de echte verantwoordelijken en het benoemen van hun drijfveren. Daarna zou de Belgische overheid het rapport kunnen overhandigen aan het Congolese volk.
Maar natuurlijk ligt dat te gevoelig. Men moet dan het systeem van uitbuiting en moorddadig winstbejag aanklagen. En dat bestaat nog steeds, hier en ginder.
Wat De Lille en Hellings - wellicht zonder het zelf te beseffen - voorstellen is niets minder dan het goedpraten van het moto 'privatisering van de winsten, collectivisering van de lasten', in dit geval 'privatisering van de winsten, collectivisering van de morele schulden'. Dat is oneerlijk en de Congolezen hebben er geen boodschap aan.
Aanvulling 201602181819:
Misschien moeten deze jongens eens het boek van Emile Vandervelde uit 1911 lezen. Daarna kunnen ze zich afvragen waarom onze hooggeleerde historici tussen 1918 en 1985 (Delathuy, Vangroenweghe en later Hochschild) hun mond niet meer open deden over de wantoestanden in Congo of er in een cirkel omheen liepen.

21 december 2015: beheersovereenkomst VRT 2016-2020 ondertekend
Edited: 201512211870
Op 18 december 2015 keurde de Vlaamse Regering de beheersovereenkomst 2016-2020 goed tussen de Vlaamse Gemeenschap en de VRT voor de periode 2016-2020. In uitvoering hiervan hebben Sven Gatz, Vlaams minister van Cultuur, Media, Jeugd en Brussel, Leo Hellemans, gedelegeerd bestuurder van de VRT en Luc Van den Brande, voorzitter van de Raad van Bestuur van de VRT, de PDFbeheersovereenkomst ondertekend op 21 december 2015.

Lucas Tessens
Guido Gryseels kan Leopold II niet typeren
Edited: 201512201607
De directeur van het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika (KMMA), Guido Gryseels , verklaart tegenover De Standaard (20151217): 'Ik kom net uit een vergadering van drie uur waar de vraag voorlag: hoe Leopold II typeren? Eerlijk gezegd: ik weet het niet.'
Commentaar: wellicht moet Gryseels wat verder kijken dan zijn neus lang is. Bijvoorbeeld de boeken van Delathuy (Jules Marchal) en Pierre Joye herlezen, de entourage van Leopold II bekijken, de rol van de Société Générale, de Union Minière, Lever, en anderen onder ogen durven nemen. Durven kijken naar wie de massale grondconcessies in Congo gingen, wie de financiers waren.
Misschien kan Gryseels iets doen met volgende uitspraak: "Het wordt tijd dat het Westen inziet en erkent dat de kolonisering geen zaak was van inpalming van gebieden door Europese staten en de USA, maar door industriële 'global players' die uit waren op de grondstoffen en energiebronnen. Zij bedienden zich van het militaire apparaat, de veiligheidsdiensten, de administratie en de vlag van de koloniserende staat om hun positie te vestigen en te consolideren. Dat was zo in het Midden-Oosten. Dat was ook zo in Congo en in geheel Afrika en Latijns-Amerika. Tot op vandaag."

In het geval van Leopold II viel de staat (de Etat Indépendant du Congo) samen met de 'global player' die Leopold II was. Ascherson geeft in 1963 aan zijn boek overigens de veelzeggende titel 'Leopold, the King Incorporated'.
Het is volkomen onterecht te stellen dat DE BELGEN Congo hebben gekoloniseerd. Dat hebben de grote maatschappijen gedaan, met de hulp van zorgvuldig uitgekozen medestanders: de top van de politieke partijen (ja, ook de socialistische), de goedmenende missionarissen, vooraf gescreende en goed betaalde blanke ambtenaren, volgzame kranten en weekbladen, een braaf blank middenkader.
Ik ben benieuwd of het KMMA in 2017 met een onthullende of een verhullende tentoonstelling gaat komen.

P.S. In augustus 2014 hebben wij - in het kader van een database-project - bij de research-afdeling van het KMMA geïnformeerd of zij over een lijst beschikken met de koloniale vennootschappen. Dit bleek tot onze verbazing NIET het geval te zijn. Dat wil dus zeggen - en dat tot bewijs van het tegendeel - dat de economische component van het koloniale verleden onbekend terrein is voor het KMMA.


Tag: Verdick
Lucas Tessens
Katanga: een mijnstaat binnen de staat - De rol van Leopold II en de mijnbouw-giganten
Edited: 201512190426
Het jaar 1900 is een moeilijk jaar voor Leopold II. In juli doet de socialist Vandervelde in de Kamer een felle aanval op het koningshuis en pleit openlijk voor een republiek. In het geval van Leopold II kon dat toen nog omdat de vorst zich bij iedereen ongeliefd had gemaakt. De katholiek Beernaert, jarenlang premier en de trouwe dienaar van de vorst, moet zijn wetsvoorstel tot onmiddellijke annexatie van Congo weer intrekken na een scherp en vernederend protest van Leopold II. Het is immers te vroeg; de koning moet nog enkele zaken regelen ...

Met de stichting van het 'Comité Spécial du Katanga' (CSK) op 19 juni 1900 komt een staat binnen de Congo-Staat tot stand. Het semi-officiële 'Le Mouvement Géographique' meldt op 3 juni 1900: "L'Etat du Congo et la Compagnie du Katanga sont sur le point de conclure un accord pour la gestion en commun du territoire dont ils sont propriétaires, dans la proportion de deux tiers pour l'Etat en d'un tiers pour la Compagnie. Cette gestion serait faite par une commission commune. La Compagnie aura à remplir l'obligation contractuelle de jeter deux bateaux à vapeur sur les lacs supérieurs ou le haut fleuve et d'établir à ses frais trois postes. La gestion qui comprend le domaine minier, comporte un partage des charges et avantages dans une proportion donnée naturellement par la part de propriété." De krant zegt niets over de oppervlakte waarover het gaat. Toch is de afbakening van het territorium wellicht de meest brutale geografische omschrijving uit de geschiedenis. In totaal 380.000 vierkante kilometer! De CSK sluit op 30 oktober 1906 een overeenkomst met de 'Union Minière' waarbij "aan laatstgenoemde het recht wordt toegekend om (...) de metaalhoudende lagen te exploiteren, binnen de omtrekken en oppervlakten bij de overeenkomst bepaald". Het schema toont hoe de CSK als een compromis binnen een netwerk van belangengroepen (Belgische en Britse) tot stand kwam.
De voorverkoop van Congo en de annexatie
Op het ogenblik van de discussies over de annexatie is het reusachtige gebied onder te verdelen in zeven grote categorieën: (1) het publiek domein van de staat (wegen, rivieren, meren, ...), (2) het privaat domein van de staat, (3) het domein van de Kroonstichting (of het Kroondomein), (4) de gronden toebehorend aan de inboorlingen, (5) de gronden van niet-inlandse particulieren, (6) de gronden afgestaan, vergund of in pacht gegeven aan vennootschappen (de concessies) en (7) de gronden van de christelijke missies. De juiste oppervlakte van de delen kent men in 1908 niet maar wel dat het privaat domein van de staat 25% vertegenwoordigt en dat het Kroondomein ongeveer 11% van de oppervlakte inneemt. Op het ogenblik van de overname door België is 11,5 % van het grondgebied of 27.100.000 ha in concessie gegeven, waarvan 15.000.000 ha aan de Compagnie du Katanga, en dat voor 99 jaar. De concessies waren alle gelegen in de interessantste gebieden zoals Kivu, Mayumbe en Katanga.
De kwestie van de CSK, in feite een secessie avant-la-lettre van Katanga, het rijkste mijngebied ter wereld, schiet bepaalde parlementsleden tijdens de discussies in het verkeerde keelgat, temeer daar niet alleen de economische maar ook de souvereine rechten (bestuur, politie, publiek domein, ...) waren gedelegeerd aan het CSK.
De feitelijke afscheiding wordt in het Koloniale Charter van 18 oktober 1908 beschermd en wel in artikel 22: "Le pouvoir exécutif ne peut déléguer l'exercice de ses droits qu'aux personnes et aux corps qui lui sont hiérarchiquement subordonnés. Toutefois, la délégation consentie par l'EIC au CSK restera valable jusqu'au 1er janvier 1912, à moins qu'un décret n'y mette fin à une date antérieure. (...)" Deze manifest ongrondwettelijke toestand blijkt onduldbaar en de minister van koloniën, de katholiek Jules Renkin, zet de Koloniale Raad onder druk. Op 1 september 1910 komt aan alle bestuurlijke delegaties van bevoegdheden aan de CSK een einde. Het opheffingsdecreet dateert van 22 maart 1910. Een Koninklijk Besluit creëert tegelijkertijd speciaal voor het district Katanga de functie van Vice-Gouverneur-Generaal en daarmee wordt toch nog het aparte statuut van Katanga gered én de dualiteit in de kolonie bevestigd.
Het is niet overdreven te stellen dat België niet meer dan 'l'état police' (politionele en militaire omkadering) mocht gaan uitbouwen en dat twintig grote vennootschappen de kolonie economisch domineerden. De conclusie mag luiden dat de concessies die door de EIC aan de 'trusts' werden verleend de kaap van een wisseling in regime (van een dictatoriaal naar een quasi democratisch regime) veilig nemen. De annexatie van Congo door België gebeurde immers in het volste respect voor de reeds aangegane contractuele verbintenissen. De voorverkoop van de kolonie was geslaagd. Het industriële en militair-strategische belang van de koperprovincie Katanga is moeilijk te overschatten want het eerste kopergietsel komt nog vóór Wereldoorlog I (in 1911) uit de ovens van de UMHK te Lubumbashi.
[uit: TESSENS Lucas, Fortuin en Confrontatie (1865-1914), in: Jaarverslag Onroerende Voorheffing 2006, 2007, p. 104]
GOETHALS Maarten
150 JAAR NA KRONING VAN TWEEDE KONING VAN BELGIË | ‘Leopold II met Hitler vergelijken gaat niet altijd op’
Edited: 201512170802
De Standaard | 17 DECEMBER 2015 | Maarten Goethals
Een koloniaal genie of een ordinaire misdadiger? De figuur en de erfenis van koning Leopold II blijven de natie verdelen. Ook de directeur van het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika weet het niet ‘na uren en uren discussiëren’.
Exact honderdvijftig jaar geleden volgde Leopold II zijn vader op als koning van België. Anderhalve eeuw later roept de lange, rijzige figuur met de volle grijze baard nog steeds felle reacties op.

‘Ofwel krijgt hij het epitaaf bouwmeester van België, die prachtige constructies neerpootte in Oostende en Brussel en het land internationaal, industrieel en cultureel op de kaart zette; een man met visie en daadkracht, een staatkundig genie dus. Ofwel krijgt hij meteen hitleriaanse trekjes. Maar niets daartussen’, zegt Jan Vandersmissen, historicus aan de universiteit van Luik en gespecialiseerd in de figuur van Leopold II. Niet dat Vandersmissen de ‘humanitaire ramp’ en de ‘gruwelen’ in de voormalige kolonie Congo minimaliseert, maar hij pleit wel voor een meer ‘neutraal debat over de vorst, om een juister inzicht te krijgen in diens beleid en persoon. En vergelijkingen met de Duitse Führer drijven de zaken op de spits, en kloppen vaak ook niet. Zo had Leopold helemaal geen uitroeiingsprogramma voor ogen.’

Naast meer nieuw wetenschappelijk onderzoek (dat in eigen land eigenlijk al een paar jaar stil ligt) pleit Vandersmissen ook om nieuwe archieven en bronnen aan te boren. ‘Zoals het archief van zijn privésecretarissen, dat duizenden handgeschreven briefjes bevat, vaak over geld en financiën, en moeilijk leesbaar: de zinnen van Leopold lijken op een horizontale lijn met af en toe een reliëfje.’

Maar toch, meer informatie (lees: meer contextualiseren en meer internationale vergelijkingen maken met andere koloniale machten zoals Frankrijk of Portugal) gaat allicht niet minder polemiek veroorzaken. Leopold II is en blijft omstreden: de Brusselse MR-schepen Geoffroy Coomans, die vandaag een optocht en een lezing wilde organiseren ter ere van het staatshoofd, kreeg de wind van voren en zegde alles af.

Ook het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika worstelt momenteel met de kwestie: was Leopold II een massamoordenaar of een wereldverbeteraar?

Kopzorgen

‘Het museum blijft voor renovatie dicht tot 2017, en die werken gaan goed vooruit’, vertelt directeur Guido Gryseels. ‘Wat ons echter kopzorgen bezorgt, is de opbouw van de nieuwe tentoonstelling. Ik kom net uit een vergadering van drie uur waar de vraag voorlag: hoe Leopold typeren? Eerlijk gezegd: ik weet het niet.’

Gryseels denkt ook nooit een definitief antwoord te kunnen geven. ‘Maar ik weet wel dat bij de opening van het museum honderden buitenlandse journalisten gaan kijken hoe België in de 21ste eeuw omgaat met zijn koloniaal verleden. Voor alle duidelijkheid: de voorstelling gaat de wandaden van de vorst allerminst minimaliseren of goedpraten – ook in de tijd dat hij leefde waren trouwens al kritische geluiden te horen over zijn tomeloze ambities en onstilbare geldzucht, vooral in Angelsaksische landen. Het parcours gaat alle elementen op tafel leggen en het publiek moet dan maar zelf zijn mening vormen.’

Gryseels hoopt enerzijds dat de nieuwe tentoonstelling (waarvoor hij samenwerkt met de Congolese gemeenschap) de jeugd iets bijbrengt over de ‘schaduwzijde van het Belgische succes’. En dat het anderzijds ook het maatschappelijke, ethische debat over de koloniale geschiedenis in alle hevigheid doet losbarsten.

Een hoop die hij deelt met Groen-politicus Bruno De Lille, verder in deze krant, en met VUB-historica Els Witte: ‘Media en politici moeten het onderwerp terug op de agenda plaatsen. De vraag luidt immers niet: was Leopold II een grote of een slechte koning? Maar wel: hoe kon dat gebeuren? Welke systemen lagen aan de basis? Als koning probeerde hij immers, tegen de wil van het parlement, zijn macht te handhaven, en hij leefde in kapitalistische tijden.’

De grootmacht België

‘Niet vergeten’, werpt Gryseels als laatste argument op om het debat te openen. ‘In België wonen ongeveer 70.000 Congolezen, en die worstelen nog dagelijks met dat trauma. Zo vinden velen dat alles wat momenteel misloopt in Congo nog steeds de schuld is van Leopold, wat natuurlijk ook weer niet klopt. En veel Belgen denken nog steeds met veel nostalgie naar die tijd toen ons land nog een grootmacht was. Ook niet gezond.’
Bruno De Lille en Benoit Hellings, Fractieleider Groen Brus­sels Hoofdstedelijk Parle­ment en volksvertegen­woordiger Ecolo
Waar staat het monument voor de Congolese vrijheidsstrijder?
Edited: 201512170801
De Standaard | 17 DECEMBER 2015 | België is mentaal nog niet gedekoloniseerd, zeggen Bruno De Lille en Benoit Hellings. We moeten niet Leopold II herdenken, wel de slachtoffers van zijn koloniaal beleid in Belgisch-Congo.
Vandaag, exact 150 jaar nadat Leopold II de troon had bestegen, wilde de Brusselse schepen van Stedenbouw een eerbetoon organiseren voor onze tweede koning. Er kwam een storm van protest en uiteindelijk besloot Brussel de ‘hommage’ dan toch te annuleren. De schepen begreep de controverse niet. ‘Leopold II is weliswaar een “controversieel” figuur, maar heeft ook veel goede dingen verwezenlijkt’, reageerde hij.

Leopold II een ‘controversieel’ figuur noemen is geen onschuldig eufemisme. Er zijn publicaties genoeg over de wreedheden die onder zijn bewind in Congo gebeurden. Het leven van de Congolezen was in Belgische ogen zo weinig waard dat het niet uitmaakte hoeveel van hen je precies doodde. België was trouwens mee verantwoordelijk: de koning kreeg de toestemming van ons land en werd geholpen een administratief en militair kader op te zetten. België profiteerde er financieel van.

Wanneer stoppen we met ons koloniaal verleden te verheerlijken en geven we de slachtoffers een waardig eerbetoon? Ook al is het jaren geleden, de wonden zullen maar helen als we onze verantwoordelijkheid openlijk toegeven, onze fouten officieel veroordelen.

Ondanks de parlementaire onderzoekscommissie van 2001 en de consensus binnen een groot deel van de bevolking over de wreedheid onder het koloniaal bewind en de rol die België heeft gespeeld bij de moord op Patrice Lumumba, is België nog altijd niet in het reine met zijn koloniaal verleden. België heeft zijn kolonies ‘verloren’, maar is mentaal nog steeds niet gedekoloniseerd.

‘In de context van zijn tijd’

Jammer genoeg is er vandaag een compleet gebrek aan maatschappelijk debat over dat koloniaal verleden. Begin je erover, dan krijg je te horen ‘dat je dat in de context van zijn tijd moet zien’. Het onderwerp wordt zuchtend van tafel geveegd, het wordt een non-discussie genoemd.

Bovendien ontbreekt de stem van de Congolezen volledig in deze kwestie. Het is alsof we nog altijd vinden dat dit een discussie voor blanke Belgen is, waar zij zich niet mee te moeien hebben. Door een divers aanbod aan stemmen aan het woord te laten, zouden we beter begrip kunnen opbrengen voor elkaars pijn en gevoeligheden.

Wij vragen niet om elke herinnering aan dat tijdperk weg te halen. Als je het verleden wegmoffelt, maak je meteen ook de fouten van dat verleden onzichtbaar. We willen wel dat België afstand neemt van die periode. Zet een bord bij de beelden en straatnamen die naar ons koloniale verleden verwijzen. Leg de context uit, verontschuldig je voor je daden én voorzie in alternatieven die tonen dat je een nieuwe start wil nemen.

Duitsland heeft een Antikolonialdenkmal en in Londen vind je een standbeeld voor Ghandi. Bij ons zijn er, in tegenstelling tot de vele standbeelden van Leopold II, geen monumenten voor de slachtoffers van het koloniaal regime of voor Congolese vrijheidsstrijders.

Het wordt tijd dat België, 55 jaar na de Congolese onafhankelijkheid, zijn koloniale verleden echt onder ogen ziet. Misschien kan de stad Brussel de eerste stap zetten? Aan het Troonplein is genoeg plaats om nog een extra monument te plaatsen.
RT
Role of Saudi-led ‘military alliance’ put to question as some members reject participation
Edited: 201512162318
On Tuesday, Saudi Arabia announced the creation of an ‘Islamic military alliance’ with a mission to fight terrorism. Deputy Crown Prince Mohammed bin Salman said the coalition of 34 Muslim states would fight the scourge in Iraq, Syria, Libya, Egypt and Afghanistan.
read more
Commentaar:
Kroonprins Salman oogste in zijn campagne tegen Yemen al geen geweldig succes.
Nu blijkt de communicatie binnen de Arabische Liga ook niet effectief.
Investopedia
Olieproductie in met Midden-Oosten - Jaar 2014
Edited: 201512160323
De samenwerking tussen de nationale maatschappijen en de majors is veelzijdig en de contracten zijn complex. Het embargo tegen Iran heeft nog volop invloed en de productie zou tegen 2016 genormaliseerd kunnen zijn. De situatie in Irak is onderhevig aan de opsplitsing van het land.



De recente evolutie van de oliemarkt kan gevolgd worden op de site van de Energy Information Administration. Release date: December 8, 2015;
Next release date: February 9, 2016.

Raadpleeg het statistische analysemodel
Reuters
Saoedi-Arabië gaat een coalitie van 34 islamstaten leiden. Het doel: alle terroristische organisaties zoals ISIS/DAESH in het Midden-Oosten uitschakelen. Iran doet niet mee.
Edited: 201512150205
De genoemde landen zijn: Jordanië, UAE, Pakistan, Bahrain, Bangladesh, Benin, Turkije, Chad, Togo, Tunisië, Djibouti, Senegal, Soedan, Sierra Leone, Somalia, Gabon, Guinea, the partially-recognized state of Palestine, Islamic Federal Republic of the Comoros, Qatar, Cote d’Ivoire, Kuwait, Libanon, Lybië, Maldives, Mali, Maleisië, Egypte, Marocco, Mauritanië, Niger, Nigeria, Yemen.
Alle genoemde landen zijn lid van de Arabische Liga. Algerije ontbreekt op het appel.

Het HQ van de coalitie zal in Riyad, de hoofdstad van Saoedi-Arabië, liggen.

Er is nog niets bekend over de logistieke middelen en het uitrolplan. Of de operaties met 'boots on the ground' zullen verlopen, is dus ook niet zeker.


De 30-jarige kroonprins van de absolute monarchie SA en tevens minister van defensie, Mohammed bin Salman al Saud, zei tijdens een zelden gehouden persconferentie dat de doelwitten in Irak, Syrië, Libië, Egypte en Afghanistan zullen liggen.

Commentaar LT:
Saoedi-Arabië scoort hiermee gegarandeerd op het westerse nieuwsfront, zeker nu de schending van de mensenrechten in het eigen land onder vuur liggen. Opvallend was ook de sterk in de verf gezette deelname van vrouwen aan de lokale verkiezingen in SA. De propaganda-machines draaien op volle toeren.
Het valt af te wachten of dit bericht meer is dan een bliksemafleider. De jonge kroonprins mag geen gezichtsverlies lijden nu hij als sterke man naar voor wordt geschoven. In de moslimwereld draait immers alles rond viriliteit en voor de troonopvolging is dat een cruciaal gegeven. De huidige koning, Salman , wordt op 31 december 80 jaar.
Wikipedia - LT (correcties en aanvullingen)
geschiedenis: Sykes-Picotverdrag, de val van het Ottomaanse Rijk, nieuwe monarchieën
Edited: 201512141458
Het Sykes-Picotverdrag was een geheime overeenkomst tussen het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk in mei 1916, tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het was opgesteld door de Franse onderhandelaar Georges Picot (Paris, 18701221 – 19510620) en de Brit Mark Sykes (18790316 – 19190216). De Italianen en de Russen gingen ermee akkoord.

Volgens dit verdrag zouden de Fransen de kuststrook van Noord-Syrië en Libanon krijgen, met de grote steden Beiroet, Aleppo en Damascus, en de Britten het gebied aan de kop van de Perzische Golf, met als grootste stad Basra. Het binnenland, de eindeloze woestijn, zou worden verdeeld in ‘invloedssferen’, waar een van de beide landen een monopolie op exploitatie van natuurlijke rijkdommen en advisering van lokale potentaten zou hebben. Het zuiden van Syrië tussen de Middellandse Zee en de rivier de Jordaan, dat voor Europeanen met hun Bijbelse opvoeding als ‘Palestina’ een speciale betekenis heeft, zou onder internationaal bestuur komen. Ze besloten ook dat de onafhankelijkheid van de Arabische staten door Frankrijk en Engeland niet erkend zou worden, als het Ottomaanse rijk als verliezer uit de bus zou komen. Een derde macht was in het gebied niet toegestaan.

Op 2 november 1917 had de Britse minister van buitenlandse zaken Arthur Balfour (18480725 – 19300319) ook nog een brief gestuurd aan Lord Lionel Walter Rothschild (18680208 – 19370827), een Joodse bankier die een voorstander was van het Zionisme. In deze brief, die ook wel de Balfour-verklaring wordt genoemd, beloofde hij de steun van de Engelse regering bij de stichting van een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina.
His Majesty's government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine, or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country.

Al deze onderhandelingen waren prematuur, want het Ottomaanse rijk bestond nog en zijn leger vormde een geduchte tegenstander. De Britten hadden al vroeg in de oorlog een expeditieleger aan wal gezet aan de kop van de Perzische Golf, en dit was geleidelijk opgerukt in de richting van Bagdad. Maar in juli 1916 werd de complete Britse voorhoede, 13.000 man sterk, bij al-Koet tot overgave gedwongen. Dit vertraagde de opmars naar Bagdad met bijna een jaar. Na twee mislukte pogingen om door het Ottomaanse front in het zuiden van Palestina heen te breken, veroverden de Britten met Kerstmis 1917 Jeruzalem. In oktober 1918 zakte de Ottomaanse verdediging uiteindelijk in elkaar en konden de Britten, samen met de Arabische opstandelingen, doordringen tot Aleppo en Mosoel in het noorden. Met de wapenstilstand van Mudros op 31 oktober 1918 was de militaire strijd definitief gewonnen, maar de diplomatieke problemen begonnen nu pas goed.

Arabische nationalisten riepen in Damascus de emir Faisal (1885-1933), de feitelijke leider van de Arabische opstand, uit tot koning van een onafhankelijk Arabië (Arab Kingdom of Syria). De Britten waren geneigd de aanspraken van hun protégé Faisal te erkennen. De Fransen wilden echter van geen wijken weten. Syrië moest en zou Frans worden zoals voorzien in de Sykes-Picot-overeenkomst, en uiteindelijk gaven de Britten toe. De overeenkomst werd bezegeld tijdens een aantal vergaderingen van de vredesconferentie begin 1920 in het Italiaanse San Remo. Frankrijk kreeg Syrië en Libanon, en toen de Arabische nationalisten hiertegen in opstand kwamen, werd die opstand met grof geweld onderdrukt. Faisal ging in augustus 1920 in ballingschap in de UK.

De beloning die de Britten voor hun steun aan Frankrijk bedongen, was aanzienlijk. Het Verenigd Koninkrijk kreeg Zuid-Syrië (dat werd opgedeeld in Palestina en Transjordanië) en de drie Ottomaanse provincies van Mosoel, Bagdad en Basra in het oosten, het gebied dat nu ‘Irak’ werd genoemd. Ook de familie van de Sjarief kreeg zijn deel, al bestond dat uit een serie troostprijzen en niet uit het oorspronkelijk beloofde grote Arabische koninkrijk. De Sjarief (de vader van Faisal) - Hussein ibn Ali al-Hashimi (18540000 – 19310604) - zelf werd koning van de Hejaz (met het dichtbevolkte Jeddah en de heilige steden Mekka en Medina) en zijn zoon Abdullah (18820200 – 19510720) besteeg in het woestijnstadje Amman de troon als emir (vanaf 1946 koning van Jordanië) van Transjordanië. De Britten installeerden de monarchie in Irak en Faisal kreeg in augustus 1921 de troon, nadat het land was ‘gepacificeerd’, een proces waarin Gertrude Bell (18680714 – 19260712) een aanzienlijke rol speelde.

In 1924 versloeg stamhoofd Abdulaziz ibn Saud (18750115 – 19531109) zijn rivaal Hussein ibn Ali al-Hashimi, die eerst naar Cyprus en dan naar Transjordanië vluchtte, waar zijn zoon Abdullah als emir op de troon zat. Abdulaziz legde de grondvesten van het Saoudische Koninkrijk, dat we vandaag kennen. President Roosevelt zou op het einde van WO II met Abdulaziz een akkoord sluiten over de olierijkdommen van het koninkrijk. Voor een biografie van Ibn Saud (Séoud in het Frans) verwijzen wij naar ons boeknummer 19615.

Ook de situatie in Palestina werd onhoudbaar door de verschillende Britse voorstellen die niet verenigbaar waren. Het vertrouwen van zowel de joden als de Arabieren in de Britse regering was verdwenen. Het Verenigd Koninkrijk werd gezien als een zwakke politieagent die niet in staat was de situatie in de hand te houden. De dubbelzinnige Britse houding in de periode tussen 1920 en 1948 tegenover de problemen van Palestina wordt daarom ook gezien als een belangrijke oorzaak van het Palestijns-Israëlisch conflict.

Het Britse mandaat over Irak bleek even impopulair bij de bevolking als het Franse over Syrië. Ook in Irak brak in de zomer van 1920 een heftige volksopstand uit, geleid door een coalitie van stamhoofden, soennitische notabelen en sjiitische geestelijken. De opstand werd met behulp van de Britse Royal Air Force (RAF) in bloed gesmoord. Met name terreurbombardementen van de Britse luchtmacht tegen de inheemse burgerbevolking bleken hierbij zeer effectief, mede door het gebruik van mosterdgas. Dit maakte grote indruk op de militaire experts van die tijd en leidde ertoe dat het bombarderen van burgerdoelen overal in Europa als de strijdwijze van de toekomst werd gezien (cfr. de bombardementen van de Luftwaffe op London en de tapijtbombardementen van de USAF en de RAF op Duitsland tijdens WO II).
BAUWENS Michel (interview in De Standaard Weekblad 20151212)
‘De Belgische regering kiest voor een trek-uw-plansamenleving’
Edited: 201512120903
CYBERFILOSOOF MICHEL BAUWENS EN DE ECONOMIE NA HET KAPITALISME
12 DECEMBER 2015 | Yurek Onzia, foto’s Fred Debrock
Het laatste boek dat wijlen Jean-Luc Dehaene cadeau deed aan zijn partijvoorzitter Wouter Beke, was De wereld redden van Michel Bauwens. Dat is de Belgische peetvader van de peer-to-peerbeweging – een vraag-aanbodeconomie tussen particulieren – vooralsnog niet gelukt, maar zijn alternatieve model maakt wel opgang. ‘Ja, ik ben een wereldverbeteraar.’
Een maandagmiddag in het Grand Café van het Antwerpse kunstencentrum deSingel. Michel Bauwens drinkt een espresso in het gezelschap van vier dames van Actueel Denken en Leven, een vereniging die sinds de jaren 70 voordrachten voor vrouwen organiseert over tendensen in de samenleving. Bauwens is voor deze lezing overgevlogen vanuit Berlijn, waar hij een van de hoofdgasten was op UnICommons, een tweedaagse rond gemeengoed. Straks vertrekt hij voor een tournee naar Nieuw-Zeeland en Australië, in het voorjaar is hij gastdocent aan de universiteit van Madison in de Amerikaanse staat Wisconsin.

Vandaag verwacht Bauwens maar ‘een man of 50, wat oké is, want ik spreek ook graag voor kleinere groepen’. Blijkt dat de Blauwe Zaal bomvol zit, 750 bezoekers, allemaal vrouwen. Ze smullen van zijn met voorbeelden gelardeerde verhaal over de peer-to-peer-economie, met als pijlers open en gedeelde kennis, duurzaamheid en solidariteit. En zij niet alleen. Bauwens’ boek De wereld redden is ook een Franse bestseller, de Engelse en Spaanse vertalingen staan op stapel. Verwante geesten als Jeremy Rifkin en Douglas Rushkoff steken hun appreciatie niet onder stoelen of banken. En in 2012 al nam het Post Growth Institute Bauwens op in de (En)Rich List, een lijst met de 100 meest inspirerende figuren voor een duurzame toekomst. Hij staat er te blinken naast Vandana Shiva, Mahatma Gandhi en Martin Luther King.

Terug naar het Grand Café, waar het gesprek geanimeerd is, jolig bij momenten. Bauwens is zijn bescheiden-charmante zelf, met anekdotes en grapjes over de boeddhistische gewoontes in Thailand. Hij woont al vijftien jaar in Chiang Maimet zijn Thaise vrouw en hun twee kinderen. Vandaaruit trekt hij de wereld rond om zijn visie op een nieuw maatschappijmodel uit te dragen. ‘Mijn vrouw begrijpt het allemaal niet zo goed’, lacht hij. ‘Telkens als ik vertrek, vraagt ze hoe het mogelijk is dat er mensen naar mij komen luisteren en daar nog voor willen betalen ook.’

Op het tandvlees

Het engagement van Michel Bauwens wortelt in de late jaren 90. Terwijl hij kampte met een burn-out, zag hij ook hoe het helemaal verkeerd ging met de wereld. Meer ongelijkheid, meer ecologische problemen. ‘Het leek alsof ons systeem er maar niet in slaagde om daar iets aan te doen’, zegt hij. ‘Dertig jaar geleden hadden we een ozonprobleem. Dat hebben we grotendeels opgelost, dankzij het Montrealprotocol van 1987 en de belofte van 197 landen om geen ozonschadelijke stoffen meer te produceren. Maar een gezamenlijke aanpak van de opwarming van de aarde en de klimaatverandering, dat lukt blijkbaar niet.’

Er was nog een motivatie. Bauwens had gewerkt als kaderlid voor British Petroleum en als e-business-strateeg voor Belgacom, had gezien hoe het er daar aan toe ging, hoeveel stress en burn-outs er waren en hoe kortzichtig het beleid van grote bedrijven was geworden. ‘Een verziekte werksfeer waar zelfs de elite van het kapitalisme vandaag niet aan ontsnapt’, zegt hij. ‘Vijftig jaar geleden gingen de Engelse aristocraten vrolijk naar de gentlemen’s clubs, om te socializen. Nu werkt een kaderlid 80 uur per week. Mensen zitten op hun tandvlees, ze zijn niet gelukkig.’

Bauwens dacht: dit kan toch niet het model voor de toekomst zijn? En ook: was hij een deel van het probleem of van de oplossing? ‘Het antwoord was duidelijk’, zegt hij. ‘Binnen zo’n structuur bleef ik een deel van het probleem. Ik heb toen beslist om me actief bezig te houden met systeemveranderingen. Ik nam een sabbatical, trok twee jaar uit om te lezen, onder meer over de val van het Romeinse Rijk, en reisde een halfjaar rond om dingen van nabij te bestuderen. De neerslag daarvan werd De wereld redden. Met peer-to-peer naar een postkapitalistische samenleving, het boek dat ik schreef met Jean Lievens.’

Peer-to-peer is een begrip dat oorspronkelijk uit de computerwereld komt, het betekent ‘van gelijke tot gelijke’. Wellicht was Bauwens niet de eerste, hij denkt aan het werk van iemand als Yochai Benkler, maar hij was wel een van de eersten die het p2p-principe hebben toegepast als sociale structuur op andere vlakken van de samenleving. Fundamenteel gaat het over de capaciteit van mensen om als gelijken onder elkaar samen waarde te creëren, via speciale licenties die het delen mogelijk maken. Het internet en de nieuwe technologieën laten meer dan ooit toe om makkelijk met elkaar in contact te komen en samen te werken. Zonder de normale hiërarchische structuren, maar door onderlinge coördinatie, op een globale schaal. ‘Peer-to-peer is dus niet zomaar een spelletje’, zegt Bauwens. ‘Het is het verhaal dat onze planeet nodig heeft.’

Parasitaire P2P

Centraal in dat verhaal staat het begrip commons, gemeengoed. Bauwens legt uit. ‘In de middeleeuwen al hadden boeren vaak een gemeenschappelijk stuk eigendom. Daarover maakten ze afspraken, om bijvoorbeeld op bepaalde tijdstippen vruchten te plukken.Commons is geen privaat goed en ook geen eigendom van de overheid, maar wordt beheerd door een gemeenschap van burgers, gebruikers en producenten, die er de voordelen of gevolgen van ondervinden.’

‘In de westerse wereld heeft het kapitalisme dat gemeengoed proberen af te breken. Het evenwicht tussen privé- en gemeenschappelijk bezit werd, zeker in de voorbije decennia, steeds ernstiger verstoord. Maar via het internet is het doodeenvoudig om samen op grote schaal gemeengoed te realiseren. Op die manier komencommons opnieuw in de kijker. En leiden ze naar een nieuwe manier van denken en aanpakken.’

zie onze nota over eigendom en staat

Kunt u daar voorbeelden van geven?

‘Eerst was er de vrije software, Linux. Een groep mensen creëerde die nieuwe software, maar privatiseerde hem niet en begon hem met iedereen te delen. Eén voorwaarde: als je er gebruik van maakt en er iets aan verandert, moet je die verbetering ook delen met de andere gebruikers. Wikipedia is nog een voorbeeld: een digitale bundeling van kennis op basis van vrijwillige bijdragen, die de oude encyclopedieën zo goed als overbodig heeft gemaakt.’

‘Momenteel evolueren we van een kapitalistische economie, gebaseerd op arbeid en kapitaal, naar een p2p-economie, gebaseerd opcommons en een vrijere taakverdeling. Maar omdat het allemaal nog gefragmenteerd is, zien mensen het volledige plaatje niet. Als onderzoeker kijk ik met de P2P Foundation naar die nieuwe initiatieven en vormen waarmee mensen bezig zijn, probeer er de onderliggende structuur en logica van te begrijpen en die inzichten naar het grote publiek te brengen.’

Commons, samenwerken, deeleconomie: het klinkt allemaal goed. Maar wat met bedrijven als Uber en Airbnb? Ze laten uitschijnen dat ze deel uitmaken van die sociaal gedreven p2p-economie, maar zijn evengoed gericht op winstmaximalisatie en beurswaarde.

‘Dat is inderdaad een probleem. In de nieuwe deeleconomie overheersen Uber en Airbnb, en Facebook zwaait de plak over de sociale media. Vandaag heeft het 1,3 miljard actieve gebruikers en het verandert de samenleving door de manier waarop het, via peer-to-peercommunicatie, mensen met elkaar in contact brengt. Maar zonder gebruikers heeft Facebook geen waarde. Het maakt gigawinsten door onze aandacht, het schaarste-element, te verkopen aan andere bedrijven. Wij creëren dus 100 procent van de marktwaarde, maar de opbrengsten gaan integraal naar Mark Zuckerberg. In het kapitalistische systeem betaal je de mensen tenminste nog voor hun arbeid, de toegevoegde waarde. Airbnb en Uber faciliteren, maar voegen zelf niets toe en nemen geen enkele verantwoordelijkheid. Op die manier werken ze veel goedkoper dan hotels en taxibedrijven, kunnen ze de markt innemen en grote winsten maken. Zo’n systeem kan niet blijven werken, want het is parasitair, ook voor het kapitalisme zelf. De p2p-dynamiek kan het huidige maatschappijmodel dus ook enorm verstoren.’

Coalition of the Commons

Hoe los je dat op? Michel Bauwens kijkt naar de politiek. Partijen en overheden die de kracht van het nieuwe model inzien en ermee aan de slag gaan. ‘Zo kun je in Gent of Antwerpen perfect een eigen gemeengoedversie van Uber oprichten en de winst ervan verdelen onder de chauffeurs. Waarom doen we dat niet? De rol van stedelijke overheden kan daarbij cruciaal zijn, door als facilitator van een deeleconomie op te treden.’

Bauwens stelt een Coalition of the Commons voor. ‘Door de digitalisering wordt traditionele arbeid steeds schaarser en kunnen we geen sociale compromissen meer sluiten enkel op basis van klassieke loonarbeid. Het moet wel mogelijk zijn om een nieuwe sociale en politieke meerderheid te creëren rond het idee van de commons. Je hebt het succes van de Piratenpartijen – in IJsland worden ze volgens recente peilingen de grootste partij – die de digitale cultuur vertegenwoordigen. Je hebt de Groenen, die de natuur als gemeengoed vertegenwoordigen. Je hebt nieuwe progressieve partijen, zoals het Griekse Syriza en het Spaanse Podemos en Barcelona en Comù (‘Barcelona Samen’, nieuw burgerplatform dat bij de laatste verkiezingen een meerderheid behaalde en met Ada Colau de nieuwe burgemeester leverde, red.), die zijn voortgekomen uit de Occupy-, de 15 mei- en Syntagma Squarebewegingen: allemaal groeperingen die sterk de peer-to-peer-principes hebben toegepast. Ik denk ook aan de grote mobilisatie die politici als Bernie Sanders in de VS en Jeremy Corbyn in Groot-Brittannië teweegbrengen en aan nieuwe burgerbewegingen zoals Hart Boven Hard/Tout Autre Chose in België.’

(op dreef) ‘We hebben vandaag een negatief sociaal contract. Wat is onze belofte aan onze jongeren? Dat je, áls je een geschikte job vindt, harder en langer zal moeten werken. Dat studeren steeds duurder zal worden, dat je je volwassen leven zult beginnen met schulden. Dat je geen huis zult kunnen kopen, als je geen rijke ouders hebt. De huidige Nederlandse en Britse regering, en ook de Belgische, kiest voor een trek-uw-plansamenleving. Een gevaarlijk model, want het vernietigt in ijltempo de solidariteitsmechanismen en het sociale weefsel. Het nefaste Europese austeritybeleid, gedicteerd door dezelfde grootbanken die ons met hun roekeloze gespeculeer en hebzucht in de crisis hebben gestort, drijft landen naar de bedelstaf. Willen we dat veranderen, dan zullen we, zoals de arbeiders ooit een arbeidersbeweging hebben opgebouwd, een commonsbeweging moeten creëren.’

Ziet u dat zonder slag of stoot gebeuren?

‘Dat moet uiteraard op een democratische manier gebeuren, maar het gaat wel om radicaal andere politieke keuzes – je kunt die niet alleen bewerkstelligen door op je eentje microfabrieken te bouwen. Je moet dan denken aan het grondig veranderen van instituties en instellingen, aan méér democratie en burgerparticipatie. Of dat een gewelddadig proces is of niet, hangt niet van ons af. Wel van het feit of het systeem soepel genoeg is om die innovaties te accepteren. Een systeem wordt pas gewelddadig, als het niet meer kan veranderen zónder geweld. Dat moeten we absoluut vermijden. Ik pleit voor evolutie en samenwerking, in plaats van voor revolutie en onderlinge verdeling.’

Dat de veranderingen volop bezig zijn, toont u in uw boek aan via een reeks succesvolle cases.

‘Ja, ik denk aan Fora do Eixo, een groot p2p-cultuurnetwerk in Brazilië dat erin is geslaagd een grote alternatieve muziekeconomie te creëren. Je hebt er ook Curto Café, een alternatieve koffiegemeenschap die heel wat peer-to-peer-principes gebruikt: openheid in de productie en de boekhouding, een open recept en wie investeert, wordt terugbetaald met gratis koffie. Of het Broodfonds in Nederland, een mooi voorbeeld van onderlinge solidariteit bij ziekte of ongeval tussen kleine zelfstandigen, freelance kenniswerkers en kleine ondernemingen – het nieuwe precariaat, dat zouden de vakbonden dringend moeten beseffen. En in Zwitserland heb je WIR, een p2p-organisatie van 62.000 ondernemers die werkt als een soort ‘nieuwe gilde’ en haar leden helpt en versterkt door kredietverstrekking via een alternatieve munt, de WIR franc, buiten de traditionele banken om. Allemaal dingen die de arbeidersbeweging in de 19de eeuw al deed, maar nu in een nieuw technologisch jasje zitten.’

VAN TINA NAAR TAPAS

U reist vanuit uw thuisbasis in Thailand vrijwel continu de wereld rond, met een onvermoeibare, haast apostolische bevlogenheid. Wat houdt u gaande?

‘Als je iets wilt veranderen, moet je mensen hoop geven en die energie mobiliseren. Misschien lukt het niet, maar als je begaan bent met sociale rechtvaardigheid en de planeet, en iets wilt bereiken, kun je gewoon niet anders. Tijdens mijn burn-out werd het me duidelijk dat een engagement met mijn medemens, van gelijke tot gelijke, een essentieel deel van mijn leven moest zijn. Het peer-to-peer verhaal was daar de logische uitkomst van.’

‘In The Varieties of Religious Experienceheeft Harvard-filosoof William James het over de ‘once born’ en de ‘twice born’. Er zijn mensen die geboren worden en onmiddellijk hun plaats vinden. Je hebt er ook die een strijd moeten leveren, een crisis doormaken. Als die erin slagen, zegt James, om later in hun leven erbovenop te komen, zijn dat de mensen die de wereld veranderen. Ik was als jongeman niet gelukkig. Vond mijn plaats niet, heb moeten worstelen om zingeving te creëren. En dan gebeurt er iets waardoor alles samenvalt en je weet: dit is mijn weg. Ik doe dit dus omdat ik het móét doen.’

Beschouwt u uzelf als een wereldverbeteraar?

(resoluut) ‘Ja.’

Ik vraag het omdat het een woord is dat mensen nauwelijks nog in de mond durven nemen.

‘Ja, maar dat is net het probleem. Dat heersende cynisme, in combinatie met het dominante neoliberale denken. Sommige politici proberen de mensen wijs te maken dat er geen andere opties zijn dan het beleid dat we nu voorgeschoteld krijgen. Dat is een verschrikkelijke onderdrukking van de mens en van het menselijke potentieel. Ik zeg het vaak: we moeten van TINA (There Is No Alternative, red.) naar TAPAS (There Are Plenty of Alternatives’, red.), want er zijn wel degelijk alternatieven.’

‘Momenteel zijn miljoenen mensen hun leven aan het veranderen. Ze accepteren steeds minder het dominante neoliberale economische denken en willen ethisch, duurzaam en solidair handelen. Uit een onderzoek in Finland is gebleken dat maar liefst 95 procent van de Finse designstudenten wil meewerken aan duurzaamheidsinitiatieven. Mensen zetten zich in voor hun wijk en voor natuurbehoud, organiseren repair cafés, zetten coworking spaces en FabLabs op, delen hun wagens en materiaal, en produceren alternatieve energie, geïnspireerd door de succesvolle burgercoöperatieven in Duitsland, waar 96 procent van de hernieuwbare energie wordt geproduceerd buiten de energiemaatschappijen om. Op die manier ontstaat er een tegenmacht die de bestaande macht uitdaagt, met solidariteit, duurzaamheid en gedeelde kennis als belangrijkste pijlers.’

Er is nog hoop?

‘Er is zeker hoop. En het is belangrijk om hoop te hebben. Niet omdat mensen die de wereld willen verbeteren, daar altijd volledig in slagen. Maar beeld je in dat je zelfs niet meer probeert. Dan boer je zeker achteruit.’
RTS - Radio Télévision Suisse
Interview 2012 avec Jean Ziegler, un homme vrai et sincère - A REVOIR !
Edited: 201512120054


Ziegler témoigne entre autre sur:
La faim dans le monde;
2,2 million d'enfants en Espagne ont faim;
L'argent de sang dans les banques suisses;
Le rôle du Crédit Suisse;
L'argent et les crimes de Mobutu au Congo;
L'argent criminelle placé en Suisse;
Son passage au Katanga (1962);
L'Egypte et l'argent de Mubarak (682 millions de FS);
L'argent du Yemen en Suisse;
Les crimes d'Assad ("l'incarnation du mal") en Syrie;
Le rôle du Conseil Fédéral en Suisse;
etcetera.

A propos du procès HSBC-Suisse (SwissLeaks): Hervé Falciani fut condamné par défaut à 5 ans de prison le 20151127.

"En Suisse on est passé de la négation à la répression (les procès) et puis à l'arrogance sans masque vis-à-vis la fraude fiscale et l'argent criminelle."
"La jungle avance en Europe."

Pour information, voici comment le système politique suisse fonctionne. On peut dire qu'il prend la forme de Directoire.
Le Conseil fédéral est l'organe exécutif de la Confédération suisse. Il est formé de sept membres, élus ou réélus — le même jour mais l'un après l'autre — pour un mandat de quatre ans renouvelable par l'Assemblée fédérale. Traditionnellement, un conseiller fédéral est réélu jusqu'à sa démission et les cas de non-réélection sont extrêmement rares (quatre entre 1848 et 2007).

Chacun des membres du Conseil est responsable de l'un des sept départements de l'administration fédérale mais le conseil lui-même fonctionne selon le principe de la collégialité. Le président de la Confédération est élu en son sein par l'Assemblée fédérale pour un an. Celui-ci est un primus inter pares avec un simple rôle de représentation. Son élection se fait traditionnellement par rotation (tournus) sur base de l'ancienneté entre les membres. (src: wiki, 20151212)
LT
De structuur van IS - INPUT-OUTPUT-schema aangepast
Edited: 201512111331
Army Colonel Steve Warren told a Pentagon briefing that coalition strikes had killed Abu Salah (aka Muwaffaq Mustafa Mohammed al-Karmoush), ISIS' financial minister. (src: NBC 20151210)

Het ​OFAC (Office of Foreign Assets Control - US Department of the Treasury) had Abu Salah op 20150929 toegevoegd aan de SDN (Specially Designated Nationals) en wel als volgt:
AL-KARMUSH, Muwaffaq Mustafa Muhammad (a.k.a. AL KASAB, Muwafaq Mustafa Muhammad Ali; a.k.a. AL-KARMOUSH, Muafaq Mustafa Mohammed; a.k.a. AL-KARMUSH, Muwafaq Mustafa; a.k.a. AL-KARMUSH, Muwafaq Mustafa Muhammad 'Ali; a.k.a. AL-KARMUSH, Muwaffaq Mustafa; a.k.a. AL-KARMUSH, Muwaffaq Mustafa Muhammad 'Ali Mahmud; a.k.a. EL KHARMOUSH, Muwaffaq Mustafa Mohammad; a.k.a. KARMOOSH, Muwafaq Mustafa Mohammed Ali; a.k.a. KARMUSH, Muwaffaq; a.k.a. MUHAMMAD, Muwaffaq Mustafa; a.k.a. "Abu Salah"; a.k.a. "AL-'AFRI, Abu Salah"); DOB 01 Feb 1973 (19730201); citizen Iraq; Gender Male; Passport A5476394 (Iraq) (individual) [SDGT].
raadpleeg de lijst van OFAC-SDN
Ondertussen blijft de discussie over de olie-export aanhouden. Volgens Reuters zou het gaan om 500 miljoen $ maar er wordt niet bij gezegd over welke periode het gaat. Het is onwaarschijnlijk dat de opbrengsten in cash worden aangehouden.

Small Arms Survey
There and Back. Trajectories of North African Foreign Fighters in Syria
Edited: 201512091921
Extracts:
While there are also fighters from Algeria and Egypt, this Issue Brief concentrates on those from Libya, Morocco, and Tunisia.

Recruits are also encouraged to establish a modern identity, dressing in western clothing, even having a pass-port issued with a photo showing them so dressed. Fighters are discouraged from discussing their intentions with family.

Tunisian fighters are still largely recruited traditionally via personal contacts. Recruitment often begins at mosques, many of which were ‘colonized’ by more radical strains of Islam after the fall of the Ben Ali government in 2011.

Returning from Syria to Morocco appears to be more difficult and there is less of a set route. Online sources suggest flying to Libya and travelling overland through Algeria to its mountainous northern border with Morocco. Once there, returning fighters are advised to sneak across the border, along the same paths used by sub-Saharan migrants trying to get to Europe.

Indeed, the Libyan Transitional National Council was among the first ‘governments’ to formally recognize the Syrian opposition as the ‘legitimate (governmental) authority’ in Syria.

Indeed, (...), some foreign fighters in Syria have already said they will go home and wage jihad against their own governments.



read the report of July 2015
RT
Albanië/Tirana: duizenden protesteren tegen regering en corruptie. De betogers eisen het ontslag van premier Edi Rama.
Edited: 201512090158
De zware rellen gaan gepaard met brandstichting.
Albanië is een buurland van Montenegro, dat vorige week werd uitgenodigd om deel uit te maken van NATO.
Aan de grens tussen buurland Macedonië en Griekenland zitten duizenden migranten vast. Het gaat om (economische) vluchtelingen uit volgende landen: Marokko, Tunisië, Iran, Algerije, Yemen, Eritrea, Pakistan en Somalië.
De regio wordt een kruitvat.
LT - FR3
Sarkozy en Kadhafi - 'la carte à jouer'
Edited: 201512081645
6 oktober 2005: Sarkozy , minister van BiZ onder Chirac, bezoekt Kadhafi in Tripoli; het contact is ingeleid door Ziad Takieddine, een makelaar in wapens. De nabijgelegen oliestaat Lybië is een gegeerde bruid. Trouwens, had Tony Blair het jaar voordien niet de hand geschud van Kadhafi?
2007: Sarkozy verkozen tot president (53%)
2007: S. lanceert idee van 'Union de la Méditérranée'

juli 2007: de EU staat op het punt om vijf Bulgaarse verpleegsters, door het Lybische gerecht ter dood veroordeeld, vrij te krijgen; achter de schermen onderhandelt S. met K. en weet hun vrijlating als een pluim op zijn hoed te steken; de entourage van K. zegt: 'on lui donnait une carte à jouer'. De methodiek doet denken aan het spel dat werd gespeeld met de gegijselden in Iran ten tijde van de revolutie en de verkiezing van Ronald Reagan (1979-1980); de entourage van Reagan zou de bevrijding vertraagd hebben om Carter geen 'carte à jouer te geven'.
25 juli 2007: S. bezoekt K. in Tripoli; er worden tien handelsakkoorden getekend, ook wapenakkoorden.
10 december 2007: K. op officieel maar clownesk bezoek in Parijs; de Franse staatssecretaris van de mensenrechten verneemt uitgerekend op die dag de ware omstandigheden waarin de vijf Bulgaarse verpleegsters werden vastgehouden en gefolterd en onthult die aan de pers; het bezoek gaat toch door; Bernard Kouchner, de minister van BuZ (van 20070518 tot 20101113), veroordeelt in het parlement de schending van de mensenrechten door Lybië; S. zegt aan de pers dat hij K. heeft aangepakt over de mensenrechten maar K. ontkent voor de camera dat daarover is gesproken; de officiële ondertekening van omvangrijke handels- en wapenakkoorden (o.a. met Dassault) gaat gewoon door maar K. zal die nooit honoreren.
13 juli 2008: Sommet fondateur de l'Union de la Méditerranée; Kadhafi boycot deze top. Voor S. - le petit Napoléon - had het 'un moment de gloire' moeten worden.
2008-2011: stilte in de Frans-Lybische betrekkingen.
2011: Arabische lente in Tunesië en Egypte slaat ook naar Lybië over; Sarkozy: 'Monsieur Kadhafi doit partir.'
maart 2011: Bernard-Henri Lévy duikt op in Benghazi en regelt ontmoeting tussen S. en de rebellenleiders in Parijs. S. maakt die ontmoeting ook bekend en erkent op 10 maart de leiders (Libyan Transitional National Council) als enige vertegenwoordigers van Lybië. De Franse luchtmacht - gesteund door een coalitie - bestookt het Lybische leger. Kadhafi - woedend - verklaart voor de camera dat hij in 2005 geld heeft gegeven aan Sarkozy om diens verkiezing tot president te steunen. (sommige bronnen spreken van 50 miljoen euro)
15 september 2011: S. trekt als overwinnaar naar Tripoli en geeft er een toespraak voor de rebellen.
20 oktober 2011: K. wordt in Sirte levend gevangen genomen maar door een omstaander in het hoofd geschoten en sterft. Er komt dus geen herhaling van een proces van een dictator. Saddam Hoessein kwam in 2006 wel voor een rechtbank.


Le Monde
Bernard Tapie moet 404 miljoen euro terugbetalen in de zaak Adidas maar maakte nog vlug al zijn activa over aan een gerechtelijk beheerder
Edited: 201512080900
Le Monde révèle mardi matin qu'il avait pris soin, avant la décision de la Cour d'appel de Paris, de confier l'ensemble de ses actifs à un administrateur judiciaire dans le cadre d'une procédure de sauvegarde. (MetroNews)
La procédure de sauvegarde est une procédure collective qui protège les entreprises en difficulté en suspendant le paiement de dettes à l'ouverture de la procédure. Elle a été introduite en droit français par la loi 2005-845 du 26 juillet 2005. (wiki)
DUHAIME Christine - LT
The structure of IS/ISIL/DAESH - De structuur van Islamic State en terrorisme
Edited: 201512080155
In een interview legde Christine Duhaime (lawyer & expert on financing of terror) de link tussen Islamic State (ISIS/DAESH), terrorisme en de georganiseerde misdaad. Zij noemt ISIS/IS/DAESH een staat in wording. Wij hebben dit interview in volgend schema gegoten.
Een grote onbekende maar traceerbare component is de organisatie van het transport van de INPUT. Voor een groot deel is die visueel te detecteren (trucks, wagens, recruten, munitie, wapens), aldus Duhaime. De logistiek van de aanvoer moet buiten Syrië gezocht worden.
De binnenlandse handel omvat o.a. vrouwenhandel en handel in kinderen. Er zijn zelfs richtprijzen bekend. zie de column van Eve Ensler
De OUTPUT bevat twee knelpunten: de buitenlandse bankrekeningen en de propaganda. De transferts tussen Syrische/Irakese en buitenlandse bankrekeningen zijn te traceren maar dat vergt de goodwill van vele partners binnen een waterdicht controle-systeem. En wil dat nu juist het terrein zijn waar ook de 'superklasse' veel te verbergen heeft.
De propaganda via bvb. Twitter gaat al vlug viraal. Eén opgeheven twitter-account genereert er tien nieuwe.
Tenslotte is er de meer dan waarschijnlijke link met de georganiseerde misdaad en hun bestaand wereldwijd netwerk. Ook de knowhow inzake distributie en financiën kan daar gesitueerd worden.
see the analysis of TOC by Steven d'Alfonso - 20140904
Duhaime is ervan overtuigd dat de nationale veiligheidsdiensten een achterstand hebben inzake contra-IT en de uitwisseling van gegevens.

Business Insider
Rusland vs. Turkije: vijf jaar gevangenis voor wie Armeense genocide ontkent.
Edited: 201512062319
'And in a largely symbolic gesture on Wednesday (20151202), the Russian parliament proposed a five-year jail term for anyone who denies that the mass killings of Armenians that began under Ottoman rule in 1915 constituted a "genocide," according to an article translated by Foreign Policy columnist and Russia commentator Julia Ioffe.

Use of the word remains a charged issue in Turkey, which staunchly objects to such a characterization. Eastern Armenia remained part of the Russian Empire until its collapse in 1917.'
France 5 - Yves Calvi
Le double jeu de la Turquie - Emission du 20151202
Edited: 201512030003


Les experts autour de la table:
Dorothée Schmid, Chercheuse spécialiste de la Turquie à l'IFRI;
Frédéric Encel, Docteur en géopolitique;
Pierre Servent, Expert en stratégie militaire et spécialiste des questions de défense;
Jean-Dominique Giuliani, Président de la fondation Robert Schuman.
Présentation: Yves Calvi
Sommaire:
C’est un pacte inédit. Alors que la guerre des mots continue entre Moscou et Ankara, une semaine après que des chasseurs turcs ont abattu un bombardier Soukhoï russe à la frontière syrienne, les Européens ont scellé dimanche un plan d'action avec les Turcs pour freiner le flux de migrants vers l'Union européenne. Trois milliards d’euros vont être accordés à la Turquie pour l’aider à accueillir les 2,2 millions de réfugiés syriens qui sont sur son territoire. En échange de l’engagement d’Ankara à endiguer le flot des migrants, les 28 ont également accepté de faciliter l’obtention de visas pour les Turcs souhaitant séjourner en Europe tandis que le processus d'adhésion de la Turquie à l'UE, ouvert depuis 2005 mais au point mort depuis des années, va être "redynamisé". Est-ce que l’on peut parler d’ "une journée historique", comme l’a fait le Premier ministre turc ? Un nouveau chapitre s’ouvre-t-il dans les relations avec la Turquie ?

Principale porte de sortie des migrants, à commencer par les Syriens, la Turquie est devenue un allié incontournable d’une Europe divisée, inquiète des risques terroristes et déstabilisée par l’afflux des réfugiés. Mais rarement, la Turquie ne s’est montrée aussi ambiguë et aussi imprévisible. Que ce soit sur le dossier des réfugiés, la lutte contre l’Etat islamique ou sur le règlement du conflit syrien, comme l’a montré la semaine dernière la destruction de l’avion russe, qui complique toujours sérieusement la donne d’une coalition élargie contre Daech.

Le groupe Etat islamique contrôle désormais un territoire vaste comme la Grande-Bretagne et poursuit son ancrage hors de la zone irako-syrienne, notamment en Libye "le grand dossier des mois qui viennent", a averti hier le Premier ministre Manuel Valls. "Le terrorisme, cette idéologie totalitaire, mute en permanence", a assuré le chef du gouvernement laissant entendre que des combattants de l'organisation EI ont quitté l’Irak et la Syrie pour poursuivre le combat sur le sol libyen. Un pays où les djihadistes ont mis la main sur la ville de Syrte et profitent du chaos qui y règne pour étendre leur influence. Lundi, on a appris que deux Français qui voulaient rejoindre les camps libyens de Daech ont été arrêtés en Tunisie et remis aux autorités françaises, le 13 novembre 2015.

Remarques:
Giuliani: je suis contre l'adhésion de la Turquie à l'Union européenne; il faut savoir que la Turquie touche 1 mia d'euros par an dans le cadre de la pré-adhésion; Erdogan est en train d'effacer le Kemalisme.
Servent: Poetin va vers le tsarisme, Erdogan rêve de l'empire ottomane; il faut attaquer ISIS/DAESH en Lybie (Syrte) même SANS mandat de la communauté internationale.
Les experts sont d'accord sur le fait qu'une contrebande de pétrole existe entre la Syrie et la Turquie.



France 5 est une chaîne de télévision généraliste française de service public
International New York Times
Thaise drukker censureert INYT
Edited: 201512021623
De Thaise drukker vond het raadzaam een artikel over de collectieve depressie en de rampzalige economische in Thailand weg te laten.
Sinds de staatsgreep van 22 mei 2014 leeft het koninkrijk Thailand onder een militaire dictatuur, o.l.v. generaal Prayut Chan-o-cha (°1954).

lees meer over de schending van mensenrechten en censuur op de site van HRW


Het reisadvies van het Belgische ministerie van buitenlandse zaken luidt als volgt: "Sinds de staatsgreep van 22 mei 2014 wordt Thailand de facto bestuurd door het leger. Op grond van artikel 44 van de interim grondwet beschikt de eerste minister over ruime bevoegdheden om de openbare orde te handhaven en de vrijheid van meningsuiting en vereniging te beperken. Kritiek geven op de staatsgreep, het koningshuis of de regering is strafbaar. Blijf weg van samenscholingen en leef steeds de instructies van de lokale autoriteiten na. Het risico op geweld blijft bestaan."
LT
The 5 pillars of Saoudi-Arabia - De 5 pijlers van Saoedi-Arabië
Edited: 201511272326


Schema deels gebaseerd op RATHMELL Andrew, Saoedi-Arabië, het koninkrijk van de olie, in: Het Midden-Oosten hertekend (boeknummer 19960211) en een tiental andere boeken.
Er is een groeiende bewustwording in Europa rond het feit dat Saoedi-Arabië een cruciale rol speelt in het Syrisch conflict.
Zo werden er in het Belgische parlement vragen gesteld aan minister Reynders (BuZ) over een op til zijnd belastingsverdrag met het land. Zoals gewoonlijk volgt er dan een evasief antwoord. Het is ook jammer dat de oppositie deze vragen stelt: het kalf is dan al verdronken voor het geboren is. De Saoedische investeringen in de Antwerpse haven - goed voor 900 banen gespreid over vijf jaar - leggen blijkbaar meer gewicht in de schaal dan barbaarse onthoofdingen en mateloos geweld. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Is dat de ethiek van politieke partijen, ondernemers en vakbonden? Of raakt die ondergesneeuwd tijdens het parcours van geven en nemen?
Op het internationale forum stelt men vragen bij de financiering van ISIS/DAESH, de excursie van westerse staatshoofden naar SA in januari 2015, de steun aan Europese moskeeën, de onderdrukking van vrouwen, de (publieke) onthoofdingen onder de sharia-wetgeving, het willekeurige optreden van de gevreesde religeuze politie (Committee on the Promotion of Virtue and Prevention of Vice), aan slavernij grenzende tewerkstelling van buitenlandse werknemers en het racisme tegenover hen, etcetera.
Op het binnenlands vlak ontstaat er in SA een probleem wanneer de olieprijzen laag blijven. Wellicht zien oliestaten met lede ogen aan hoe de wereld zich keert naar alternatieve energiebronnen (zon, wind, schaliegas, hydro, ...) en hoe de Russische energieleveranciers hun netwerk van 'pipelines' gestadig uitbreiden. Overigens zijn de 'global oil players' zowel in SA als in Rusland actief.
De rol van de ulama's (de religieuze klasse) is alles behalve transparant. Zij onderhouden de basis van het wahabisme (genoemd naar de predikant Mohammed ibn Abd al-Wahhab) en zorgen voor de legitimering van het regeringsbeleid. Tegelijk vangt het wahabisme de ontgoochelden op en leidt hen naar een (buitenlands) vijandelijk doel.
De rol van de USA - daaronder verstaan de rol van de oliemaatschappijen - is dubbel: enerzijds de afname en distributie van de olie, anderzijds de leverancier van allerlei wapentuig. De politieke situatie en de mensenrechten in SA zijn zelden het voorwerp van debat. Zo lijkt een directe kritiek van een Amerikaanse presidentskandidaat op het beleid wel op politieke zelfmoord.
Tenslotte nog een woord over Europa. De EU krijgt in het verhaal de rol toebedeeld van lijdend voorwerp: opname van vluchtelingen uit Syrië, Afghanistan, Irak en aanslagen van terroristen. Binnen de driehoek USA - Rusland - SA wordt het Europese model aan diggelen geslagen en we moeten ons durven afvragen of er geen economische oorlog woedt onder de sluier van het fundamentalistisch islamisme. (Wordt vervolgd ...)


Sergei Lavrov, Foreign Minister of Russia
"Our attitude to the Turkish people has not changed, we have questions over the actions of Turkey's current leadership."
Edited: 201511261742
News
ISIS eist de verantwoordelijkheid op voor de aanslag op een bus van de presidentiële wacht in de Tunesische hoofdstad Tunis. Bij de explosie zijn twaalf mensen omgekomen.
Edited: 201511261149
Volgens de Tunesische autoriteiten strijden duizenden Tunesiërs aan de zijde van de extremisten in Irak, Syrië en Libië.
Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen - Persbericht
Aantal krantenwinkels in België daalt: 4.132 in 2009, 3.606 eind 2013, 3.424 eind 2014 - De trend werd reeds in de jaren 80 ingezet toen benzinestations en warenhuizen kranten gingen verkopen - Maar zelfstandigen maken zelden een vuist
Edited: 201511241216
Het aantal krantenwinkels in ons land is het afgelopen jaar met 5 procent gedaald. Eind 2014 waren er nog 3424 krantenwinkels actief in ons land, zo blijkt uit cijfers van de FOD Economie. Gemiddeld verdwenen er vorig jaar 3,5 krantenwinkels per week. Persverkopers hebben het vooral moeilijk met het contract tussen de overheid en Bpost voor de postbedeling van kranten en magazines. Ze beschouwen het als oneerlijke concurrentie ten opzichte van de krantenrondes die voor hen steeds beperkter worden. Ook de stijgende populariteit van online gokken, aangemoedigd door de Nationale Loterij, zorgt voor inkomstenverlies bij de krantenwinkels. “Vaak zit er voor hen niets anders op dan hun aanbod te diversifiëren met bijvoorbeeld speelgoed, wenskaarten of papierwaren of als afhaalpunt te fungeren voor bestellingen bij webwinkels”, weet Christine Mattheeuws, voorzitter van NSZ.
Het aantal krantenwinkels daalt zienderogen. Eind 2014 bestonden er, zo blijkt uit cijfers van de FOD Economie, nog 3424 krantenwinkels in ons land. Dat zijn er 5 procent minder dan een jaar voorheen (toen er nog 3606 krantenwinkels waren) en maar liefst 17 procent minder dan vijf jaar tevoren (in 2009, toen er nog 4132 persverkopers actief waren). Vorig jaar waren er 182 krantenwinkels minder, dat komt overeen met 3,5 gesloten krantenzaken per week.

Krantenwinkels hebben het vooral moeilijk met de oneerlijke concurrentie die Bpost hen bezorgt qua bedeling van kranten en magazines. Een goede maand geleden haalde Bpost opnieuw het overheidscontract binnen om kranten en magazines te verdelen en dat tot en met 2021. Het bedrijf krijgt daarvoor van de overheid een jaarlijkse vergoeding die naar schatting rond de 170 miljoen euro ligt. Vermits ook steeds meer kranten- en magazine-uitgevers hun lezers middels promoties en incentives aanzetten tot het nemen van een abonnement, die dan door Bpost gebust worden, zien krantenhandelaars niet alleen hun krantenrondes fel terugnemen, maar ook de verkoop in de winkel zelf. Wetende dat de verkoop van kranten en magazines goed is voor één derde van hun omzet, is het duidelijk dat die concurrentie sporen nalaat.

Een ander derde van hun omzet halen krantenwinkels uit de verkoop van allerlei loterijproducten, maar ook op dat vlak ondervinden persverkopers steeds meer concurrentie, voornamelijk van het online gokken dan. Zelfs de Nationale Loterij zet stevig in op online gokken, waardoor de verkoop van krasbiljetten en andere loterijspelletjes in de krantenwinkels achteruitboert. Tot slot valt op dat steeds ook meer niet-gespecialiseerde winkels zoals grootwarenhuizen en tankshops kranten en tijdschriften aanbieden. “De klassieke krantenwinkel raakt door al die evoluties stilaan in de verdrukking en zal sowieso moeten vernieuwen om te overleven”, stelt NSZ-voorzitter Christine Mattheeuws vast. “Omdat de aankoop van producten via webwinkels in de lift zit, is het bijvoorbeeld raadzaam om als afhaalpunt te fungeren. Daarnaast kan ook het productgamma uitgebreid worden met speelgoed, boeken, wenskaarten of papierwaren. Zo’n breder aanbod zal sowieso meer klanten aantrekken.”
Het zal volgens NSZ in ieder geval de uitdaging zijn voor de uitgevers, maar ook voor de loterij en de overheid om op verstandige manier met de sector om te springen, want krantenwinkels bieden een unieke service. De overgrote meerderheid van de dagbladhandelaars zijn eenmanszaken die reeds om 6 uur ’s morgens hun winkel openen en dat 6 dagen op 7. Deze service kan niet geboden worden door de grootwarenhuizen en zelfs niet door de abonnementendienst van de krant. Bovendien hebben persverkopers vaak een belangrijke rol bij het werven van klanten: de gratis producten bij een krant of tijdschrift kunnen vaak enkel bekomen worden bij de krantenwinkel. In die zin blijven zij een onmisbare partner voor de uitgevers van kranten en magazines. De ondernemersorganisatie is in ieder geval tevreden dat CD&V-kamerleden Griet Smaers en Leen Dierick in een resolutie pleiten voor financiële ondersteuning van de krantenwinkel.
Marc De Vos, [Frank Vandenbroucke], [Anthony Atkinson]
Ongelijk maar fair - Itinera gaat de mist in
Edited: 201511231824
In dit boek zet professor Marc De Vos (directeur van denktank Itinera) vraagtekens bij de stellingen van Piketty. In een interview wordt al gauw duidelijk waar het werkelijk om gaat: de professor wil zichzelf profileren als diegene die 'anders' nadenkt, diegene die wil verhinderen dat de bevindingen van Piketty uitdraaien op een nieuwe ideologie, diegene die Piketty verwijt én economisch historicus, én politiek raadgever te willen zijn. 'Piketty heeft een verborgen agenda en de discussie is een hype', luidt het.
De Vos stelt de beschikbare statistiek in vraag en zou liever naar de evoluties binnen de gelaagdheid gaan kijken, trajecten van mensen binnen de arbeidsmarkt gaan onderzoeken. Enzovoort. In het Frans noemt men die tactiek 'brouiller les pistes'. Er zijn ook passages over genetisch determinisme, versterkt door contextuele variabelen.
Frank Vandenbroucke noemde in een gesprek voor Kanaal Z (20151119) het boek eenzijdig en herhaalt tweemaal 'het mankeert absoluut nuance'. FVDB poneert dat we - willen we armoede en ongelijkheid verminderen - aandacht moeten hebben voor onze kinderen. De Vos kon nauwelijks weerwerk bieden in de discussie, verloor de pedalen in zijn wirwar van nepargumenten en was zichtbaar blij dat de uitzending afliep. Itinera maakte een slechte beurt.
bekijk het gesprek hier
Commentaar LT:
Economen - het zijn ook maar mensen - hebben de neiging mekaar tegen te spreken, al was het maar om te kunnen surfen op de deining die hun succesvolle collega (Piketty) heeft veroorzaakt. We vrezen dat het boek van De Vos met die bedoeling in elkaar is geknutseld.
Het is wellicht waar dat ongelijkheid van alle tijden is. Het is ook waar dat succes mag worden beloond. Het wordt echter een andere zaak als de rijken, de vermogenden, de grootverdieners via allerlei truuks hun bijdragen aan het inkomen van de staat trachten te minimaliseren. We hebben het hier over de belastingconstructies die o.a. LuxLeaks uitbracht. De staat kan dan niet de nodige middelen verzamelen om bijvoorbeeld kinderen via onderwijs uit de kansarmoede te halen. De superrijken kunnen daarentegen via privé en voortgezet onderwijs hun kinderen bijkomende kansen bieden.
Die redenering missen we bij De Vos. Hij mist totaal de trein door niet te willen inzien dat belastingen een directe impact hebben op de uitkering van dividenden. Belastingen noemt hij iets dat komt NA de bruto-inkomensvorming, terwijl de logica zegt dat belastingen inherent geworden zijn aan de strategie van bedrijven, trusts en concerns. De externe fiscale consultants zijn belangrijker geworden dan de financiële directie van een concern. De herverdelende correctiemechanismen die de staat via belastingen wil laten plaatsvinden worden door de 'global players' ontvlucht en dus gesaboteerd. De staat kan op die manier nog slechts de miserie proberen te managen. De vermogensaccumulatie is in die context pure diefstal en een daad van incivisme.

Het werk van Marc De Vos werd verkozen tot LIBERALES BOEK van 2015; dat zegt in dit geval meer over de kwaliteit van de jury dan over die van het boek.


Omdat er belangrijker boeken zijn dan dat van De Vos geven we hier een lijstje met de boeken van Anthony Atkinson:
Atkinson, Anthony B.; Harrison, Allan J. (1978). Distribution of personal wealth in Britain. Cambridge New York: Cambridge University Press. ISBN 9780521217354.
Atkinson, Anthony B.; Stiglitz, Joseph E. (1980). Lectures on public economics. London New York: McGraw-Hill Book Co. ISBN 9780070841055.
Atkinson, Anthony B. (1983). The economics of inequality. Oxford Oxfordshire New York: Clarendon Press Oxford University Press. ISBN 9780198772088.
Atkinson, Anthony B. (1995). Incomes and the welfare state: essays on Britain and Europe. Cambridge New York: Cambridge University Press. ISBN 9780521557962.
Atkinson, Anthony B. (1996). Public economics in action: the basic income/flat tax proposal. Oxford New York: Oxford University Press. ISBN 9780198292166.
Atkinson, Anthony B. (1999). The economic consequences of rolling back the welfare state. Cambridge, Massachusetts: MIT Press. ISBN 9780262011716.
Atkinson, Anthony B.; Bourguignon, François (2000). Handbook of income distribution. Amsterdam New York: Elvesier. ISBN 9780444816313.
Atkinson, Anthony B; Stern, Nicholas H.; Glennerster, Howard (2000). Putting economics to work: volume in honour of Michio Morishima 22. London: London School of Economics and Political Science, and the STICERD – Suntory-Toyota International Centre for Economics and Related Disciplines. ISBN 9780753013991.
Atkinson, Anthony B. (2004). New sources of development finance. Oxford New York: Oxford University Press. ISBN 9780199278558.
Atkinson, Anthony B.; Piketty, Thomas (2007). Top incomes over the Twentieth Century: a contrast between Continental European and English-speaking countries. Oxford New York: Oxford University Press. ISBN 9780199286881.
Atkinson, Anthony B. (2008). The changing distribution of earnings in OECD countries. Oxford New York: Oxford University Press. ISBN 9780199532438.
Atkinson, Anthony B.; Piketty, Thomas (2010). Top incomes: a global perspective. Oxford New York: Oxford University Press. ISBN 9780199286898.
Atkinson, Anthony B. (2014). Public economics in an age of austerity. New York: Routledge. ISBN 9781138018150.
Atkinson, Anthony B. (2014). Inequality: What Can Be Done?. Harvard University Press. p. 384. ISBN 9780674504769.
Bertrand Russell
Wat we moeten doen: niet bang zijn te leven
Edited: 201511231730
We moeten op onze eigen benen staan en de wereld frank en vrij tegemoet zien - de goede feiten, de slechte feiten, de schoonheden en de lelijkheid; zie de wereld zoals deze is en wees er niet bang voor. Verover de wereld met intelligentie en niet alleen door slaafs onderworpen te zijn aan de verschrikkingen die met het leven verbonden zijn. Het hele begrip god is een begrip dat is ontleend aan antiek oriëntaals despotisme. Het is een begrip dat de vrije mens niet waardig is. Als je hoort hoe mensen zichzelf in de kerken vernederen, en hoe ze zeggen dat ze ellendige zondaren zijn en nog veel meer, dan lijkt dit verachtelijk en onwaardig voor zichzelf respecterende mensen. We horen op te staan en de wereld open in het gelaat te zien. We horen van deze wereld het beste te maken dat we kunnen, en als het niet zo goed lukt als we zouden willen, dan zal het uiteindelijk toch beter zijn dat wat die anderen er in al die eeuwen van hebben gemaakt. Een goede wereld heeft kennis nodig, vriendelijkheid en moed; ze heeft niets aan vol spijt hunkeren naar het verleden of aan het beperken van de vrije intelligentie door woorden die lang geleden zijn geuit door mensen zonder kennis. Deze wereld moet zonder angst zijn en onze intelligentie moet zich vrij kunnen ontwikkelen. Er is hoop voor de toekomst nodig, de wereld heeft niets aan steeds terugkijken naar een verleden dat dood is, en dat naar ons vertrouwen ver voorbijgestreefd zal worden door de toekomst die onze intelligentie kan creëren.

Uit: Deze lezing werd door Russell gehouden op 6 maart 1927 voor de Zuid-Londense afdeling van de National Secular Society, in de Battersea Town Hall.
Vertaling: Els Geuzebroek
de hele lezing consulteren
AFP - Le Figaro - deredactie.be
MALI: Aanval op Radisson-hotel in Bamako
Edited: 201511210015



Bij de aanval van moslimterroristen zouden 27 doden zijn gevallen.
L'Algérien Mokhtar Belmokhtar, chef du groupe djihadiste Al-Mourabitoune, fidèle à Al-Qaïda, "est sans doute à l'origine" de l'attentat à l'hôtel Radisson Blu à Bamako, a déclaré aujourd'hui le ministre français de la Défense, Jean-Yves Le Drian.
De gijzeling werd in een brief opgeëist door Al Qaeda in de Magreb en Al-Mourabitoune.
Alhoewel Al-Qaeda achter de aanslag zit, werd er toch een vlag van ISIS/DAESH in het hotel gevonden. Wie manipuleert wie? De slachtoffers hebben er geen boodschap aan.
Frankrijk is militair aanwezig in het land, een der armste in Afrika.
80 procent van de bevolking belijdt de islam.
Anthony Sampson
De 7 zusters (uittreksel)
Edited: 201511201649


"Maar de Amerikaanse maatschappijen wilden nu graag een compromis aangaan en na drie jaar van onderhandelen kwamen alle partijen eindelijk in 1928 in Oostende tot overeenstemming.
Daar niemand precies wist wat nu eigenlijk het vroegere Ottomaanse rijk was, trok Gulbenkian (1869-1955) met een rood potlood een lijn op de kaart om het enorme gebied dat hij bedoelde en dat alle grote toekomstige olieproducerende gebieden omsloot, behalve Iran en Koeweit. Zo kwam de merkwaardigste verdeling in de geschiedenis van de olie tot stand, die sindsdien bekend is geworden als de Rode Lijn-overeenkomst."

zie ook 1928 Red Line Agreement
LT
Documenten over het Midden-Oosten
Edited: 201511201322
The Avalon Project van Yale Law School biedt online een collectie aan van documenten over de diplomatieke geschiedenis van het Midden-Oosten.
De collectie belicht de periode 1916 tot 2003 en brengt ook alle VN-resoluties over het Israëlisch-Palestijns conflict.
De stichting van artificiële natiestaten, gebaseerd op een verdeling van bodemrijkdommen en OLIEvelden, door de Britse en Franse regeringen, is aan te duiden als oorzaak van de vele conflicten. We kunnen dit wild kolonialisme noemen. Daarin ontbreekt de sociale component totaal en gaat het enkel om de belangen van particuliere groepen: de oliemaatschappijen en hun corrupte lokale handlangers (zie ook de notie 'puppet states').


link naar Avalon Project Middle East
CHENG François
La vraie gloire est ici
Edited: 201511160057
Collection Blanche, Gallimard
Parution : 01-10-2015
Avec ce livre, au titre qui a tout d’un énoncé manifeste, François Cheng ose de déroutants alliages : l’âpreté et la joie, le silence et la lucidité, la mort et les nuages, les oiseaux et les larmes, l’émoi et les étoiles … C’est qu’à force d’avoir mordu la poussière d’ici-bas les mots n’en finissent plus de renaître. Des âmes errantes ou du phénix, on ne sait qui mène la danse. Mais il suffit de la splendeur d’un soir pour que l’univers entier résonne soudain. Il suffit de la sincérité d’un seul cœur brisé pour que la fulgurante beauté délivre de la fragilité humaine :

Car tout est à revoir,
Tous les rires, tous les pleurs,
Toute la gloire …


Il y a dans ces pages un souffle de vie qui prend à la gorge. Sans doute parce qu’il provient d’une voix sans autre exemple. D'une voix qui éperonne la pensée, avec une acuité foudroyante et douce. La parole de François Cheng est bien celle d’un penseur, d’un poète, d’un sage passionné qui ne craint rien, pas même d’affirmer que «la vraie gloire est ici».
Wiki
Turkse Republiek Noord-Cyprus
Edited: 201511150349
1) Rauf Denktaş (Paphos, 27 januari 1924 – Lefkoşa, 13 januari 2012) was een Turks-Cypriotisch politicus. Hij was in 1975 de oprichter van de Nationale-eenheidspartij (UBP) en was van 1983 tot 2005 president van de Turkse Republiek Noord-Cyprus. Deze republiek wordt door geen enkel land behalve Turkije erkend. De president van de TRNC wordt evenwel door de VN geaccepteerd als vertegenwoordiger van de Turks-Cypriotische gemeenschap in onderhandelingen over de staatkundige toekomst van het eiland.

Internationaal werd hij sinds 1973 erkend als vicepresident van de republiek Cyprus. Cyprus heeft namelijk als staatshoofd een Grieks-Cypriotische president, die gekozen wordt door de bevolking van Grieks-Cyprus, en een Turks-Cypriotische vicepresident die door de bevolking van Turks-Cyprus gekozen wordt. Sinds 1974 is de vicepresident echter al niet meer verkozen.

Op 15 november 1983 verklaarde vicepresident Rauf Denktaş de Turkse zone eenzijdig soeverein en onafhankelijk. De nieuwe staat werd alleen door Turkije erkend. Hij noemde zichzelf sindsdien 'president van de Turkse Republiek van Noord-Cyprus'. Sinds 1985 heeft Turks-Cyprus een eigen uit vijftig leden bestaand parlement.

In april 2005 kwamen er voor het eerst in lange tijd verkiezingen in Turks-Cyprus, omdat de inmiddels tachtigjarige Denktaş het tijd vond om zijn positie over te dragen aan een opvolger. Deze opvolger werd Mehmet Ali Talat, de voormalige vicepresident van Turks Cyprus.

2) Mehmet Ali Talat (Kyrenia, 6 juli 1952) is een Turks-Cypriotisch politicus. Van april 2005 tot april 2010 was hij president van de Turkse Republiek Noord-Cyprus (TRNC). Deze republiek wordt door geen enkel land behalve Turkije erkend. De president van de TRNC wordt evenwel door de VN geaccepteerd als vertegenwoordiger van de Turks-Cypriotische gemeenschap in onderhandelingen over de staatkundige toekomst van het eiland.

Nadat Talat, destijds leider van de linkse Turkse Republikeinse Partij, tijdens de (vice)presidentsverkiezingen op 17 april 2005 met een meerderheid van 55% tot (vice)president was verkozen volgde hij op 25 april Rauf Denktaş op als machtigste man van Noord-Cyprus. Degene die de presidentsfunctie van de TRNC vervult, moet zijn partijpolitieke binding opgeven.

Op 18 april 2010 werd hij bij de presidentsverkiezingen verslagen door de rechts-nationalistische Derviş Eroğlu van de Nationale-eenheidspartij, die hem op 24 april opvolgde.

Zijn zoon Serdar Denktaş is de Turks-Cypriotische minister van buitenlandse zaken.
3) Derviş Eroğlu (Famagusta, 1938) is een Turks-Cypriotisch politicus. Van 24 april 2010 tot 30 april 2015 was hij de 3e president van de Turkse Republiek Noord-Cyprus. Hij was van 1983 tot 2006 politiek leider van de Nationale-eenheidspartij en werd dat opnieuw in 2008.

Derviş Eroğlu werd in 1938 in de Oost-Cypriotische kuststad Famagusta (Turks: Gazimağusa of Mağusa) geboren. Na de lagere school daar doorlopen te hebben ging hij naar Turkije om er hoger onderwijs te volgen. In de jaren zestig studeerde hij geneeskunde aan de Universiteit van Istanboel.

Tijdens zijn studie ontpopte Eroğlu zich als een Turks-Cypriotisch nationalist. Dit nadat Cyprus in 1960 onafhankelijk was geworden van het Verenigd Koninkrijk en in de jonge republiek etnische onlusten tussen Grieks- en Turkstalige Cyprioten uitbraken.

In 1963, na het behalen van zijn graad in de geneeskunde, keerde hij terug naar Cyprus. In zijn geboortestad Famagusta beoefende hij vijf jaar lang de geneeskunst. Hierna vertrok hij opnieuw naar Turkije, ditmaal om zich in de hoofdstad Ankara te specialiseren in urologie.

In de zomer van 1974 viel het Turkse leger zijn geboorteland binnen als reactie op een Griekse staatsgreep. De Turken veroverden een groot, noordelijk deel van het eiland en riepen er de Turkse Republiek Noord-Cyprus uit. Zo'n 200.000 Turken uit Turkije vestigden zich hierna in deze republiek, die tot op de dag van vandaag internationaal niet erkend wordt. Ook Eroğlu ging weer naar Noord-Cyprus en hij werd er politiek actief.

In 1976 werd hij parlementslid voor de in oktober 1975 door Rauf Denktaş opgerichte Nationale-eenheidspartij, vervolgens in 1976-1977 minister voor onderwijs, cultuur, jeugd en sport. In 1983, het jaar waarin Denktaş Noord-Cyprus soeverein had verklaard en zichzelf tot president had uitgeroepen, werd Eroğlu politiek leider van de UBP. Dit zou hij tot 2005 blijven en vanaf 2008 weer worden. In die eerste periode was hij driemaal minister-president (van 1985 tot 1994 en van 1996 tot 2004; in de tussentijd was hij oppositieleider) en in de tweede periode (vanaf mei 2009) werd hij dat opnieuw.

Op 18 april 2010 nam hij deel aan aan de presidentsverkiezingen. Deze won hij van zijn rivaal, zittend president Mehmet Ali Talat. Deze kreeg 42,8 procent van de stemmen tegenover 50,4 voor Eroğlu. Hij werd op 24 april 2010 geïnstalleerd.

In tegenstelling tot de pro-Europese Talat, die een federatief Cyprus voorstond, is Eroğlu voorstander van een tweestatenoplossing (wat de de facto situatie van Cyprus is), die door Grieks-Cyprus en de internationale gemeenschap wordt verworpen. Evenwel had hij aangegeven ‘niet weg te zullen lopen’ van vredesonderhandelingen met de Grieks-Cyprioten. In september 2008 waren deze onderhandelingen heropend onder toezicht van de Verenigde Naties.

In 2015 deed Eroğlu opnieuw mee aan de presidentsverkiezingen. Op 26 april nam hij het in de tweede ronde op tegen de als gematigd te boek staande Mustafa Akıncı. Deze won het van de zittend president en werd op 30 april beëdigd als diens opvolger.

Eroğlu is getrouwd en heeft vier kinderen.

4) Mustafa Akıncı (Limasol, 28 december 1947) is de vierde president van de eenzijdig uitgeroepen en niet erkende Turkse Republiek Noord-Cyprus.

Hij was tussen 1976 en 1990 de burgemeester van het Turks-Cypriotische deel van de hoofdstad Nicosia. Daar werkte hij nauw samen met zijn Griekse tegenhanger van de gedeelde stad. Daarna was hij afgevaardigde in het parlement.

In de verkiezingen van 2015 was hij presidentskandidaat en won hij het in de tweede ronde met 60,3 procent van de stemmen van de zittend president Derviş Eroğlu. Akıncı wordt gezien als een gematigd politicus die zich verzoeningsgezind opstelt tegenover de Grieken in Cyprus.

News / Lucas Tessens
Armageddon start in Parijs - ca. 130 doden - tientallen zwaargewonden in kritieke toestand
Edited: 201511140250
Terreuraanslagen van ISIS/DAESH houden Parijs in een wurggreep. Zeven daders blazen zichzelf op, één gedood door politie.
Opvallend en onverklaard is dat drie zelfmoordterroristen met bommengordels zich opblazen aan het Stade de France en - buiten zichzelf - slechts één slachtoffer maken. In de concertzaal 'Bataclan' worden 89 mensen vermoord.
President Hollande spreekt van 'une barbarie'. Hij kondigt de noodtoestand af, legt drie dagen nationale rouw op en sluit de grenzen. Het openbare leven in Parijs valt stil.

De aanslagen worden gezien als een vergelding voor de luchtaanvallen van de Franse luchtmacht op stellingen van Isis in Syrië. Het lijkt erop dat een verhoging van de druk op de militaire poot van Isis in Syrië de jihadistische terreurcellen in West-Europa activeert. Communicerende vaten, dus.

Ooggetuigen aarzelen wanneer zij spreken over de daders: 'Ce n'était pas un grand blond.' (France 2)

Geopolitiek. De absolute expert Marc Trévidic (van 12 juni 2006 tot eind augustus 2015 juge d'instruction au Tribunal de grande instance de Paris au pôle antiterrorisme) zegt in de studio van France 2 dat de aanslagen ook diplomatieke gevolgen moeten hebben: 'nu omarmen we de staten die het terrorisme steunen en Frankrijk doet dat om de olieleveringen veilig te stellen'. Letterlijk: 'le wahabisme a diffusé cette idéologie sur la planète depuis le conflit de l'Afghanistan. (...) La politique américaine vous savez ce que c'est? On adore les fondamentalistes religieux s'ils sont libérales économiquement. C'est comme ça depuis des années. C'est leur crédo! C'est super les saoudiens, c'est super le Qatar, parce qu'ils commercent, ils sont libérales économiquement. C'est tout ce qui nous intéresse. Donc ils aiment les fondamentalistes religieux. On est dans un paradoxe total.' Commentaar: Dat is een duidelijke verwijzing naar het wezen van het (neo)kolonialisme: het plunderen van bodemrijkdommen door de grote oliemaatschappijen (The Seven Sisters), het installeren en koesteren van een corrupte bovenklasse (clans met hiërarchische familiale banden) in artificiële natiestaten, geen ontwikkeling van de bevolking in de gekoloniseerde staten; dat vormt de ideale voedingsbodem voor radicaal salafisme. Trévidic doet een merkwaardige verspreking: enerzijds vernoemt hij 'la politique américaine', anderzijds zegt hij 'nous'. Net daarin ligt de verklaring: de Amerikaanse politiek van de bovenklasse verschilt niet wezenlijk van die van de Europese of de Russische of de Aziatische bovenklasse. De essentie van het (neo)kolonialisme is de misdadige collusie van particuliere belangen. Het kolonialisme is geen fenomeen tussen staten maar een feitelijk verbond van particuliere groepen die zich van een staatsstructuur bedienen en die misbruiken.
Sociale psychologie. Het ontbreken van de mogelijkheid tot sublimering van driften (onderwijs, wetenschap, kunst, muziek, werk, ...) laat ruim de plaats voor de verheerlijking van oerdriften: seks en geweld. Het vertrek naar oorlogsgebied (Syrië) kadert in die logica.
Vrijdag 13 november 2015 is een trieste datum in de Franse geschiedenis. [Of de uitgekozen datum ook een symbolische betekenis heeft is niet duidelijk: op vrijdag de dertiende oktober 1307 werden in Frankrijk alle Tempeliers op bevel van Philips de Schone gearresteerd, op grond van valse beschuldigingen; dat was de start van de uiteindelijke vernietiging van de Orde van de Arme Ridders van Christus en de Tempel van Salomo, beter bekend als de Tempeliers. (wiki)]
Westerse staatshoofden zenden de klassieke solidariteitsbetuigingen.
Het is tijd om stil te staan bij de woorden van Malraux: 'Une vie ne vaut rien, mais rien ne vaut une vie.'

laatst aangepast op 20151116, 15:10
wiki
Historique du Groupe Rossel - Le Soir
Edited: 201511111111
Historique
1887 : Pierre-Émile Rossel, avec trois amis, crée à Bruxelles un journal gratuit appelé "Le Soir".
1920 : « Rossel & fils » devient « Rossel & Cie ».
1921 : « L'Agence Rossel » (régie publicitaire) s'installe rue Royale à Bruxelles.
1957 : le siège social est installé 120 rue Royale à Bruxelles.
1966 : Rossel devient un groupe avec l'acquisition des titres de presse de «La Meuse» («La Meuse», «La Lanterne», «La Flandre libérale» et «Le Matin»).
1968 : acquisition des titres de presse de «La Gazette de Charleroi» («La Nouvelle Gazette» et «La Province»).
1970 : le groupe Rossel acquiert la marque «Vlan».
1983 : Robert Hersant entre au conseil d'administration du groupe.
1987 : Robert Hurbain succède à la présidence du groupe Rossel.
1987 : Socpresse (Robert Hersant, France) acquiert 40% du capital du groupe.
1987 : participation dans RTL Belgium (alors TVI SA) au travers d'Audiopresse.
1999 : constitution de la société Sud Presse SA (regroupant les titres La Meuse, La Capitale, La Nouvelle Gazette de Charleroi, et La Province).
2000 : Rossel met un premier pied dans « La Voix du Nord ».
2001 : Patrick Hurbain succède à Robert Urbain.
2003 : en Belgique, lancement du quotidien gratuit Metro en collaboration avec Concentra Media.
2004 : rachat avec De Persgroep de «l’Echo».
2004 : Sud Presse rachète Nord Eclair sur la Belgique.
2005 : prise de contrôle du groupe de presse «La Voix du Nord».
2005 : rachat avec De Persgroep de «De Tijd».
2005 : rachat des 40% du groupe détenus par la Souplesse.
2006 : Sudpresse lance l'hebdomadaire gratuit «7Dimanche ».
2006 : le groupe investit dans l’Internet en rachetant les sites de services www.netevents.be,www.ticketnet.be et www.cinenews.be.
2007 : Rossel déménage au 100 rue Royale à Bruxelles.
2007 : le groupe Vlan lance Fulai à Shanghai.
2007 : rachat du 1er site de rencontre en ligne belge www.rendez-vous.be et lancement d'un site consacré à l’automobile www.carchannel.be.
2008 : Rossel lance sa régie web interne.
2010 : le groupe Rossel acquiert Belgium-iPhone.
2011 : S²media rejoint le groupe Rossel.
2013 : acquisition des journaux français «l’Union», «l’Ardennais», «Est Eclair», «Libération Champagne», «l'Aisne Nouvelle» et de la radio «Champagne FM» auprès du groupe Hersant Media (GHM)4.
2014 : rachat de dix titres de presse à Lagardère Active, France, au sein du consortium 4B Media par Groupe Rossel et Reworld Media 5,6 : Psychologies magazine et Première reviennent à Rossel.
2015 : rachat de 50% de 20 Minutes, quotidien gratuit national français.
BBC - Melvyn Bragg
John Steinbeck Voice of America (documentary) - The Dustbowl - The Grapes of Wrath - The true meaning of communists: Those who want 25 cents when we offer 20 cents per hour
Edited: 201511110207
Here is a brilliant documentary you should see:
YouTube
The Forgotten European Slaves of Barbary North Africa and Ottoman Turkey
Edited: 201511081161



Gepubliceerd op 8 nov. 2015
Ohio State University history Professor Robert Davis describes the White Slave Trade as minimized by most modern historians in his book Christian Slaves, Muslim Masters: White Slavery in the Mediterranean, the Barbary Coast and Italy, 1500–1800 (Palgrave Macmillan). Davis estimates that 1 million to 1.25 million white Christian Europeans were enslaved in North Africa, from the beginning of the 16th century to the middle of the 18th, by slave traders from Tunis, Algiers, and Tripoli alone (these numbers do not include the European people which were enslaved by Morocco and by other raiders and traders of the Mediterranean Sea coast), 16th- and 17th-century customs statistics suggest that Istanbul's additional slave import from the Black Sea may have totaled around 2.5 million from 1450 to 1700. The markets declined after the loss of the Barbary Wars and finally ended in the 1830s, when the region was conquered by France.
Hundreds of thousands of Europeans were captured by Barbary pirates and sold as slaves in North Africa and the Ottoman Empire between the 16th and 19th centuries. These slave raids were conducted largely by Arabs and Berbers rather than Ottoman Turks. However, during the height of the Barbary slave trade in the 16th and 17th centuries, the Barbary states were subject to Ottoman jurisdiction and ruled by Ottoman pashas. Furthermore, many slaves captured by the Barbary corsairs were sold eastward into Ottoman territories before, during, and after Barbary's period of Ottoman rule.

The Barbary Muslim pirates kidnapped Europeans from ships in North Africa’s coastal waters (Barbary Coast). They also attacked and pillaged the Atlantic coastal fishing villages and town in Europe, enslaving the inhabitants. Villages and towns on the coast of Italy, Spain, Portugal and France were the hardest hit. Muslim slave-raiders also seized people as far afield as Britain, Ireland and Iceland.

In 1544, the island of Ischia off Naples was ransacked, taking 4,000 inhabitants prisoners, while some 9,000 inhabitants of Lipari Island off the north coast of Sicily were enslaved.870 Turgut Reis, a Turkish pirate chief, ransacked the coastal settlements of Granada (Spain) in 1663 and carried away 4,000 people as slaves. In 1625, Barbary pirates captured the Lund Island in the Bristol Channel and planted the standard of Islam. From this base, they went ransacking and pillaging surrounding villages and towns, causing a stunning spectacle of mayhem, slaughter and plunder. According to Milton, ‘Day after day, they struck at unarmed fishing communities, seizing the inhabitants, and burning their homes. By the end of the dreadful summer of 1625, the mayor of Plymouth reckoned that 1,000 skiffs had been destroyed and similar number of villagers carried off into slavery.’871 Between 1609 and 1616, the Barbary pirates ‘captured a staggering 466 English trading ships.’

In 1627, Pirates went on a pillaging and enslaving campaign to Iceland. After dropping anchor at Reykjavik, his forces ransacked the town and returned with 400 men, women and children and sold them in Algiers. In 1631, he made a voyage with a brigand of 200 pirates to the coast of Southern Ireland and ransacked and pillaged the village of Baltimore, carrying away 237 men, women and children to Algiers.

The barbaric slave-raiding activities of the Muslim pirates had a telling effect on Europe. France, England, and Spain lost thousands of ships, devastating to their sea-borne trade. Long stretches of the coast in Spain and Italy were almost completely abandoned by their inhabitants until the nineteenth century. The finishing industry was virtually devastated.

Paul Baepler’s White Slaves, African Masters: An Anthology of American Barbary Captivity Narratives lists a collection of essays by nine American captives held in North Africa. According to his book, there were more than 20,000 white Christian slaves by 1620 in Algiers alone; their number swelled to more than 30,000 men and 2,000 women by the 1630s. There were a minimum of 25,000 white slaves at any time in Sultan Moulay Ismail’s palace, records Ahmed ez-Zayyani; Algiers maintained a population of 25,000 white slaves between 1550 and 1730, and their numbers could double at certain times. During the same period, Tunis and Tripoli each maintained a white slave population of about 7,500. The Barbary pirates enslaved some 5,000 Europeans annually over a period of nearly three centuries.
SCHUMANN Harald
De Europese pers heeft een probleem: niemand legt de puzzelstukken bij elkaar
Edited: 201511071651


Wikipedia definieert de 'trojka' als volgt:
De Trojka is een samenwerkingsmandaat dat in 2010 werd ingesteld tijdens de Europese staatsschuldencrisis. Ze moet namens de Europese Unie, de Europese Centrale Bank en het Internationale Monetaaire Fonds toezicht houden op de door deze instellingen verstrekte kredieten aan noodlijdende Europese lidstaten.
De trojka bestaat uit afgevaardigden van de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank (ECB) en het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en moet tijdens de Europese staatsschuldencrisis onderhandelingen voeren met lidstaten van de eurozone die hun staatsschuld niet binnen de Europese richtlijnen hebben gehouden. Tijdens deze onderhandelingen biedt de Trojka veelal financiële noodsteun aan in ruil voor bezuinigingen.

Documentairemaker Harald Schumann wilde een onderzoek doen naar de democratische controle op de 'trojka' maar geen van de instanties wilde uitleg geven. Het Europees Parlement kan geen controle uitoefenen.
Harald legt het mechanisme bloot waarmee Griekenland werd gechanteerd: niet toegeven betekende een drooglegging van de kredietmarkt.
Omdat de pers de puzzelstukken niet bij elkaar legt deed hij zelf dan maar het grondige onderzoek.
We geven een hallucinant voorbeeld:
1. De verkoop van Duitse goederen aan Griekenland wordt gefinancierd door gulle bankkredieten die niet afhankelijk zijn van solvabiliteit;
2. Griekenland kan niet aan zijn verplichtingen voldoen en de bank dreigt overkop te gaan;
3. Mits nieuwe kredieten (bvb. 4 miljard euro) op de kap van de staat wordt de bank gered en genationaliseerd;
4. De trojka biedt een noodkrediet aan maar in een MOU (Memorandum of Understanding) wordt gestipuleerd dat de bank moet geprivatiseerd worden en dat het snel moet gaan;
5. Op die manier komt er slechts één bieder opdagen en die heeft dan vaak ook nog voorkennis; onder normale omstandigheden wordt de verkoop dan afgeblazen; echter niet in dit geval want de staat heeft het mes op de keel; de bank wordt verkocht voor 500 miljoen euro; de staat (de belastingbetaler) lijdt een verlies van 3,5 miljard euro.
Libé 20151106
Une procédure est lancée aux Etats-Unis contre le géant pétrolier Exxon-Esso, accusé d'avoir sciemment désinformé le public à propos de l'impact de ses activités sur le changement climatique.
Edited: 201511071612
El Pais / De Morgen / The Guardian
Nobelprijswinnaar Pablo Neruda hoogstwaarschijnlijk vermoord in 1973
Edited: 201511071259

El Pais kon de hand leggen op de voorlopige conclusies van een aanslepend gerechtelijk onderzoek.
Neruda overleed op zondag 23 september 1973, twaalf dagen nadat Augusto Pinochet met hulp van de CIA in Chili een staatsgreep pleegde en de macht overnam van president - en Nerudas vriend - Salvador Allende. Volgens historische bronnen stond Neruda op het punt naar Mexico te vertrekken om een regering in ballingschap te leiden tegen Pinochet. Op zijn sterfdag zou Neruda, volgens het document, in het ziekenhuis van Santiago mogelijk door een injectie of oraal iets hebben binnengekregen waardoor hij 6,5 uur later overleed.
Neruda (Chile, Parral, 12 juli 1904 – Santiago, 23 september 1973) schrijft in Canto General (verschenen in 1950) de geschiedenis van Latijns-Amerika in versvorm. Deze poëzie vormt de felste aanklacht tegen de kolonisatie, het neo-kolonialisme van de Verenigde Staten, de hielenlikkers in de bananenrepublieken, de uitbuiting, het moorden en verkrachten, de ontvoeringen, de verdwijningen, het folteren, de façades, het grootgrondbezit, de plundering van de grondstoffen door multinationals, en alles wat Latam tot zo'n tragisch continent maakt.
Lucas Tessens
Marc Reynebeau bespreekt de man in plaats van het boek
Edited: 201511071053
In De Standaard van 20151107 'bespreekt' Marc Reynebeau het boek van Wim Van Rooy, 'Waarover men niet spreekt. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa, islam'.
Je verwacht dan dat het om inhoud zou gaan. Mis gegokt, het gaat over de persoon van Van Rooy en diens relatie met mainstream-journalisten. Reynebeau maakt het zichzelf gemakkelijk.
Toch schrijft Reynebeau "Er valt veel te leren in dit goed gedocumenteerde boek, al mixt Van Rooy, in wat hij schrijft en errond vertelt, zijn grote belezenheid met speculatieve veralgemeningen en selectieve bronnenkritiek."
Dat is wat mager en op zich natuurlijk ook een veralgemening. Reynebeau raakt even het moeilijke sleutelbegrip 'taqiyya' (liegen is toelaatbaar in het belang van de islam) aan maar doet er verder niets mee.
Van een echte bespreking komt niks in huis. In Vlaanderen spelen onze pseudo-intellectuelen en BV's liever op de man dan op de inhoud. Daarom blijven we verstoken van een debatcultuur.
Tenslotte nog dit: er is een terechte en zware kritiek op het katholicisme omdat die godsdienst vrouwen en homo's achterstelt, maar een gelijkaardige kritiek op de islam is blijkbaar niet toegelaten. Intellectuele oneerlijkheid, angst of gewoon domheid?
VERMEREN Pierre
Le choc des décolonisations - de la guerre d'Algérie aux printemps arabes
Edited: 201511041534
Le temps semble loin où la France était un empire. Les territoires autrefois colonisés ont été rendus à eux-mêmes et sont désormais maîtres de leur histoire. C’est contre cette vision simpliste et historiquement fausse que s’insurge Pierre Vermeren : les révolutions arabes de 2011 et 2012 sont la conséquence directe, le dernier chapitre de l’histoire de la décolonisation.

De guerre lasse, dans un mélange de bonne conscience et de culpabilité, l’État et les élites de France ont laissé leurs successeurs à la tête du Maroc, de l’Algérie, de la Tunisie et des pays d’Afrique agir en toute impunité. Le silence et l’aveuglement de la France, mais aussi de l’Europe tout entière, ont permis dans ces anciennes colonies l’accaparement des richesses, la confiscation des libertés et la soumission des peuples.

Pierre Vermeren apporte aux événements les plus récents, qu’il s’agisse des explosions de colère au Maghreb comme de la lutte contre le djihadisme, l’éclairage irremplaçable de l’histoire.

Pierre Vermeren est professeur d’histoire contemporaine à l’université Paris-I-Panthéon- Sorbonne, spécialiste des mondes arabes et africains du Nord et de la décolonisation.
Pervenche BERES Députée européenne S&D, membre de la Commission spéciale TAXE , Karine BERGER Députée socialiste , Jean-Paul Fitoussi Economiste , Yann Galut Député socialiste , Pierre-Alain MUET Député socialiste , Thomas Piketty Economiste , Romano PRODI Ancien Premier ministre italien et ancien président de la Commission européenne , Sergio Cofferati Rapporteur du Parlement européen sur la directive droits des actionnaires , Emmanuel Maurel Député européen S&D, membre de la Commission spéciale TAXE , Gianni Pittella Président du Groupe S&D au Parlement européen
Lettre ouverte: Un an après LuxLeaks, rien n’a changé. L’Union européenne a besoin d’un nouveau départ pour lutter contre la fraude et l’évasion fiscales.
Edited: 201511041427
Le 5 novembre 2014, un groupe de journalistes internationaux révélait que plus de 300 multinationales avaient conclu entre 2002 et 2010 des accords secrets - rescrits fiscaux -au Luxembourg dans le but de réduire drastiquement le montant de leurs impôts.

Le scandale LuxLeaks est né ce jour-là. L’ampleur de la tromperie a suscité l’indignation dans le monde entier. Des géants économiques qui réalisent des milliards d’euros de chiffre d’affaires sont parvenus à payer jusqu’à moins de 1 % d’impôts sur les bénéfices transférés au Grand-Duché alors que le petit commerçant ou le citoyen européen - qui n’a pas la chance de bénéficier de tels avantages - subissait de plein fouet cette concurrence déloyale.

Au sein de ce grand marché intérieur, les Etats membres de l’Union européenne pratiquent donc allègrement la concurrence fiscale. Leur imagination est débordante lorsqu’il s’agit d’offrir une variété d’avantages fiscaux pour attirer des entreprises. Ils augmentent ainsi artificiellement leurs revenus et siphonnent une partie des revenus fiscaux de leurs partenaires européens. De l’argent que ces pays auraient pu investir dans des services publics de qualité, des hôpitaux ou des écoles.

Un an s’est écoulé. Rien n’a vraiment changé à l’exception de quelques annonces. L’Europe déçoit. Elle déçoit ses citoyens et ses entreprises. Le 6 octobre, par exemple, les ministres européens des Finances avaient l’opportunité de tirer enfin les leçons du LuxLeaks. Las, leur accord sur l’échange automatique des rescrits fiscaux est bien en-deçà des ambitions de la proposition originale de la Commission européenne. La transparence sur ces accords secrets n’aura donc pas lieu.

Cette situation sape grandement la base fiscale des Etats membres et met à mal le projet européen. Le temps presse. Le marché intérieur ne peut fonctionner de manière efficace qu’en s’appuyant sur un système d’imposition des sociétés transparent et coordonné. Le statu quo n’est pas une option.

L’Union européenne doit s’assurer que les multinationales paient leurs impôts là où elles réalisent leurs profits. Nous demandons des réformes ambitieuses pour réduire la fraude fiscale, combler les trous dans la législation, sanctionner les paradis fiscaux et pour combattre la corruption et le blanchiment d’argent. Nous devons améliorer la transparence et la coopération transfrontière.

Dans ce contexte, nous appelons les Etats membres à soutenir la proposition de «reporting pays par pays» actuellement en discussion dans le cadre de la directive sur les droits des actionnaires. Il s’agit d’obliger les entreprises cotées en Bourse à rendre publiques des informations sur leurs activités et les impôts qu’elles paient dans tous les pays où elles sont actives. Cette mesure permettrait aux autorités fiscales, aux investisseurs, y compris aux citoyens, d’agir en cas de comportement inapproprié ou illicite. Les banques européennes sont aujourd’hui soumises à ces exigences de transparence. Elles n’ont pas entamé leur compétitivité comme l’ont démontré les recherches conduites par la Commission européenne.

Un an après le scandale LuxLeaks, les citoyens européens et les entreprises attendent des résultats concrets. Un accord sur le «reporting pays par pays» représenterait un pas en avant important dans la lutte contre l’évasion et l’évitement fiscaux. Il est grand temps de mettre en place un système fiscal plus juste et plus transparent en Europe. Il s’agit là d’une condition essentielle pour que l’Europe retrouve le chemin d’une croissance économique soutenue. Les enjeux ne sauraient être plus importants.
Boualem Sansal
Auteur de '2084' dans un interview avec Marianne: 'Le temps des Arabes est en toute vraisemblance historiquement fini. Depuis les indépendances, ils n'ont même pas su vivre sur la rente royale (pétrole, soleil, tourisme...) que la nature et l'histoire leur ont offerte en abondance.'
Edited: 201511041311

Marianne : Pensez-vous que les totalitarismes de demain seront de nature théocratique, à la différence de ceux du XXe siècle, le nazisme et le stalinisme, qui furent d'abord antireligieux ?
Boualem Sansal : De quoi demain sera-t-il fait ? Mon idée est faite : à moins d'une révolution puissante des idées et des techniques qui viendrait changer positivement le cours calamiteux des choses, nous nous dirigeons, hélas, très probablement vers des systèmes totalitaires religieux. L'islam radical est déjà pleinement engagé dans la réalisation de cette transformation. Il a redonné vie et force à l'islam, assoupi depuis des siècles, six au moins, et un formidable désir de puissance, de conquête et de revanche aux musulmans épuisés par ces longs siècles d'appauvrissement culturel, économique et politique, aggravé à partir du XIXe siècle par le rouleau compresseur de la colonisation puis par des décennies de dictature postindépendance stérilisante. Sa jeunesse, la détermination de ses stratèges, la foi inaltérable de ses fidèles, la fougue et le goût du sacrifice de ses militants, feront la différence face aux tenants de l'ordre actuel, à leur tour atteints d'atonie, voire de déclin. Installé, rodé et perfectionné, le système ressemblerait assez à celui que je décris dans 2084. Il est possible que les intégristes des autres confessions se fondent dans le mouvement islamiste pour former avec lui le nouveau peuple élu, car aucune des religions du Livre ne peut accepter de se voir péricliter et disparaître, toutes ont besoin d'un pouvoir fort capable de maintenir Dieu sur son trône divin et de protéger son clergé.

Il n'y a plus de totalitarisme politique à l'horizon, seulement des totalitarismes théocratiques. C'est la nouveauté - effrayante - de ce début de XXIe siècle. Croyez-vous à une dérive d'une défaite planétaire de la politique, de l'espoir politique, des Lumières, d'une dépolitisation généralisée ?
B.S. : Je pense qu'on peut parler d'une défaite globale, en tout cas d'un épuisement profond de la pensée et des systèmes politiques issus des Lumières qui ont structuré et animé le monde ces derniers siècles. Les peuples n'en peuvent tant ni plus longtemps de ce marasme qui les réduit à rien et tue en eux et autour d'eux l'espoir d'une vie meilleure, ils sont demandeurs d'un nouvel ordre, fort, exigeant, conquérant, qui remette de la foi et de l'enthousiasme dans la vie et dans le combat quotidien. Le XXIe siècle ne saurait être la continuité du XXe siècle, ou d'un XXe siècle amélioré, il sera en rupture radicale avec l'ancien qui ne produit plus rien, sinon du factice, du jetable, de l'avatar.

L'Abistan - l'utopie théocratique totalitaire que votre livre imagine - renvoie votre lecteur à l'Etat islamique, Daech. Avez-vous pensé à cette parenté en écrivant votre livre ?
B.S. : En partie seulement. Pendant la décennie sanglante que mon pays, l'Algérie, a connue avec les islamistes, et notamment les Groupes islamiques armés, les GIA de triste mémoire, je me suis assez rapidement convaincu que cette branche de l'évolution de l'islam n'avait pas d'avenir, et de fait les GIA n'ont pas vécu plus de quelques années, c'est une branche morte comme a pu l'être la branche de l'homme de Neandertal. La violence seule même magnifiée ne suffit pas, il faut bien d'autres choses pour construire ce califat planétaire dont Daech rêve comme un chien rêve d'un os. Il faut de l'intelligence et du savoir pour dessiner des perspectives longues et cette branche en est dépourvue. Je pensais plutôt à l'Iran, à la Turquie, des pays puissants, organisés, qui ont une histoire depuis longtemps et de manière continue entièrement déterminée par l'islam (sauf l'intermède d'Atatürk pour la Turquie), capables de développer des stratégies de long terme et de se doter des moyens, dont les armes, pour réaliser leurs objectifs. Je vois l'objection qu'on peut faire, mais je suis persuadé qu'ils sauront le moment venu dépasser la vieille rivalité sunnites-chiites et s'unir dans la construction d'un califat mondial capable de résister au temps et à ses ennemis potentiels.

Croyez-vous que l'Etat islamique puisse vaincre, c'est-à-dire forcer d'autres Etats à le reconnaître comme un partenaire politico-diplomatique, comme l'un des leurs ?
B.S. : Je ne le crois pas, il continuera cependant d'attirer massivement les jeunes desperados radicalisés à la va-vite et pressés de mourir en martyrs, par simple chiqué au fond, pour impressionner les copains. Cela, à court terme. A plus longue échéance, une vingtaine d'années, Daech disparaîtra, il étouffe déjà dans un territoire qui ira s'amenuisant sous le coup des bombardements occidentaux et des avancées des forces gouvernementales des pays environnants. La guerre a ses limites, et le temps en est une. Même la guerre de Cent Ans s'est achevée un jour. De plus, l'Etat islamique n'a pas les cadres, les penseurs et les théologiens capables de le hisser intellectuellement et spirituellement au niveau de son ambition de dominer le monde, comparables à ceux qui aux temps glorieux de l'islam ont su édifier un empire et l'administrer brillamment. La suite de l'histoire se pense déjà et s'écrira ailleurs, probablement en Iran, en Turquie, au Pakistan, en Afghanistan. Les printemps arabes et Daech ne sont pour eux qu'une opportunité pour tester la faisabilité du projet grandiose de rétablir l'islam dans sa totalité, qui les hante depuis toujours. Ils savent maintenant que l'appel au djihad peut mobiliser les musulmans où qu'ils soient dans le monde. Le monde arabe, émietté, dispersé et épuisé, est en régression rapide, il perd déjà son leadership historique sur la Nahda islamique mondiale, le fameux Eveil de l'islam. Intégré dans le plan d'ensemble, il sera au mieux un pourvoyeur de ressources, de bases militaires et de djihadistes. Le temps des Arabes est en toute vraisemblance historiquement fini. Depuis les indépendances, ils n'ont même pas su vivre sur la rente royale (pétrole, soleil, tourisme...) que la nature et l'histoire leur ont offerte en abondance.

Pensez-vous que les pays du Maghreb peuvent combattre l'influence que Daech essaie d'acquérir sur leurs populations ?
B.S. : L'influence de Daech au Maghreb est limitée. L'islamisme maghrébin reste centré sur des questions internes. Au Maroc, en Algérie, et en Tunisie dans une moindre mesure, les islamistes dominent culturellement la société, mais, politiquement, leur influence sur la marche du pays a diminué, les pouvoirs en place sont arrivés à leur barrer l'accès au pouvoir, que ce soit par les armes ou par le jeu politique institutionnel. Un équilibre a été trouvé, il est fragile, mais il semble convenir aux uns et aux autres, les pouvoirs, les islamistes, les peuples et les pays occidentaux qui observent le Maghreb. Les pouvoirs en place ne sont au fond pas mécontents de voir leurs djihadistes partir vers Daech, où l'espérance de vie des combattants est des plus réduites.
Passons à la France. L'Etat islamique se livre à la même tentative de séduction et de perversion d'une partie de la jeunesse française. Comment empêcher ce détournement de la jeunesse ?
​B.S. : Les jeunes qui sont séduits par le discours et le combat islamistes sont-ils vraiment dans la République ? Ils sont plutôt dans sa périphérie, dans cette zone grise où, faute d'une médiation intelligente, les valeurs de la République et des valeurs dévoyées venues d'ailleurs s'entrechoquent sans cesse, de plus en plus durement. Le fossé s'élargit et traverse toute la société française, affaiblie par des crises récurrentes et tiraillée par les identités diverses et plurielles qui la composent sans plus vraiment former une unité. Le pacte républicain est mis bien à mal. L'intégration a échoué, il faut le reconnaître et la repenser de fond en comble. Qu'est-ce que la France du XXIe siècle ? Telle est la question première.

La critique de l'islamisme, voire de l'islam, est évidente dans 2084. Mais l'Occident ne paraît plus en mesure de formuler une proposition pour le monde. N'êtes-vous pas aussi implicitement critique de cet Occident qui paraît gagné par le vide et, en particulier, par la réduction de la vie et de la politique à l'économie ?
B.S. : Avec les Lumières, l'Occident a suscité d'immenses espoirs dans le reste du monde et, mieux que cela, il a réussi à l'entraîner dans la dynamique de transformation qu'il a mise en branle chez lui. Faute de moyens, de sincérité, de coordination, et faute d'approfondissement et d'actualisation des idées, la dynamique a tourné court ; sont alors apparus des résistances, des conflits, des ruptures et des contre-projets qui ont donné lieu à des retours catastrophiques aux ordres anciens. L'échec est patent, il est celui de l'Occident et celui du monde. D'où viendraient, alors, les Lumières de demain ? Sans doute pas de la Chine ou de l'Inde, les puissances économiques dominantes en devenir. Ces empires me paraissent condamnés par avance, tant le vide semble les habiter et tant grande est leur méconnaissance des expériences intellectuelles vécues ailleurs, en Europe, en Amérique, dans le monde arabo-musulman. Ils seront au mieux les agents efficaces d'un capitalisme sans âme, informatisé de bout en bout, et les consommateurs d'un marché insatiable.

Vous placez en exergue un propos dans lequel vous dites que les religions poussent à haïr les hommes. Il est vrai que dans l'Abistan, dans les fanatismes religieux de toutes sortes, mais faut-il généraliser ? Vous proposez une très forte et très belle distinction entre la croyance et la foi. Aide-t-elle à comprendre ce propos ?
B.S. : Dans toutes les religions, y compris les plus tolérantes, existe la tentation totalitaire. A la moindre difficulté, elle affleure. C'est cela qui est dénoncé dans l'exergue. Le fait de généraliser participe de la pédagogie, c'est dire aux tolérants : tâchez de ne pas tomber dans le vertige du fanatisme, restez dans la foi, elle est individuelle, silencieuse et humble, ne laissez pas la croyance des foules et ses mots d'ordre brutaux la dominer, il en sortira du mal, on fera de vous des militants aveugles, des extrémistes peut-être.

Que pensez-vous de l'interprétation de Houellebecq de votre livre comme prophétie politologique ?
B.S. : Nos livres sont, de mon point de vue, fondamentalement différents. Il est dans la politique, je suis dans une approche darwiniste, si je puis dire ; je regarde l'évolution d'un monde compulsif et mystérieux et je tente de voir ce qu'il va devenir et ce qui va en sortir. C'est l'élément religieux au cœur de nos réflexions qui a pu lui donner à penser que nous écrivons le même scénario, lui sur le moyen terme et moi sur le long terme.

Souhaitez-vous nous dire quelque chose sur ce qu'on appelle, d'une expression aussi curieuse qu'inappropriée, «la crise des migrants» ?
B.S. : Elle comporte selon moi trois aspects. L'un, humanitaire : il s'agit de venir en aide aux réfugiés, ce sont des sinistrés, il faut le faire sans hésitation, ni calcul, et dans toute la mesure de ses moyens. Les réfugiés sont appelés à retourner chez eux dans un terme qu'eux-mêmes espèrent le plus court possible. Le deuxième aspect est politique : les guerres en cours en Syrie, en Irak, en Afghanistan, au Nigeria, au Mali, en Libye, etc., ont pour ambition de reconfigurer le monde. Ici on dit : «Nous ne voulons pas de chrétiens chez nous» ; là on dit : «Les mauvais musulmans doivent disparaître» ; et là encore : «Telle ethnie doit déguerpir»... Ces mouvements de population sont des déportations, ils menacent l'ordre mondial, il faut les empêcher. Le troisième aspect est sécuritaire : il est source d'appréhensions et de fantasmes, ce qui rend son approche délicate. Il revient aux services de sécurité de veiller à empêcher les infiltrations de terroristes habillés en réfugiés. Les gouvernements européens qui sont les plus sollicités par les réfugiés doivent en débattre franchement et adopter des réponses franches, ce qui n'est pas le cas à cette heure.
LT
90 procent van de rechtszaken in Congo gaat over grondbezit
Edited: 201511031142
Minister van Grondzaken (Ministre des Affaires Foncières du RDC Congo), Dr Robert Mbwinga Bila (°1954, Bakongo), wil orde op zaken stellen via de uitbouw van een kadaster. Nu heerst er anarchie, corruptie en een slechte bevoegdheidsverdeling in deze materie. De minister wil rechtszekerheid. Is hij een roepende in de woestijn?
Het spreekt vanzelf dat de gevestigde belangen zich tegen een wettelijke regeling verzetten. Vaak komt grondbezit overeen met 'occupatio' of bezetting door (gewapende) macht. Een ontwikkeling die de Congolees ten goede komt is op deze manier onmogelijk.
De wet op de grondzaken dateert van 1973.
In het huidige systeem wordt bij verkoop het origineel van het concessie-document aan de nieuwe eigenaar-concessiehouder overhandigd. Dat leidt tot misbruiken en remt investeringen af. De centrale en provinciale administraties zijn te zwak om de mutaties bij te houden en te controleren.
Voor Mbwinga Bila is het vanzelfsprekend dat het in deze kwesties gaat over grond én ondergrond (mijnen). Dat maakt van hem een 'key player' in dit immense land.
Stad Antwerpen
Stad Antwerpen motiveert beslissing verbod boerkini/burkini in zwembaden
Edited: 201511020227





Op 24 september 2015 hadden wij het volgende geschreven aan Fons Duchateau:
Dag Fons,


Zwemdebat: Na de hoofddoek, de boerka, het onverdoofd slachten, Zwarte Piet, nu de boerkini ...
Er lopen klachten tegen het boerkini-verbod in zwembaden bij het Interfederaal Gelijkekansencentrum (IGK). De godsdienstvrijheid wordt ingeroepen.
Als er nu een godsdienst zou bestaan die naaktzwemmen verplicht, dan wordt het misschien nog een interessant debat in het zwembad.

LT

Op 1 november 2015 kwam er een antwoord:
Geachte heer Tessens,
Het standpunt van de stad om het verbod op niet aangepaste kledij in de openbare zwembaden te handhaven is niet alleen ingegeven door hygiënische redenen, die op zich reeds voldoende zouden zijn.
Onze diensten kunnen onmogelijk controleren of de persoon in kwestie al dan niet ondergoed draagt onder de burkini en of de burkini pas werd aangetrokken in het zwembad of reeds gedragen werd onder de kledij.
Het is tevens niet wenselijk dat mensen in het zwembad zich religieus profileren. Bij dergelijke toelatingen in het buitenland, bleek dit steeds weer neer te komen op het creëren van gescheiden autochtone en allochtone zwembaden. Dat is niet het toekomstbeeld dat wij als stadsbestuur hebben van onze samenleving.
Ik hoop dat deze informatie voldoende voor u was.

Met vriendelijke groeten

Fons Duchateau

OCMW-voorzitter
Schepen voor sociale zaken,
wonen, diversiteit & inburgering en samenlevingsopbouw.
VAN BEEMEN Olivier
Heineken in Afrika
Edited: 201511001501
Samenvatting
Uitgever: Prometheus Bert Bakker
400 pagina's
Prometheus Bert Bakker
november 2015
Alle productspecificaties
Als geen ander bedrijf dringt Heineken door tot de nerven van Afrikaanse samenlevingen. De multinational, al sinds de jaren dertig actief op het continent, beseft dat toekomstige groei grotendeels hiervandaan moet komen. Heineken in Afrika is het resultaat van drie jaar baanbrekend journalistiek onderzoek. Daarbij bezocht de auteur alle Afrikaanse landen waar Heineken brouwerijen bezit, sprak hij bijna 300 betrokkenen en deed hij diepgravend archief- en literatuuronderzoek. Met zijn levendige en toegankelijke stijl geeft Olivier van Beemen bovendien inzicht in het moderne Afrika en de rol die het bedrijfsleven daar speelt. De onthullingen in Heineken in Afrika, onder meer over belastingontwijking, medeplichtigheid bij mensenrechtenschendingen en omstreden zakenpartners, hebben inmiddels tot vragen geleid in de Tweede Kamer en het Europees Parlement. Het inspireerde toonaangevende columnisten, zoals Bas Heijne en Sheila Sitalsing, tot vlammende betogen. Heineken negeerde het boek aanvankelijk.

De bierindustrie ziet Afrika als het continent van de toekomst. Markten in Azië, Europa en Amerika lijken over hun hoogtepunt heen: de consumptie per hoofd loopt terug en het massaproduct van de grote brouwers verliest terrein aan de speciaalbieren van kleine, meer ambachtelijke bedrijven. Afrika biedt nog wel groeimogelijkheden, want het verbruik per hoofd ligt laag. Maar het is een erg lastige markt, waar grote sociale en politieke problemen productie en afzet bemoeilijken. Heineken behoort sinds tientallen jaren tot de grote spelers met een reeks fabrieken bijna overal in Afrika. Van Beemens boek analyseert, steunend op grondig onderzoek en veldwerk in tien landen, hoe het bedrijf daar functioneert en vooral hoe het omgaat met die sociale en politieke problemen. Het resultaat is geen requisitoir tegen de brouwer, maar een afgewogen onderzoeksjournalistiek relaas over wat er wel en niet kan en over wat er beter kan en beter zou moeten. Afbeeldingen ontbreken, handige kaartjes zijn er wel, net als een verzorgde annotatie en bronnenopgave.
Noteer dat Jean Pierre Bemba zakenpartner is van Bralima, een dochter van Heineken in Congo.
Zie ook het interview met Van Beemen op FOLLOW THE MONEY en de rol van het Belgische IBECOR
News
Rik De Nolf (19491101) stopt op 1 januari 2016 als CEO van Roularta
Edited: 201510311152
Hij wordt opgevolgd door schoonzoon Xavier Bouckaert (40).


Hierboven een jonge en ontspannen Rik De Nolf (midden) op 28 oktober 1981 in restaurant La Pérouse te Antwerpen op het Avondmaal ter gelegenheid van de tweede vergadering van de Kongreskommissie van het 24ste Wereldkongres van de FIPP aangeboden door het bestuur van de Nationale Federatie der Informatieweekbladen (NFIW).
Op het menu: Turbotin Edouard Berghaud, Faisan du marquisat, Soufflé glacé et mousse au café, Moka, Pousse-café, overgoten met: Champagne Laurent Perrier, Pouilly Fumé-Chateau de Tracy M.O. 1979, Chateau Classe Spleen (Médoc Jeroboams M.D.C. 1976). (bron: menu gezeefdrukt op houten blokje met logo NFIW).
Links op de foto Luk Hiergens (Femmes d'Aujourd'hui/Rijk der Vrouw), rechts Nico Drost (Voorzitter FIPP). (foto LT)

organogram top Roularta

Raad van Bestuur


geschiedenis Roularta-groep

tijdlijn
Libé 20151030 / Pierre Bénite 20150317 (carte)
La France pauvre en détresse: les retraités en difficulté par la taxe d'habitation et foncière
Edited: 201510311021
Christian Eckert : bientôt «des mesures pour les retraités en difficulté»
Alors que des milliers de contribuables modestes ont constaté une hausse de leur taxe d’habitation et foncière ou vont devoir les acquitter pour la première fois, le secrétaire d’Etat au Budget se veut rassurant, et affirme vouloir prendre des mesures pour les retraités en difficulté.
A un mois du premier tour des régionales, c’est une vraie menace de déflagration : près de 900 000 Français aux revenus modestes ont constaté cet automne une hausse sensible de leur taxe d’habitation et foncière - ou vont devoir les acquitter alorsqu’ils ne les payaient pas auparavant. Dans un courrier adressé le 26 octobre à Manuel Valls, 115 députés de la majorité, confrontés à la «détresse des personnes âgées» dans leur circonscription ont tiré la sonnette d’alarme et appelé le gouvernement à corriger le tir au plus vite. Un message reçu cinq sur cinq à Bercy. Entretien avec le secrétaire d’Etat au Budget, Christian Eckert.

Alors que le gouvernement promet des baisses d’impôts, comment expliquer une telle situation?

Un grand nombre de personnes âgées aux revenus modestes sont touchées par l’évolution, en matière d’impôts locaux, de la mesure dite « ½ part des veuves », votée sous le gouvernement précédent, en 2008, et dont les effets programmés se font sentir aujourd’hui seulement, en les rendant redevables de la taxe d’habitation et, pour ceux qui sont propriétaires, de la taxe foncière. Pour la taxe d’habitation, cette situation concerne environ 250 000 personnes, qui deviennent imposables alors qu’elles étaient jusqu’ici exonérées. Le gouvernement est pleinement conscient de la situation de fragilité dans laquelle se trouvent ces personnes âgées..

Pourquoi le ministère des finances n’a t-il pas anticipé et neutralisé l’effet de cet alourdissement fiscal?

Nous avions de fait anticipé cette difficulté : notre réflexion a rejoint celle de la députée Christine Pires Beaune en discussion du Projet de Loi de finances pour 2016 et nous avions accepté un premier amendement, qui revalorisait le plafond de revenu permettant de bénéficier de l’exonération. Nous avions immédiatement indiqué que nous envisagions d’aller plus loin, de manière à rattraper le plus possible de situations. Nos travaux montrent aujourd’hui que cette mesure qui porte sur les seuils de revenu de référence n’est pas suffisante ; nous allons donc proposer quelque chose de plus ciblé encore en direction des personnes âgées devenues imposables à la taxe d’habitation et à la taxe foncière alors que leur revenu n’avait pas varié.

Ce qui est vrai pour la taxe d’habitation l’est aussi pour la taxe foncière, qui est désormais exigible dans son intégralité dès que le revenu d’un foyer est supérieur à 10 800 euros par an... Savez vous combien de personnes sont touchées à ce titre?

Nous sommes en attente des chiffres mais ils sont par nature beaucoup moins nombreux : en effet, l’exonération de taxe foncière commence à 75 ans et non à 60 ans comme la taxe d’habitation ; et 30 % des personnes de plus de 75 ans ne sont pas propriétaires de leur résidence principale. Pour autant, les situations individuelles peuvent être très difficiles, et nous souhaitons régler le problème de manière globale, à la fois pour la taxe d’habitation et la taxe foncière.

A un mois et demi du premier tour des régionales, cette hausse inopinée des impôts locaux n’est pas vraiment pour redonner confiance à l’électorat populaire. Que comptez-vous faire pour rassurer les les Français concernés?

Comme je l’ai dit, les causes de cette situation remontent à 2008.

Quant aux réponses, le budget 2016 prévoyait dès sa présentation, début octobre, 2,1 Mds € de baisses d’impôt sur le revenu vers les revenus moyens et modestes. Et face à ces retraités en difficulté, nous annoncerons très prochainement des mesures concrètes pour leur apporter de la manière la plus efficace qui soit une solution.

Un grand nombre de personnes âgées aux revenus modestes sont impactées par les effets sur les impôts locaux de la mesure dite « ½ part des veuves », votée sous le gouvernement précédent, en 2008, et dont les effets programmés se font sentir aujourd’hui seulement, en les rendant redevables de la taxe d’habitation et, pour ceux qui sont propriétaires, de la taxe foncière. Cette situation concerne environ 250 000 personnes qui étaient exonérées et deviennent imposables. Le gouvernement est pleinement conscient de la situation de fragilité dans laquelle se trouvent ces personnes âgées qui étaient jusqu’à aujourd’hui exonérées d’impôts.

Recueillis par Nathalie Raulin

TESSENS Lucas
Katanga-model: the evaporating public sector - de minimale staat
Edited: 201510310005

AFBEELDING TE KLEIN ? Klik met rechtermuisknop op de afbeelding en open ze in een nieuw tabblad.

Katanga model: de minimale staat
Begin 2014 ontwikkelde het Media Expert Research System bovenstaand analyse-model om een inzicht te krijgen in de evoluties op nationaal, Europees en geopolitiek vlak. Het werd de laatste maanden verfijnd en bijgesteld.
In het schema zijn er drie zones:
A. de wegkwijnende zone van de overheidsdiensten en -bedrijven van de natiestaat (links bovenaan);
B. de beperkte zone van de private sector van een natiestaat (links onderaan);
C. de zone van de zogenaamde 'global players', de multinationals en de supra-nationale conglomeraten (rechts op het speelveld).
Het schema tracht duidelijk te maken dat de private sector zoveel mogelijk winstgevende activiteiten van de staat overneemt. Dit is de privatiseringsgolf die we in Europa vanaf de jaren 90 kennen. De private sector oefent een 'push' uit op de publieke sector en bedient zich daarbij van politieke partijen en lobbying.
Tegelijkertijd is er de 'push' van de 'global players' om de nationale private sector via overnames in handen te krijgen.
De logica zegt dat bij een verzwakking van de natiestaat deze geneigd/verplicht zal zijn om de nog resterende activa ten gelde te maken om de begroting te doen kloppen. Die verzwakking gebeurt op twee manieren:
ten eerste doordat de 'global players' haast geen belastingen afdragen aan de natiestaten (cfr. LuxLeaks);
ten tweede door de sociale verplichtingen en de niet-productieve lasten van de staten zodanig te verzwaren dat privatiseringen noodzaak worden, ook als de overheidsbedrijven winstgevend zijn en voor de financiering van de staat kunnen zorgen.
Wat dit laatste betreft dient de vluchtelingenstroom uit het Midden-Oosten de belangen van de 'global players'. De opvang van vluchtelingen zal immers een gat slaan in de begrotingen van de natiestaten.
De sleutelsectoren van de staten (energie en nutsbedrijven, geld, kredieten, media, ...) zitten nu in de zone van de 'global players'.
In deze neo-liberale beweging moet de band met de oorspronkelijke eigenaar doorgeknipt worden. Een voorbeeld daarvan is de naamswijziging van het landgebonden BELgacom in het neutrale Proximus.

De laatste jaren stellen we nog een ander fenomeen vast: de staat reorganiseert de overheidsbedrijven op kosten van de collectiviteit om ze dan 'rijp' en winstgevend te privatiseren. Drie voorbeelden: opnieuw Proximus, BPost en Belfius.

Waarom we dit het Katanga-model noemen? Omdat ten tijde van de afscheiding van Katanga van Congo nog slechts drie factoren van tel waren: een marionnet als president, een dominante Union Minière en een repressieve gendarme-macht.


GERARD Emmanuel, DE RIDDER Widukind, MULLER Françoise
Wie heeft LAHAUT vermoord? De geheime koude oorlog in België.
Edited: 201510302153
Op 11 augustus 1950 wordt de eedaflegging van Koning Boudewijn door communisten verstoord met de beruchte kreet “Vive la République!”. Een week later wordt de populaire communistische partijleider, Julien Lahaut, voor zijn deur doodgeschoten. Het is de belangrijkste politieke moord in de Belgische geschiedenis, maar ze wordt nooit opgehelderd. Wie heeft Lahaut vermoord? werpt een kritische blik op het gerechtelijk onderzoek en gaat op zoek naar nieuwe sporen.

Zo vonden de auteurs in een archief een ‘vergeten’ document dat verwijst naar André Moyen, een spion die een anticommunistisch netwerk uitbouwde in het naoorlogse België. Het boek bijt zich vast in de levensloop van Moyen en zijn ondergronds netwerk. De auteurs komen een web van leugens en fouten in het gerechtelijk onderzoek op het spoor. Ze leggen de redenen bloot waarom de moord nooit werd opgelost en plaatsen die in de ruimere context van de geheime Koude Oorlog in België.

Het CEGESOMA, het Studiecentrum Oorlog en Maatschappij, doet al sinds 2011 onderzoek naar de moord op Lahaut.
Het onderzoek naar de moord op Lahaut werd in opdracht van CEGESOMA geleid door Emmanuel Gerard, historicus en gewoon hoogleraar aan de KU Leuven. Hij werd bijgestaan door de historici Widukind De Ridder en Françoise Muller.
Uit Humo van 20150512:
In de schemering van die mooie zomeravond stonden ze met zijn tweeën voor de deur van de nieuwbouwwoning, rue de la Vecquée 65, Seraing. De grootste van de twee kondigde zich bij Lahauts vrouw aan als ‘Hendricks’ – zo heette een vriend van Lahaut uit het concentratiekamp Neuengamme. Het moordcommando was goed voorbereid. Vijf kogels uit een automatisch pistool Colt kaliber .45, een dode man op de dorpel.

Wanneer het onderzoek naar de moord in 1972 zonder gevolg werd afgesloten, hadden vier onderzoeksrechters niet één verdachte naar de rechtbank weten te brengen. Het waren een tv-maker en een historicus, Etienne Verhoeyen en Rudi Van Doorslaer, die in 1985 de daders aanwezen (toen nog met een pseudoniem). Leider van het commando was François Goossens (toen 40), een verzekeringsagent uit Halle – ‘de zot van Halle’, zo kenden ze hem daar. Naast hem stond stadsgenoot Eugeen Devillé (toen 25). ‘Ik was het die schoot,’ vertelde deze aan een tv-ploeg van Canvas in 2007, Goossens zou zich niet aan de afspraak gehouden hebben gelijktijdig te schieten. Ook zijn broer Alex Devillé (30) en zijn toekomstige schoonbroer Jan Hemelrijck (24) waren in de buurt. Ze kwamen weg in een auto met gestolen nummerplaat, 100.109.


In een interview met Emmanuel Gerard (Cegesoma, 2015/1) verklaart deze dat in het archief van Albert De Vleeschauwer 'een dik pak inlichtingenrapporten van André Moyen zit.' Over De Vleeschauwer verscheen in 2012 een biografie van de hand van Bert Govaerts (zie ons boeknummer 201508141656).
Tweede Kamer Nederland
Fyra-rapport 'De reiziger in de kou' leidt tot ontslag staatssecretaris Wilma Masveldt (PvdA). Burger betaalt voor het geklungel.
Edited: 201510291047


Toch hadden meerdere 'verantwoordelijken' boter op het hoofd.
De Belgische staat en de NMBS worden in het rapport onbetrouwbare partners genoemd. De commissie hoorde ook ex-NMBS-baas Marc Descheemaecker.
Opmerkelijk is dat de NMBS van in den beginne voor een echte HST pleitte, terwijl NS uit zuinigheid voor een trager treinstel (tot 220 km/uur) koos.
Het rapport bulkt van de voorbeelden over halve afspraken, eenzijdige Nederlandse beslissingen, aarzelende offerterondes, wijzigingen van criteria en het aantal treinstellen op het laatste moment. Tegen die achtergrond moest AnsaldoBreda, een volle dochter van Finmeccanica, treinen maken. En als u mijn mening vraagt: het waren lelijke treinen met een afschuwelijke smoel en een botte aerodynamica.
De Fyra-blunders worden betaald door de belastingbetalers.
Tenslotte: Finmeccanica is een Italiaanse groep die geplaagd wordt door corruptieschandelen waarin ook de naam van Silvio Berlusconi gevallen is (zie de berichtgeving van The Guardian hieromtrent). Opvallend in het Nederlandse rapport is dat de stroomopwaartse structuur van AnsaldoBreda, die toch leidt naar Italië, op geen enkel moment wordt belicht. De internationale belangen en connecties blijven daardoor buiten schot. Ook de namen Agusta of AgustaWestland vallen dus niet. Enige historische kennis had moeten leiden tot voorzichtigheid met een groep met een bedenkelijke bedrijfscultuur. De NMBS of de NS had bijvoorbeeld Willy Claes op de koffie kunnen vragen.
lees het volledige rapport van 519 pagina's hier

zie ook ons boek over de Agusta-affaire
News
minister Jacqueline Galant (MR) neemt advocatenkantoor Clifford Chance onder de arm zonder openbare aanbesteding of onderhandelingsprocedure. Ook geen visum van Inspectie van Financiën aangevraagd. Op ramkoers met Laurent Ledoux (FOD)
Edited: 201510282256
Oei !

De dames van de MR scoren slecht als het op transparantie aankomt. Eerder dit jaar werkte minister van Energie Marie-Christine Marghem (MR) zich negatief in de kijker door geheime contracten met EDF/Suez/Electrabel over de nucleaire rente. Die kostten de Staat (ons allen dus) honderden miljoenen euros. Om de begroting te doen kloppen moet die minderopbrengst gecompenseerd worden door bijkomende lasten voor de gewone burgers.
Beleid? Het algemeen belang?
ZUCMAN Gabriel
The Hidden Wealth of Nations
Edited: 201510281653
A web of tax havens holds almost a tenth of the world’s financial wealth. Evasion by the super-rich has pushed trillions of dollars out of governments’ reach. Only by prising open the secrets of the offshore centres can politicians rescue their debt-ridden economies and reverse the tide of rising inequality.
He estimates that at least $7.6tn is held in tax havens, largely in what he describes as the “sinister trio” of the British Virgin Islands, Luxembourg and Switzerland.

NEURINK Judit
De vrouwen van het kalifaat · Slavinnen, moeders en jihadbruiden
Edited: 201510271100
Dit boek verschijnt bij uitgeverij Jurgen Maas, telt 140 pagina's en kost 18,95 euro.
Een samenvatting:
Honderden yezidi-vrouwen leven als seksslavinnen in eigendom van de radicale moslimgroepering ISIS. Jonge vrouwen uit het Westen worden geworven als toekomstige moeders van een nieuwe generatie strijders. Een klein aantal is getraind voor een speciaal politiekorps dat vooral vrouwen moet controleren op het naleven van de regels – maar meedoen aan de strijd mogen ze niet.
Wat is het lot van de yezidi-vrouwen die ISIS in augustus 2014 roofde? Wat voor invloed hebben vrouwen binnen ISIS? Hoe kijken ze aan tegen de rol van de man en het feit dat hij zal gaan sneuvelen – hen alleen achterlatend met de kinderen? Is er liefde binnen ISIS? Zijn er vriendschappen onder vrouwen? Neurink sprak met tientallen aan ISIS ontsnapte yezidi-vrouwen, belde met vrouwen in de bezette stad Mosoel, analyseerde propagandamateriaal van ISIS, verrichtte literatuuronderzoek en volgde de wereldpers over het onderwerp op de voet. Ze werd geraakt door de zwarte werkelijkheid in het kalifaat: hoe yezidi-vrouwen als dieren worden behandeld en hoe de vrouwen binnen ISIS/DAESH in bruutheid niet onderdoen voor mannen. En ook door het feit dat velen die werkelijkheid ontkennen of accepteren om in het kalifaat te kunnen overleven.

Judit Neurink (Goor, 1957) woont in Erbil, het Koerdische gedeelte van Irak. Sinds 2008 werkt ze in dit deel van het Midden-Oosten als correspondent van Trouw. Ook zette ze daar het mediacentrum IMCK op, gesteund door de Nederlandse organisatie Free Press Unlimited. Ze verzorgde trainingen voor Koerdische en Iraakse (Arabischtalige) journalisten om zo de kwaliteit van pers en democratie te verbeteren. Naast journalist is Neurink ook auteur. Over de laatste Joden in Irak schreef Neurink 'De Joodse bruid', over haar leven in Irak 'Mijn Iraakse familie' (2011), over families in Bagdad 'De bange stad' (2009) en over de Iraanse radicale groepering Moedjahedien Khalq 'Misleide martelaren' (2005).
LEMAÎTRE Jean, VAN GEYT Louis
La Passion du Trait d'Union, Regards croisés sur le Parti communiste de Belgique (1945-1985)
Edited: 201510271028
Louis Van Geyt (1927-2016), la Passion du Trait d’Union, un livre de 440 pages format B5, préfacé par Philippe Moureaux. Le journaliste Jean Lemaître a interviewé l’ancien président du PC belge de 2012 à 2015, à raison de 3 heures hebdomadaires. Des entretiens qui nous font revivre 40 ans de luttes de la Gauche… pour les droits sociaux, l’égalité hommes-femmes, la paix dans le monde, la dépénalisation de l’avortement, …
LT
Verboden films - de erfenis van het nazi-tijdperk
Edited: 201510270048
Op maandag 20151026 toonde Das Erste een interessante documentaire van Felix Moeller over de meer dan duizend films die tijdens het nazi-tijdperk werden geproduceerd. De essentie van de vraagstelling: moet het vrij vertonen van deze films verboden worden en blijven? De verstandigste stelling van een van de geïnterviewden was dat mits een kwalitatief hoogstaand en kritisch onderwijs het risico van hernieuwde indoctrinatie vermeden wordt en dat de films onder die voorwaarden niet verboden dienden te blijven. Meteen is dan de noodzaak van kwalitatief onderwijs een prioriteit. Het herkennen van propagandatechnieken is belangrijk om de huidige media-manipulaties te kunnen plaatsen.
Er werd opgemerkt dat de "Vorbehaltsfilme" ook op YouTube te bekijken zijn.
MERS Antique Books Antwerp biedt in zijn collectie een beperkt aantal boeken aan die onmiskenbaar van nazi-signatuur zijn. Wij hebben hier steeds de stelling verdedigd dat deze geschriften niet moeten verbannen worden uit de antikwarische handel. Zij weerspiegelen een tijdsgeest en kunnen tot een beter begrip leiden van de frustraties, de drijfveren en de misdadigheid van het nazisme en het fascisme. Overigens zou het van kortzichtigheid getuigen om ALLE stellingen van het fascisme neer te sabelen als vals, racistisch en onwaar. Met name de stellingen over de monopolisering van de mondiale grondstoffenmarkten zijn juist gebleken. Het is ook goed te bedenken dat het nationaal-socialisme wel degelijk socialistische origines had en uit 'linkse' hoek kwam. Dit wordt zelden geponeerd.

Hieronder een samenvatting van de presentatie door Das Erste:
Verbotene Filme – Das Erbe des Nazi-Kinos (2013)
Weit über tausend Spielfilme wurden in Deutschland während der Zeit des Nationalsozialismus hergestellt. Über 40 NS-Filme sind bis heute nur unter Auflagen zugänglich – sie sind "Vorbehaltsfilme". Volksverhetzend, kriegsverherrlichend, antisemitisch und rassistisch – so lauten die Begründungen, warum die Filme für die Öffentlichkeit nicht frei zugänglich sind.
Wie soll man mit den Naziflmen umgehen?
Urheberrecht und Jugendschutz sind dabei die juristischen Hebel, denn das deutsche Grundgesetz erlaubt keine Zensur. Der Umgang mit ihnen ist umstritten: Bewahren oder entsorgen, freigeben oder verbieten? "Verbotene Filme" stellt die "Nazifilme aus dem Giftschrank" vor und macht sich auf die Suche nach ihrem Mythos, ihrem Publikum und ihrer Wirkung heute – in Deutschland wie im Ausland. Eine Reise zur dunklen Seite des Kinos.
Experten berichten
Oskar RoehlerOskar Roehler
Über die Brisanz der Propagandafilme des Dritten Reichs und ihre Idee eines angemessenen Umgangs damit geben unter anderem Oskar Roehler, Moshe Zimmermann, Rainer Rother, Margarethe von Trotta, Jörg Jannings, Sonja M. Schultz, Götz Aly sowie Aussteiger aus der Nazi-Szene und Überlebende der Shoah Auskunft.

link Das Erste
C
Edited: 201510262245
Verbeke Foundation

www.verbekefoundation.com

De Verbeke Foundation

“Onze tentoonstellingen willen geen oase zijn. Onze presentatie is onaf, in beweging, ongepolijst, contradictorisch, slordig, complex, onharmonieus,levend en onmonumentaal, zoals de wereld buiten de museummuren. “

De Verbeke Foundation is een private kunstsite die geopend werd op 1 juni 2007 door kunstverzamelaars Geert en Carla Verbeke Lens.

Cultuur, natuur en ecologie komen er samen. De ruimte herbergt een indrukwekkende verzameling van moderne en hedendaagse kunst en biedt als ‘kunstenvrijplaats’ ook kansen aan jonge kunstenaars.

Met zijn 12 hectare natuurgebied en zijn 20.000m2 overdekte ruimten is de Verbeke Foundation één van de grootste privé-initiatieven voor hedendaagse kunst in Europa. De loodsen van het vroegere transportbedrijf van Geert Verbeke werd omgebouwd tot unieke expositieruimtes. Eén van de gebouwen werd ingericht om de uitzonderlijke verzameling collages en assemblages tentoon te stellen. De Verbeke Foundation is een aanhoudend groeiproces. Kunstenaars kunnen er in residentie, verblijven, grotere en kleinere tentoonstellingen wisselen elkaar af…, waardoor de Foundation, zoals een ademend organisme, er elke dag anders uitziet.
Burak Nalli, politiek wetenschapper, in DS 20151026
In Syrië zullen we blijven falen
Edited: 201510261217
In deze tribune stelt Nalli over het Midden-Oosten: 'Na de Eerste Wereldoorlog ontstonden er natiestaten die decennialang werden gekoloniseerd door westerse grootmachten.'


Commentaar LT:
Nalli heeft natuurlijk gelijk maar blijft steken in een gemakkelijke analyse: de grootmachten hebben gekoloniseerd. Hij identificeert die 'grootmachten' niet in zijn exposé. Specifiek voor het Midden-Oosten geldt dat de grote oliemaatschappijen (The Seven Sisters) er concessies wisten te verwerven. Het lot van de natiestaten en van hun bevolking lag in de handen van die oliemaatschappijen en de gedweeë heersers die zich al te graag lieten corrumperen met oliedollars. Geen wonder dat er van echte ontwikkeling geen sprake kon zijn. De bevolking liep er maar wat in de weg.
Het wordt tijd dat het Westen inziet en erkent dat de kolonisering geen zaak was van inpalming van gebieden door Europese staten en de USA, maar door industriële 'global players' die uit waren op de grondstoffen en energiebronnen. Zij bedienden zich van het militaire apparaat, de veiligheidsdiensten, de administratie en de vlag van de koloniserende staat om hun positie te vestigen en te consolideren. Dat was zo in het Midden-Oosten. Dat was ook zo in Congo en in geheel Afrika. Tot op vandaag.
LT
Universiteit Gent ontsluit 19de eeuwse kadastrale leggers - PoppKAD
Edited: 201510231652
Tussen 1842 en 1879 publiceerde Philip-Christian Popp (1805-1879) een kadastrale Atlas van België. Dit werk vormt vandaag een eersterangsbron voor al wie op zoek is naar harde informatie over vastgoed en grondbezit in de 19de eeuw.

Het project POPPKAD streeft de ontsluiting van dit omvangrijke basiswerk na met het oog op een betere kennis van de eigendomsverhoudingen in de negentiende eeuw.

MERS Antique Books Antwerp leverde een groot aantal kadastrale leggers voor dit project. Wij feliciteren het projectteam met de eerste realisaties.

Wouter Ronsijn (De kadasterkaarten van Popp: een sleutel tot uw lokale geschiedenis: historische geografie van Aarschot, Asse, Halle en Tienen aan de hand van de kadasterkaarten van Popp. Peeters-Leuven, 2007, 148 pp. - zie ons boeknummer 20070098 ) legde met zijn boek mee de basis voor dit project.
Stuurgroep:
Philippe De Maeyer, hoogleraar, Vakgroep Geografie, Universiteit Gent
Paul Janssens, hoogleraar emeritus, Katholieke Universiteit Brussel en Universiteit Gent
Wouter Ronsijn, postdoctoraal onderzoeker, Vakgroep Geschiedenis, Universiteit Gent
Stijn Van de Perre, docent, Arteveldehogeschool Gent
Bart Van de Putte, docent, Vakgroep Sociologie, Universiteit Gent
Eric Vanhaute, hoogleraar, Vakgroep Geschiedenis, Universiteit Gent (woordvoerder-promotor)
Projectcoördinator en contactpersoon: Sven Vrielinck, Vakgroep Geschiedenis, Universiteit Gent

Hieronder de kaart van de geanalyseerde gemeenten:




Commentaar:
De raadpleging van kadastrale bronnen is steeds een heikel punt geweest in het historisch onderzoek. Het grondbezit reflecteert immers de ongelijkheid in de verdeling van vermogen. In de 19de eeuw was grond het nec plus ultra van vermogen, rijkdom en macht. De huwelijken in de toplaag hadden een uitbreiding van die macht op het oog en de kadastrale atlas van Popp was net om die reden een handig instrument.
Emile Vandervelde (1866-1938) opende in 1900 met zijn studie 'La propriété foncière en Belgique' de weg maar na Wereldoorlog I viel het onderzoek naar grootgrondbezit zo goed als stil.
Was dat de prijs die het socialistische establishment betaalde voor het enkelvoudig stemrecht? Kwam er met andere woorden een stilzwijgende overeenkomst tot stand om de eigendomsverhoudingen buiten de politieke discussie te houden? Waarom zijn de historici meegegaan op deze weg? Welke acties werden er ondernomen om het Kadaster toe te dekken en niet meer consulteerbaar te maken? Was dat om de schrijnende ongelijkheid in de vermogens verborgen te houden? Gebeurde dat om te verbergen dat tijdens de Franse Revolutie enkele tientallen families hun grote slag hadden geslagen bij de verkoop van de zgn. 'nationale goederen'?
Het zijn vragen die het project POPPKAD niet zal beantwoorden. Maar men kan moeilijk om de vaststelling heen dat een systematische verwerking van de kadastrale leggers van Popp veel eerder had kunnen gebeuren indien de fondsen daarvoor waren vrijgemaakt. Er komt een tijd dat men onderzoek zal doen naar het waarom van niet-uitgevoerde onderzoeken, naar de achterliggende drijfveren, de belangen, de combines, de sturing van budgetten en universitaire centra.
Wij hopen dat PoppKAD niet alleen een analyse-instrument zal opleveren maar dat het ook een antwoord zal geven op volgende vraag: 'Hoeveel procent van de eigenaars had hoeveel procent van de onroerende goederen in handen?'

naar de PoppKAD site

LT
Komt een CEO bij minister Schauvliege ...
Edited: 201510231300
'Goedemiddag, ik ben de CEO van de NV Woods."
'Aangenaam, en wat kan ik voor u doen?'
'Wel, ik ga 4000 houthakkers in dienst nemen en ik ga de bossen in Vlaanderen laten omhakken. Ik zorg voor werkgelegenheid.'
'Interessant, gaat u verder ...'

LT
De affaire Essers. Schauvliege gaat kopje onder in mediamoeras. De minister wil na bomen ook journalistenhoofden afhakken.
Edited: 201510231211
Wel bij de zaak blijven: een beschermd bos hak je niet om.
BRAAMBOS
MINISTER GATZ DOET LICHT UIT BIJ BRAAMBOS
Edited: 201510221234
Persbericht Braambos
Minister Gatz heeft beslist dat vanaf 1 januari 2016 de levensbeschouwelijke verenigingen niet langer zendtijd krijgen op de VRT. Dit betekent dus dat de uitzendingen van Braambos, zowel op radio als televisie ophouden te bestaan.
Uiteraard betreuren wij dat in de Vlaamse regering geen meerderheid kon gevonden worden om die uitzendingen te laten bestaan. Uiteindelijk wordt op die manier slechts 1.153.921 euro bespaard (voor alle levensbeschouwingen samen, zowel op radio als televisie), een peulschil als je dat afzet tegen het geheel van de Vlaamse begroting.
Merkwaardig is dat amper een paar weken gebleken het Vlaamse parlement een resolutie stemde tegen radicalisering. Het zijn juist de erkende levensbeschouwelijke verenigingen die de beste dam opwerpen hiertegen blijkt uit onderzoek.
Met de collega s van de andere levensbeschouwelijke organisaties hebben we tot nu toe in een opbouwende samenwerking gestreefd om bij te dragen aan een open en verdraagzaam Vlaanderen door positief te berichten over geloof en levensbeschouwing. Die opdracht is ons nu ontnomen.

Bekijk brief overheid:

Commentaar LT:
De afschaffing van de zendtijd voor levensbeschouwelijke 'derden' lijkt ons terecht in een staat waar men kerk en staat gescheiden wil houden. De openbare omroep, gefinancierd door de belastingbetaler, mag geen plaats zijn om achterhaalde boodschappen te verspreiden. Overigens vinden wij dat elke subsidiëring van godsdiensten moet stoppen. De secularisering mag geen dode letter blijven.
VRT Nieuws
elektriciteitsfactuur, Turteltaks of Freyafactuur: alleenstaande betaalt 415 keer meer dan grootverbruiker per MWuur.
Edited: 201510220951
De ene minister oversubsidieert, de volgende minister haalt het geld bij de zwakken. Twee keer fout beleid.
Daarover werd gisteren in een warmgestookt Vlaams parlement ruzie gemaakt. De brave burger zet ondertussen zijn verwarming lager, plaatst nog een LED-lamp, doet het licht op de gang uit, en zucht.
Lucas Tessens
Eurobarometer-onderzoek: waarover zijn de Europeanen ongerust? Werkloosheid, immigratie en ongelijkheid
Edited: 201510211015
De berichtgeving rond dit onderzoek is nogal naïef.
Niemand lijkt te beseffen dat de cocktail (de gelijktijdigheid) van bekommernissen de intensiteit verhoogt. Dat is nochtans een bewezen stelling uit de dierenpsychologie. Proeven op ratten, muizen, honden en apen hebben aangetoond dat het verhogen van de frequentie van de toegediende prikkels en het vermenigvuldigen van de soort van de prikkels, leiden tot een desoriëntatie van de proefdieren. Deze desoriëntatie verstoort zodanig het normale gedrag van dieren (eten, paren, lichaamsverzorging, slapen, ...) dat zij na enige tijd wegkwijnen in volslagen passiviteit en apathie. De achterliggende theorie is dat het verlies van controle - het vermogen om via een rationeel overwogen actie een ongewenste situatie te wijzigen - leidt tot waanzin en (auto)destructie.
Een van de belangrijkste eigenschappen van proeven op dieren is dat deze niet kunnen ontsnappen uit de ontworpen proefopstelling en dat de toegediende prikkels (of biochemische substanties) dus niet te vermijden zijn.
De controle ligt volledig in de handen van diegene die het experiment opstelde.
Tenzij we zo pretentieus zijn om ons als volledig onderscheiden van de dierenwereld te beschouwen, lijkt het mij een goed idee om de ons toegediende prikkels (berichtgeving, drugs, drank, lawaai, voeding, geloof, films, ...) én hun dosering te herevalueren op hun nut of hun schadelijkheid voor ons welzijn en ons voortbestaan.



lees het rapport
Standaard Boekhandel - geschiedenis van deze groep
Edited: 201510160027
Een beetje geschiedenis

1919 (1 april): opening van de eerste "Afdeling Boekhandel van de N.V. De Standaard"
1924: boekhandel en uitgeverij worden ondergebracht in een aparte nv
1976: boekhandel en uitgeverij komen in handen van Bührmann-Tetterode als Scriptoria nv
1983: boekhandel realiseert een omzet van bijna 17 miljoen euro met een verlies van 2,7 miljoen euro
1985: oprichting van Standaard Boekhandel nv en Standaard Uitgeverij nv. De juridische band tussen uitgeverij en boekhandel verdwijnt definitief. Eind 1985 telt Standaard Boekhandel 40 winkels.
1990: Bührmann-Tetterode verkoopt Standaard Boekhandel aan haar management, de GIMV, de groep Scholte BV en de groep Malherbe BV
1994: Standaard Boekhandel haalt voor het eerst de grens van 50 miljoen euro omzet
1999: de kaap van 75 miljoen euro wordt overschreden
2001 (maart): oprichting van Standaard Boekhandel Logistiek, die vanaf mei 2001 de volledige logistiek van Standaard Boekhandel organiseert
2002: de Zuidnederlandse Uitgeverij (ZNU) wordt volledig eigenaar van Standaard Boekhandel
2003: de totale omzet gaat voor het eerst boven 100 miljoen euro
2006 (maart): opening van de honderdste Standaard Boekhandel in Merchtem
2006 (juni): opening van de eerste shop-in-the-shop bij Fun, onder de naam Standaard Bookshop
2008: de kaap van 150 miljoen euro wordt overschreden
2011 (oktober): Standaard Boekhandel gaat online met de introductie van een webwinkel, in nauwe aansluiting op het fysieke winkelnet en de integratie van sociale media.
2014 (april): Standaard Boekhandel neemt de winkelketen Club over en wordt een Belgische groep
2014 (juli): Standaard Boekhandel lanceert het tolino-platform en bijhorende e-reader
2015: de omzet van het voorbije jaar stijgt tot meer dan 200 miljoen euro
Leny Escudero (1932-2015) est mort. R.I.P.
Edited: 201510120122
Leny Escudero, de son nom de naissance Joaquim Leni Escudero est né le 5 novembre 1932 à Espinal en Espagne.
Son père et sa mère, républicains espagnols quittent l'Espagne ravagée par la guerre civile en 1939 et se réfugient à Mayenne. Leny passe sa jeunesse à Mayenne où il se marie. Il s'installe à Paris dans le quartier de Belleville. Il va exercer des petits métiers pour survivre (terrassier, carreleur... etc). En 1957, il commence une carrière de chanteur et sort son 1er album (Ballade à Sylvie) qui lui assure le succès, la célébrité et effectue un tour du monde (Amérique du Sud, Moyen-Orient, États-Unis, Russie, Afrique). Au Dahomey, il construit une école en dur en pleine brousse. En 1971, il reçoit le Grand prix de l'Académie Charles-Cros avec Escudero 71. Dans les années 1970 à 1990, il est considéré comme un chanteur engagé. Ses paroles traitent de sujets souvent graves et tristes, tels que la guerre d'Espagne, les dictatures, et la maltraitance des habitants de notre planète. Il a été également acteur et participe à des séries télévisées comme Louis la Brocante et Docteur Sylvestre. Aujourd'hui il vit à Giverny près de Vernon. Il est le père de trois enfants, Christine, Julian et Stéphanie. La raucité de sa voix, le doux-amer de ses textes, la qualité de ses mélodies, distillent le charme mystérieux de cet homme des contre-courants.
News / De Telegraaf / HLN / Standaard
Nederlands vrachtschip 'Flinterstar' gezonken voor Zeebrugge. Belgische overheid aan zet voor berging.
Edited: 201510100103
Donderdagavond 20151008 is een contract gesloten over het wegpompen van de olie uit het schip. Dat is volgens Bart Otto van rederij Flinter "total loss". Hij ontkent berichten in de Belgische pers dat hij ook al een contract zou hebben getekend over de berging van het scheepswrak. Volgens de Belgische wet is het aan de Belgische overheid hierin het voortouw te nemen, aldus Otto.



Wie de kosten van de berging uiteindelijk zal dragen wordt een juridische kluif. Maar zoals het er nu uitziet moet de Belgische staat wel opdraaien voor de voorfinanciering indien zij de hoogdringendheid inroept (mogelijke breuk wegens instabiliteit, milieuschade, versperring van de vaarroute, ...). Dat de rederij de Flinterstar 'total loss' noemt doet vermoeden dat de verwachte bergingskosten de waarde van het wrak overtreffen.

In een zaak van 2012 vonniste het Hof van Beroep te Antwerpen inzake het ms. Luxembourg als volgt: 'De wettelijke bergingsplicht van een gezonken schip en zijn lading rust bij de eigenaar van dit schip en niet automatisch bij de overheid die tot ambtshalve lichting kan overgaan wanneer de omstandigheden hiertoe vereist zijn. Afstand van scheepsvermogen doet hieraan geen afbreuk.'

Wordt het weer het verhaal van privatisering van de baten, collectivisering van de lasten?


Richard Dawkins
Nieuw interview 2015
Edited: 201510091421
Samenvatting:

1) Al mijn boeken hebben een atheïstische ondergrond;
2) In de USA is atheïsme een vuil woord; bij de moslims wordt een ongelovige aangeduid als 'kafir';
3) Atheïsme is geen bedreigende levenshouding;
4) Theïsme is 'big business' (commercie) in de USA;
5) Ook in het Midden-Oosten zijn er ongelovigen; maar zij denken dat ze alleen zijn; bijeenkomsten van ongelovigen zijn er gevaarlijk en dat komt dus niet voor; het internet zou hen uit hun isolement kunnen halen; er is daar een onderdgrondse beweging; op die manier zou je een 'critical mass' kunnen vinden om de machthebbers - de 'ruling majority' - aldaar uit het zadel te lichten;
6) Als ik naar de USA ga, dan concentreer ik mij op de 'Bible Belt'; de mensen die naar mijn voordrachten komen voelen en zien dat ze niet alleen zijn; dat geeft hen hoop en kracht; ook daar zou het internet 'empowering' kunnen zijn;
7) Ik ben voor onderwijs mét godsdienst maar niet als indoctrinatie; je kunt de Europese samenleving, literatuur (bvb. Shakespeare) en historie niet begrijpen als je de geschiedenis van het christendom en de Bijbel niet kent; maar de Bijbel moet dan dienen als literatuur om dingen uit te leggen, niet om de Bijbel as such als middel van indoctrinatie te gebruiken.
8) Indoctrinatie in het Midden-Oosten is vreselijk effectief; een bomzelfmoordenaar gelooft ook wat hij zegt.
9) Zeg niet van een kind 'dit is een katholiek kind', 'dit is een protestants kind', 'dit is een moslim-kind'. Laat ons ophouden met kinderen te 'labelen' er een etiket op te plakken. Het gaat om consciousness raising. Natuurlijk mag je wel zeggen: 'dit is een kind van katholieke ouders', etcetera. Daar is niks tegen. Maar als we kinderen blijven 'labelen' dan zullen we blijven zien dat in Noord-Ierland 'protestantse kinderen' stenen blijven gooien naar 'katholieke kinderen' en andersom.
10) Feminisme heeft enorm veel betekend en betekent nog steeds heel veel. Het heeft ons geleerd dat het niet netjes is om vrouwen als inferieur te betitelen. Zo zullen we protesteren als we iemand horen zeggen: 'één man één stem'.


La République Française
Charte de la laïcité à l’école.
Edited: 201510090957
La Nation confie à l’école la mission de faire partager aux élèves les valeurs de la République. La République est laïque. L’école est laïque.
1) La France est une République indivisible, laïque, démocratique et sociale. Elle assure l’égalité devant la loi, sur l’ensemble de son territoire, de tous les citoyens. Elle respecte toutes les croyances.
2) La République laïque organise la séparation des religions et de l’État. L’État est neutre à l’égard des convictions religieuses ou spirituelles. Il n’y a pas de religion d’État.
3) La laïcité garantit la liberté de conscience à tous. Chacun est libre de croire ou de ne pas croire. Elle permet la libre expression de ses convictions, dans le respect de celles d’autrui et dans les limites de l’ordre public.
4) La laïcité permet l’exercice de la citoyenneté, en conciliant la liberté de chacun avec l’égalité et la fraternité de tous dans le souci de l’intérêt général.
5) La République assure dans les établissements scolaires le respect de chacun de ces principes.
6) La laïcité de l’École offre aux élèves les conditions pour forger leur personnalité, exercer leur libre arbitre et faire l’apprentissage de la citoyenneté. Elle les protège de tout prosélytisme et de toute pression qui les empêcheraient de faire leurs propres choix.
7) La laïcité assure aux élèves l’accès à une culture commune et partagée.
8) La laïcité permet l’exercice de la liberté d’expression des élèves dans la limite du bon fonctionnement de l’École comme du respect des valeurs républicaines et du pluralisme des convictions.
9) La laïcité implique le rejet de toutes les violences et de toutes les discriminations, garantit l’égalité entre les filles et les garçons et repose sur une culture du respect et de la compréhension de l’autre.
10) Il appartient à tous les personnels de transmettre aux élèves le sens et la valeur de la laïcité, ainsi que des autres principes fondamentaux de la République. Ils veillent à leur application dans le cadre scolaire. Il leur revient de porter la présente charte à la connaissance des parents d’élèves.
11) Les personnels ont le devoir de stricte neutralité : ils ne doivent pas manifester leurs convictions politiques ou religieuses dans l’exercice de leurs fonctions.
12) Les enseignements sont laïques. Afin de garantir aux élèves l’ouverture la plus objective possible à la diversité des visions du monde ainsi qu’à l’étendue et à la précision des savoirs, aucun sujet n’est a priori exclu du questionnement scientifique et pédagogique. Aucun élève ne peut invoquer une conviction religieuse ou politique pour contester à un enseignant le droit de traiter une question au programme.
13) Nul ne peut se prévaloir de son appartenance religieuse pour refuser de se conformer aux règles applicables dans l’École de la République.
14) Dans les établissements scolaires publics, les règles de vie des différents espaces, précisées dans le règlement intérieur, sont respectueuses de la laïcité. Le port de signes ou tenues par lesquels les élèves manifestent ostensiblement une appartenance religieuse est interdit.
15) Par leurs réflexions et leurs activités, les élèves contribuent à faire vivre la laïcité au sein de leur établissement.
LT
De CEO en de minister
Edited: 201510081238
CEO: 'Wij willen uitbreiden. Wij willen dat bos daar kappen.'
Minister: 'Maar dat is een beschermd bos.'
CEO: 'Beschermd, beschermd! Wij gaan daar 400 arbeidsplaatsen creëren. Daar kunt ge toch niet neen op zeggen? Ik heb er met de Chris al over geklapt.'
Minister: 'Euh ...'
CEO: 'Trouwens, als we hier niet mogen uitbreiden dan pakken we ons valies en trekken we naar het buitenland. Aan u de keus.'
Minister: 'Euh ... Meent u dat nu?'
CEO: 'Vaneigens !'
Minister: 'Mag ik eens naar het toilet gaan?'
CEO: 't Is de tweede deur rechts. Het licht staat naast de spiegel.'
(Minister verlaat het kantoor.)
CEO tot directiesecretaresse: 'Zeg Annita, heeft die nu buikpijn of haar regels? Die ziet er zo slecht uit. Niet te doen.'
Annita: 'Nee, die trekt altijd zo'n smoel.'
(Minister komt terug binnen.)
Minister: 'En wat wilt ge daar opzetten?'
CEO: 'Hewel, een hangar, loodsen, een werkplaats en een cafetaria voor het personeel. De vakbond vraagt dat.'
Minister: 'En wie gaat dat zetten?'
CEO: 'Dat zal ik eens in uw oor fluisteren.' (Neigt over naar het ministeriële oor) 'ZwwZwwZww.'
Minister: 'Allez !'
CEO: 'En de kantine dat gaan we in onderaanneming geven. Dat zou toch iets voor jullie Jos kunnen zijn, hé. Met dat klein snackbarke kan die toch geen vrouw en drie kinderen onderhouden, hé.'
Minister: 'Euh ... En wat gaat ge met die bomen doen? Ge weet toch dat onze Peter een bedrijfke van spaanderplaten heeft, hé?'
CEO: 'We gaan dat zien. Als Peter de bomen komt omzagen dan mag hij ze meenemen. Gratiez.'
Minister: 'Amai, dat gaat lawaai maken!'
CEO: 'Wat wilt ge zeggen?'
Minister: 'Hewel, gezaag, hé.'

LT
Wat is een taboe ?
Edited: 201510071446
Een taboe is iets dat wordt beschouwd als ongepast om te gebruiken, te doen of over te spreken. Het woord taboe is afkomstig uit het Tongaans van Polynesië (tapu of tabu), waar het stond voor een religieus verbod op bepaalde plaatsen, voorwerpen, personen of acties. Het woord komt, conform de klankwetten voor de Polynesische talen, terug als tapu, kahu etc.

Het schenden van een taboe in een bepaalde cultuur kan leiden tot reputatieschade, sociale uitsluiting of andere vormen van repercussie. Soms kan het schenden van een taboe leiden tot rechterlijke vervolging.
Taboes kunnen betrekking hebben op:

- het dieet (bijvoorbeeld halal/koosjer, boeddhistisch vegetarisme, hindoeïstisch vegetarisme of het verbod op kannibalisme),
- seksuele activiteiten of relaties (bijvoorbeeld tussen rassen, homoseksualiteit, incest, bestialiteit, pedofilie, necrofilie),
- lichamelijke beperkingen of ongewoon lichamelijk functioneren (bijvoorbeeld winderigheid), gewoonten met betrekking tot lichaamsfuncties (bijvoorbeeld neuspeuteren of in het openbaar winden laten),
- drugsgebruik,
- de aanwezigheid van ongeschonden geslachtsorganen (bijvoorbeeld besnijdenis of vrouwenbesnijdenis),
- het ontbloten van lichaamsdelen (bijvoorbeeld enkels in de Victoriaanse tijd, de haren van vrouwen in de Islam, naaktheid in de VS),
- bepaald taalgebruik (bijvoorbeeld politiek incorrect taalgebruik en dirty talk),
- religie (sommige gelovige mensen zullen kritiek of spot met hun god(en) of religieuze leiders als beledigend ervaren),
- ziektes en handicaps (praten over kanker of aids ligt bij sommige mensen gevoelig), of
- het spreken tegen bepaalde familieleden (bij de Aboriginals, zie onder).
Taboes in een sollicitatiegesprek, zoals het bespreken van zwangerschap, seksuele geaardheid, kinderwens, etc.
Andere voorbeelden van taboes in de westerse cultuur zijn de dood of zelfmoord.

Wat een taboe is, wordt bepaald door de culturele, religieuze of politieke context.

In westerse landen dook het begrip taboe op in maatschappelijke discussies rondom politieke correctheid. Ook wordt het gebruikt om strategieën in meer dagelijks taalgedrag te verklaren (zoals eufemistische en pregnante uitdrukkingen). De zogeheten taboes in de westerse cultuur zijn echter meestal geen echte taboes in de antropologische zin van het woord, maar onderwerpen of discussies die over het algemeen gemeden worden bijvoorbeeld omdat ze gênant of pijnlijk zijn of tot ruzies kunnen leiden. Een voorbeeld van een algemeen voorkomend taboe in de Westerse samenleving in de antropologische zin van het woord is het incesttaboe.

Behalve bij de Polynesiërs staan vooral ook de Australische Aboriginals bekend om een streng en uitgewerkt taboesysteem. In de meeste Australische culturen was of is het verboden binnen bepaalde familierelaties, bijvoorbeeld schoonzoon-schoonmoeder, met elkaar te spreken; men behelpt zich met gebarentaal of, als het niet anders kan, met een speciaal soort taal die grammaticaal gelijk is aan de gewone taal maar heel andere, niet belaste woorden gebruikt. (bron: wiki, 20151007)
VAN ROOY Wim
Waarover men niet spreekt. Bezonken gedachten over postmodernisme, Europa, islam.
Edited: 201510071210
Hardcover, genaaid, gebonden, leeslint, 656 pp., winkelprijs: 27,50 EUR
Persbericht van Uitgeverij De Blauwe Tijger:
Even leek Waarover men niet spreekt van Wim van Rooy niet te zullen verschijnen. De publicatie van dit kennelijk ‘gevaarlijke’ boek bleek niet evident, wat de noodzaak ervan bewijst. Dankzij Uitgeverij De Blauwe Tijger is het boek weldra verkrijgbaar.
De politieke elite, de mainstream media en de intellectuele klasse collaboreren met instellingen en ideeën die nefast zijn voor een gezonde samenleving. Er wordt volop gecapituleerd voor de vijanden van de democratische rechtsstaat en de vrije samenleving. In deze vlammende ‘J’accuse’ moeten de heilige huisjes van Vlaanderen en Europa anno 2015 eraan geloven. Met knipogen naar eigen belevenissen van vroeger en nu, hakt Van Rooy in op de EU, de multiculturele samenleving, de soldatengodsdienst die de islam volgens hem is en de intellectuele erfenis van mei ’68, waar hij zelf een product van is.
Waarover men niet spreekt is een polemisch-biografisch getint vervolg op de bestseller De malaise van de multiculturaliteit (2008), waarvoor Van Rooy de Vlaamse Paul Scheffer werd genoemd. Met zijn nieuwe boek wordt hij ongetwijfeld de Vlaamse Éric Zemmour. Met Woord vooraf van Paul Cliteur en een indrukwekkende lijst aanbevelingscitaten.
Op de cover een uitspraak van Etienne Vermeersch: 'Ik ben ervan overtuigd dat een verlichte islam mogelijk is, maar dit boek brengt mijn vertrouwen hierop in het gedrang.'
OESO - OECD - Press Release
OECD presents outputs of OECD/G20 BEPS Project for discussion at G20 Finance Ministers meeting - Reforms to the international tax system for curbing avoidance by multinational enterprises
Edited: 201510070027
05/10/2015 - The OECD presented today the final package of measures for a comprehensive, coherent and co-ordinated reform of the international tax rules to be discussed by G20 Finance Ministers at their meeting on 8 October, in Lima, Peru. The OECD/G20 Base Erosion and Profit Shifting (BEPS) Project provides governments with solutions for closing the gaps in existing international rules that allow corporate profits to « disappear » or be artificially shifted to low/no tax environments, where little or no economic activity takes place.

Revenue losses from BEPS are conservatively estimated at USD 100-240 billion annually, or anywhere from 4-10% of global corporate income tax (CIT) revenues. Given developing countries’ greater reliance on CIT revenues as a percentage of tax revenue, the impact of BEPS on these countries is particularly significant.

“Base erosion and profit shifting affects all countries, not only economically, but also as a matter of trust,” said OECD Secretary-General Angel Gurría. “BEPS is depriving countries of precious resources to jump-start growth, tackle the effects of the global economic crisis and create more and better opportunities for all. But beyond this, BEPS has been also eroding the trust of citizens in the fairness of tax systems worldwide. The measures we are presenting today represent the most fundamental changes to international tax rules in almost a century: they will put an end to double non-taxation, facilitate a better alignment of taxation with economic activity and value creation, and when fully implemented, these measures will render BEPS-inspired tax planning structures ineffective,” Mr Gurría said.

Undertaken at the request of the G20 Leaders, the work to address BEPS is based on the 2013 G20/OECD BEPS Action Plan, which identified 15 actions to put an end to international tax avoidance. The plan was structured around three fundamental pillars: introducing coherence in the domestic rules that affect cross-border activities; reinforcing substance requirements in the existing international standards, to ensure alignment of taxation with the location of economic activity and value creation; and improving transparency, as well as certainty for businesses and governments.

The OECD will present the BEPS measures to G20 Finance Ministers during the meeting hosted by Turkey’s Deputy Prime Minister Cevdet Yilmaz on 8 October, in Lima, Peru.

Following delivery of the BEPS measures to G20 Leaders during their annual summit on 15-16 November in Antalya, Turkey, the focus will shift to designing and putting in place an inclusive framework for monitoring BEPS and supporting implementation of the measures, with all interested countries and jurisdictions invited to participate on an equal footing.

The final package of BEPS measures includes new minimum standards on: country-by-country reporting, which for the first time will give tax administrations a global picture of the operations of multinational enterprises; treaty shopping, to put an end to the use of conduit companies to channel investments; curbing harmful tax practices, in particular in the area of intellectual property and through automatic exchange of tax rulings; and effective mutual agreement procedures, to ensure that the fight against double non-taxation does not result in double taxation.

The BEPS package also revises the guidance on the application of transfer pricing rules to prevent taxpayers from using so-called “cash box” entities to shelter profits in low or no-tax jurisdictions, and redefines the key concept of Permanent Establishment, to curb arrangements which avoid the creation of a taxable presence in a country by reliance on an outdated definition.

The BEPS package offers governments a series of new measures to be implemented through domestic law changes, including strengthened rules on Controlled Foreign Corporations, a common approach to limiting base erosion through interest deductibility and new rules to prevent hybrid mismatch arrangements from making profits disappear for tax purposes through the use of complex financial instruments.

Nearly 90 countries are working together on the development of a multilateral instrument capable of incorporating the tax treaty-related BEPS measures into the existing network of bilateral treaties. The instrument will be open for signature by all interested countries in 2016.

The BEPS measures were agreed after a transparent and intensive two-year consultation process between OECD, G20 and developing countries and stakeholders from business, labour, academia and civil society organisations.

“Everyone has a stake in reversing base erosion and profit shifting,” Mr Gurria said. “The BEPS Project has shown that all stakeholders can come together to bring about change. Swift implementation by governments will ensure a more certain and more sustainable international tax environment for the benefit of all, not just a few.”
Richard Dawkins
over godsdienst, het Midden-Oosten en geweld in 'Kapelaan van de duivel' (A devil's chaplain, 2003, pagina 187)
Edited: 201510060141
'De bittere haatgevoelens die op dit moment de politiek van het Midden-Oosten vergiftigen zijn geworteld in het reële of vermeende onrecht van de instelling van een joodse staat in een islamitische regio. Gelet op alles wat de joden hadden doorgemaakt moet dat een eerlijke en humane oplossing hebben geleken. Een diepe vertrouwdheid met het Oude Testament had de Europese en Amerikaanse besluitvormers waarschijnlijk een idee gegeven dat dit werkelijk het 'historische thuisland' van de joden was (hoewel de verschrikkelijke bijbelverhalen over de manier waarop Jozua en anderen hun Lebensraum veroverden hun te denken hadden kunnen geven). En zelfs al was die beslissing op dat moment niet gerechtvaardigd, zijn er nu goede gronden om ervoor te pleiten dat, nu Israël eenmaal bestaat, het terugdraaien van de status-quo een nog groter onrecht zou inhouden.
Ik ben niet van plan om me in deze discussie te begeven. Maar als er geen godsdienst had geweest, zou het idee van een joodse staat van meet af aan nooit enige betekenis hebben gehad. En evenmin het idee van een islamitisch grondgebied als iets dat kan worden binnengevallen en ontheiligd. In een wereld zonder godsdienst zouden er geen kruistochten zijn geweest, geen inquisitie, geen anti-semitische pogroms (de mensen van de diaspora zouden allang met andere bevolkingsgroepen vermengd zijn, en niet langer te onderscheiden van hun gastheerpopulaties), geen onlusten in Noord-Ierland (geen etiket om de twee 'gemeenschappen' van elkaar te onderscheiden en geen sektarische scholen om kinderen historische haatgevoelens aan te leren - het zou simpelweg één gemeenschap zijn).'
News
Jongeren en maatschappij stevenen af op mega-probleem: alcoholisme.
Edited: 201510051024
We moeten maar eens op zoek gaan naar de psycho-sociale oorzaken van overmatig alcoholgebruik bij jongeren. Alcohol is een sluipend gif en de dramatische gevolgen laten zich pas voelen na 5 tot 10 jaar. Tegen die tijd zijn ook de partners en de kinderen meegezogen in de verslaving.
Alcohol wordt na een tijd beschouwd als snelwerkend medicijn om problemen niet meer te zien, om te ontkennen dat ze er zijn. Tot de volgende morgen.
Over de gevolgen van coctails - alcohol + canabis + cocaïne + slaapmiddelen + antidepressiva + xtc - is nog te weinig bekend maar het lijkt mij een evidentie dat de negatieve gevolgen exponentieel groeien naarmate er meer drugs worden gecombineerd.
Vergeten we niet dat alcohol (vuurwater) in de geschiedenis hele volkeren afhankelijk heeft gemaakt. Verslaving staat voor 'slaaf worden van'. Geen fraai perspectief.
Alcohol wordt ten onrechte beschouwd als een softdrug. Vanaf bepaalde dosissen (en die verschillen van persoon tot persoon) gedraagt alcohol zich in ons als harddrug en neemt de afhankelijkheid snel toe. Een alarmpeil wordt bereikt als er gedronken wordt voor het beëindigen van de dagtaak en als het drinken stiekem en alleen gebeurt.
News
Na Volkswagen-affaire krijgt nu ook energieverbruik-labeling in de electrosector een ferme knauw
Edited: 201510030124
Is gesjoemel een evidentie en een gewoonte geworden in de zakenwereld? Of is het altijd zo geweest?
Overigens blijken de zogenaamde 'Medaille d'or' op wijnflessen fake.
Ook in de geneesmiddelenindustrie rammelt het langs vele kanten.
Er is moeilijk een sporttak te bedenken waar doping afwezig is.
De mainstream-media worden geplaagd door afluisterpraktijken en gebrek aan eerlijkheid.
De politici "zijn er altijd mee bezig" of zeggen "we zullen zien".
Presidentskandidaten worden gekozen op basis van verzamelde campagnegelden.
Er zijn verhoogde veiligheidsrisico's bij vliegtuigen omdat de kosten van onderhoud en inspectie daarvan de winstmarges drukken.
De voedselkwaliteit blijft een problematisch terrein; bvb. de Genetically Modified Organisms (GMO).
Er is een serieus probleem met hormonenverstoorders of EDC's (parabenen, ftalaten, Bisfenol A, pesticiden, ...).
De belastinginning gebeurt 'à la tête du client' (LuxLeaks) en onthullingen brengen geen actie op gang.
Denise Bauer, US-ambassadeur in België
België moet defensie-uitgaven verhogen
Edited: 201510021318
Met de aanschaf van nieuwe gevechtsvliegtuigen voor de deur is dat een begrijpelijke vraag van de USA. Het past in de logica van 'political fundraising'. De F-35 is immers duurder dan de Rafale van Dassault. Binnen een laag defensiebudget scoort de Rafale beter als return on investment; bovendien is de Rafale een 'bimoteur'. Michel en Reynders waren er als de kippen bij om Bauer terug te fluiten. Dassault heeft 53 procent van de aandelen van SABCA. Op 5 maart 2015 bracht Bauer een bezoek aan SABCA, dat fungeert als 'trait d'union' tussen Dassault en Lockheed-Martin.


F-35:
Topsnelheid: 1.930 km/h
Bereik: 2.220 km
Lengte: 16 m
Spanwijdte: 11 m
In gebruik genomen: december 2015

Rafale:
Topsnelheid: 2.130 km/h
Bereik: 3.700 km (niet geconfirmeerd)
Lengte: 15 m
Spanwijdte: 11 m
News
Afghanistan: Kunduz na maanden belegering in handen van Taliban
Edited: 201509291133
VW
Martin Winterkorn: pensioen van 28,56 miljoen euro
Edited: 201509251624
Winterkorn verdiende meer dan 15 miljoen euro per jaar.
Toch merkwaardig dat je een smak geld krijgt om niet te weten wat er in je bedrijf omgaat. Tijdens een sollicitatiegesprek wordt er bij een gewone werknemer gepeild naar diens kennis, teamgeest, stressbestendigheid, viertaligheid, software-skills, etcetera. Blijkbaar wordt een CEO benoemd na een verstandig antwoord op de vraag: 'U wilt toch zeker niet alles weten?'
Op de voorstelling van het laatste nieuwe VW-model gaat de man in driedelig pak door de knieën boven een minuskuul kruisje op de vloer en 'inspecteert' hij of achteraan de uitlaat wel goed is bevestigd. Hij ziet niets. Zijn linker oog vangt de flitsen op van fototoestellen van de gehurkte fotografen. De media in aanbidding voor het afgesproken moment. Zijn rechteroog wordt verblind door de LED-spot die handig achter het linker voorwiel is verstopt en onder de juiste hoek gericht is op de linker revers van zijn blauw kostuum. Hij haalt zich de foto's in de kranten van volgende dag voor de geest. Daarboven een grote kop 'Winterkorn: de man die alles controleert. Tot het laatste schroefje'. Dit is beter dan Shakespeare, denkt hij.
ABICHT Ludo (°1936) in Doorbraak van 24/9/2015
GODSDIENSTVRIJHEID BELANGRIJKER DAN GELIJKHEID MAN-VROUW?
Edited: 201509240938
Ludo Abicht schrok zich een hoedje toen hij las dat volgens sommigen godsdienstvrijheid primeert op de gelijkheid van mannen en vrouwen.
Bij het lezen van deze titel boven een artikel in De Standaard van 24 september 2015 kon ik eerst mijn ogen niet geloven. 'Dat moet een citaat zijn, ' dacht ik, 'of ironisch bedoeld.' Uit het artikel, dat ging over het verbod van islamitische zwempakken voor vrouwen, kledingstukken die onterecht 'boerkini’s' genoemd worden omdat ze, in tegenstelling tot de explosieve (nucleaire) echte bikini, het hele lichaam bedekken, bleek dat het geen van beide was. De discussie tussen de Antwerpse schepen en de eveneens onterecht 'Gelijkekansencentrum' genoemde parastatale instelling ontweek alweer de kern van het debat: men concentreerde zich op het argument dat zo’n boerkini onveilig en onhygiënisch zou zijn, wat het Centrum moeiteloos kon weerleggen. Het andere argument, dat het dragen van dit badpak 'een regelrechte aanval op onze waarden en normen' zou zijn, kon uiteraard ook weerlegd worden, wanneer men kon aantonen dat de meisjes en vrouwen die het wilden dragen dit helemaal niet onder dwang deden en daarmee dus gewoon hun recht op een vrije vestimentaire keuze uitoefenden.
Elk logisch argument heeft twee kanten, wat wil zeggen dat men, ingeval er wél dwang bij te pas komt, als democratische overheid dan ook het recht en de plicht heeft, de meisjes en vrouwen tegen deze dwang vanuit de familie of de gemeenschap te beschermen. In die zin lijkt deze nieuwe discussie op het onzalige debat over de hoofddoeken, want ook daar moet men dwang in de ene of de andere richting als ondemocratisch verwerpen, of die nu uitgaat van de vaders of broers of, - aan de andere kant - van de school of een onderwijsnet. Punt.
Mijn verbijstering en verontrusting gaat dus niet over die boerkini op zich, maar over het schijnbare gemak waarmee één van de meest fundamentele verworvenheden van onze moderne beschaving zo een beetje nebenbei, ni vu ni connu, als het ware op kousenvoeten in de krant en dus in de openbaarheid gebracht wordt, alsof er niets aan de hand zou zijn. Tot vandaag had ik gedacht dat een aantal fundamentele mensenrechten, waaronder de gelijkheid van man en vrouw, op zijn minst in principe onaantastbaar en dus niet langer bespreekbaar geworden waren. Maar ik heb me blijkbaar vergist. En wanneer we de deur zelfs voor gesprekken, laat staan onderhandelingen over deze basiswaarde van onze samenleving openzetten, zal het niet lang duren of de andere waarden zullen volgen. Is godsdienstvrijheid belangrijker dan de mensen- en burgerrechten van homoseksuelen en lesbiennes? Is ze belangrijker dan het wetenschappelijke vrij onderzoek? Primeert godsdienstvrijheid boven de vrijheid van denken en van meningsuiting of eventueel boven het recht om desnoods te beledigen?
Ik vrees dat de brave lieden van het Kansencentrum de kans gemist hebben om dit debat ten gronde te voeren, omdat ze blijkbaar niet beseft hebben wat hier in feite aan het gebeuren is. Neen, godsdiensten kunnen het recht op vrijheid en gelijkheid, die zij voor zover ik de geschiedenis ken niet zelf afgedwongen hebben, niet inroepen om deze fundamentele mensenrechten zelfs ter discussie te stellen. Het Centrum, dat geen andere opdracht heeft dan deze mensenrechten van álle burgers met klem en juridische argumenten te verdedigen, heeft dit volgens mij jammerlijk nagelaten. Of ze nu het recht op het dragen van zo’n badpak verdedigen of afkeuren is hier volkomen naast de kwestie. Wél het feit dat de vertegenwoordigers van om het even welke godsdienst vanuit hun ideologie, die wij in een pluralistische democratie principieel respecteren zonder ervoor te moeten vallen, in dit debat niet als gelijke gesprekspartners kunnen of mogen optreden. Wie de absurditeit van deze verdediging van de absolute godsdienstvrijheid niet inziet heeft dringend behoefte aan een spoedcursus elementaire logica. Wie het nog bonter maakt en begint te zaniken – ik vind geen betere term – over 'wat is deze gelijkheid anders dan een westers, lees imperialistisch begrip?' , plaatst zichzelf buiten het rationele en redelijke discours waarop onze samenleving gebouwd is.
TESSENS Lucas
Degelijk debat over vluchtelingenvraagstuk op VTM (20150923)
Edited: 201509240008
Hieronder enkele punten uit onze eigen visie:
- In de discussie wordt onvoldoende benadrukt dat er een onderscheid te maken is tussen vluchtelingen en economisch geïnspireerde immigranten. Dat onderscheid moet leiden tot een verschillende en aangepaste behandeling.
- De gehele problematiek moet weggehaald worden uit de emo-sfeer. De media gedragen zich in dat verband onverantwoordelijk. Het VTM-debat scoorde wel goed.
- De kwestie dat de instroom voor het overgrote deel uit mannen bestaat, krijgt nog steeds te weinig aandacht.
- De vluchtelingenproblematiek mag ons niet blind maken voor de financiering van de staat; zolang de superrijken niet bijdragen tot de financiering van de noden van de staat, draaien diegenen die wel belastingen betalen ook op voor het lenigen van de dringende hulp. Het ene debat moet het andere aanvullen.
- Er moet een wapenembargo komen voor de conflictzones. Anders is het dweilen met de kraan open.
- De scheiding tussen Kerk/Islam en Staat moet scherp en duidelijk zijn. Dat houdt in dat de staat weliswaar godsdiensten erkent maar ze niet financiert.
- Inwijkelingen moeten de wetten van de toevluchtstaat onderschrijven. Met name de gelijkheid tussen mannen en vrouwen moet onverkort aanvaard worden. Wij bestrijden racisme maar wij moeten ook optreden tegen discriminatie van vrouwen en homo's. Vrouwen hebben recht op fysische integriteit en besnijdenis van meisjes is onder geen beding aanvaard. (Groeps-)verkrachting van vrouwen moet zwaarder bestraft worden door de notie van bendevorming in te roepen. Waarom zouden we het respect van deze waarden niet schriftelijk eisen in het kader van inburgering of verblijf op het nationale grondgebied?
- Vermeersch zegt heel terecht dat de Unie van Islamitische Staten de moord- en folterpraktijken van ISIS/IS als onverenigbaar met de islam moet brandmerken.
- Voor het conflict in Syrië moet er diplomatiek overleg bestaan met Rusland. Dat moet losgekoppeld worden van de Krim en het conflict in Oost-Oekraïne.
- Het is dringend nodig de historische achtergronden van de conflicten te belichten.
- Het is wenselijk dat de Europese cultuur zich opwerpt als menslievend maar streng en rechtvaardig.
LT
35 jaar geleden: Coluche stelt zich kandidaat voor president
Edited: 201509231809
In de peilingen van het najaar 1980 haalt hij 16 procent. De nar wordt lastig voor het establishment. Hij ontvangt doodsbedreigingen van een groep die opereert onder de benaming 'Honneur de la police'. Hij wordt geweerd uit de televisiestudio's van TF1, uit de radiostations en de pers zwijgt hem dood. Een golf van censuur overspoelt hem. Uiteindelijk trekt hij zijn kandidatuur op 7 april 1981 in. Mitterand wint de verkiezingen.
Coluche begon in 1985 met de "Restos du Cœur", een organisatie die voedsel, geld en kleding inzamelt voor daklozen. Zijn actie zette de politici in hun blootje want Coluche voerde ook uit wat hij beloofde.
Op 19 juni 1986 verongelukte Coluche met zijn motor.
News
Volkswagen knoeit met emissiewaarden van diesels. Aandeel crasht. Winterkorn geeft fraude toe.
Edited: 201509220010
Dienen hoge verloningen van CEO's als zwijggeld?
De merken van de VW-groep: Volkswagen-Personenkraftwagen, Audi, Lamborghini, Bugatti, Ducati, Škoda, Seat, Bentley, Porsche; Bedrijfsvoertuigen: Volkswagen-Lastkraftwagen, Scania, MAN.

Persbericht VW:
Erklärung des Vorstandsvorsitzenden der Volkswagen AG, Professor Dr. Martin Winterkorn:
Die US-Behörden CARB und EPA haben die Öffentlichkeit in den USA darüber informiert, dass bei Abgastests an Fahrzeugen mit Dieselmotoren des Volkswagen Konzerns Manipulationen festgestellt worden sind und damit gegen amerikanische Umweltgesetze verstoßen worden ist.
Der Vorstand der Volkswagen AG nimmt die festgestellten Verstöße sehr ernst. Ich persönlich bedauere zutiefst, dass wir das Vertrauen unserer Kunden und der Öffentlichkeit enttäuscht haben. Wir arbeiten mit den zuständigen Behörden offen und umfassend zusammen, um den Sachverhalt schnell und transparent vollumfänglich zu klären. Hierzu hat Volkswagen eine externe Untersuchung beauftragt.
Klar ist: Volkswagen duldet keine Regel- oder Gesetzesverstöße jedweder Art.
Das Vertrauen unserer Kunden und der Öffentlichkeit ist und bleibt unser wichtigstes Gut. Wir bei Volkswagen werden alles daran setzen, das Vertrauen, das uns so viele Menschen schenken, vollständig wiederzugewinnen und dafür alles Erforderliche tun, um Schaden abzuwenden. Die Geschehnisse haben für uns im Vorstand und für mich ganz persönlich höchste Priorität.

Technische truuk: Die bestaat erin dat een chip detecteert wanneer de VW-diesel op de rollentestbank werd gezet; de emissie wordt dan teruggeschroefd.

Wellicht is de affaire slechts het topje van de ijsberg en wordt er op grote schaal geknoeid met de emissiewaarden. Voor alle duidelijkheid: in de Belgische stations voor Technische Controle worden de wagens op CO²-uitstoot gemeten niet op rollen maar in neutraal en plankgas.
Stefan Zweig
over de nazi's in 'Schaaknovelle'
Edited: 201509161743
'Nu waren de nationaal-socialisten, lang voordat ze hun legers tegen de wereld bewapenden, begonnen een even gevaarlijk en getraind leger te organiseren in alle buurlanden, het legioen van de benadeelden, de achtergestelden, de vernederden.' (45)

William Pfaff on the Middle East
The Wrath of Nations - 1993
Edited: 201509161527
'There is no Arab nation, as such. The historical experience and reference of the region is not to nation but to religion, commune, empire, caliphate. The states which exist there today do so because it is now considered appropriate that people live in nation-states, not in multiconfessional and multinational empires.' (111)
'The identification of religion with civilization in Islamic society blocks a solution to its contemporary problems.' (123)




link to website William Pfaff does not function anymore

William Pfaff (December 29, 1928 – April 30, 2015) was an American author, op-ed columnist for the International Herald Tribune and frequent contributor to The New York Review of Books. (wiki)
Libération 20150911
France: La justice rouvre l'enquête sur l'affaire Boulin
Edited: 201509111031
Résistant devenu avocat, Robert Boulin avait entamé une carrière politique en 1958 en devenant député gaulliste de Gironde puis maire de Libourne un an plus tard, constamment réélu jusqu’à sa mort. Mais ce sont surtout ses longues fonctions ministérielles entamées en 1961 qui l’ont fait connaître du grand public, en occupant différents postes dans les gouvernements Debré, Pompidou, Couve de Murville, Chaban-Delmas, Messmer et Barre. Nommé ministre du Travail par ce dernier en 1978, sa popularité avait alors nourri des rumeurs qui le désignaient comme «Premier ministrable» de Valéry Giscard d’Estaing.

Le 29 octobre 1979, quittant le ministère du Travail, il dépose des dossiers confidentiels dans son appartement de Neuilly-sur-Seine puis part en voiture pour une destination inconnue. Son corps sera retrouvé le lendemain matin dans 50 cm d’eau dans l’étang du Rompu à Saint-Léger-en-Yvelines (Yvelines). Officiellement, il se serait suicidé après avoir absorbé des barbituriques.
wiki
Mustang is a 2015 internationally co-produced drama film directed by Turkish-French film director Deniz Gamze Ergüven.
Edited: 201509060061
The film starts with Lale, the youngest of the five sisters and the protagonist, bidding an emotional farewell at school to her female teacher, who is moving to Istanbul. The sisters decide to walk home instead of taking a van, to enjoy the sunny day. Along the way, they play in the water at the beach with their classmates. For one game, they sit on boys' shoulders and try to knock each other off. When they reach home, their grandmother scolds and hits them for their having this kind of bodily contact with boys and thus "pleasuring themselves" with them. Their uncle Erol is equally furious. From then on, the girls are forbidden from leaving the house, even for school.

The sisters feel stifled in their home as their grandmother tries to make them suitable for marriage. When in public they must now dress in drab, conservative clothing. Instead of attending school, they must stay home, where they are taught how to cook, clean and sew by their female relatives. Even so, the oldest sister, Sonay, sneaks out occasionally to meet her lover, and Lale looks for various ways to escape.

Lale, who loves football, is forbidden from attending Trabzonspor matches. She resolves to go to a match from which men have been banned due to hooliganism. A friend tells her that the girls in the village are going together on a bus. The sisters, who are happy for an opportunity to leave the house, sneak out of the house with Lale. When they miss the bus, they hitch a ride with a passing truck driver, Yasin, who helps them catch up to it. They’re ecstatic in the exuberant atmosphere of the all-female crowd cheering for their team. Back home, their aunt catches a glimpse of them at the match on TV, just as their uncle and other village men are about to tune in. To prevent the men from finding out, she cuts the house's, and then the whole village's, electricity.

When the girls return, their grandmother decides to start marrying the sisters off. They’re taken to town, ostensibly "to get lemonade", which is actually an opportunity to show them off to potential suitors. Soon enough, a suitor and his family arrive to meet them. Sonay vows to only marry her lover and refuses to meet the prospective suitor and his family. Selma is sent instead and becomes engaged. Sonay gets engaged a short while later to her lover. At the two sisters' joint wedding, Sonay is clearly happy while Selma is not. On the night of her wedding, Selma's in-laws come to view the bed sheets in a traditional ritual to establish that Selma was a virgin before her wedding night. Because there is no blood on the sheet, her in-laws take her to a physician to have her virginity tested.

Next in line for marriage is Ece. It’s revealed that her uncle is sexually abusing her at night. In Lale’s words, she starts acting “dangerously.” When the three remaining girls stop with their uncle near a bank, Ece allows a boy to have sexual contact with her in their car. She makes jokes at the lunch table, inciting loud laughs from her sisters, and is told to go to her room, where she shoots herself and dies. The surviving sisters and their family attend the funeral.

Now it is just the two youngest sisters, Nur and Lale, at home. Lale continues sneaking out. On one impulsive attempt to walk to Istanbul alone she is encountered by Yasin, the truck driver, who is kind to her. At Lale's request, he later teaches her how to drive. When she is caught on the way back into her house, the house is again reinforced to try to make it impossible for them to leave.

It becomes evident that the uncle starts abusing Nur and that their grandmother knows about it. She says that now it is time for her to be married off. Though she is young, she is found a suitor and engaged to be married. On the night of Nur's wedding, Lale convinces her to resist, and the girls bar themselves inside the house while the whole wedding party is outside, much to the embarrassment of their family. As the wedding party disperses, their uncle violently tries to get inside. Lale finds the phone hidden in a cupboard and plugs it in to call Yasin for help. The girls gather up money and a few supplies, grab the uncle's car keys, and sneak out of the house. They manage to escape in the car, crashing it close to their house. They hide and wait for Yasin, who picks them up and takes them to the local bus station. The girls take the bus to Istanbul, where they find their former teacher, who greets them warmly.
VERMEERSCH Etienne, interview: Wouter Woussen,foto: Michiel Hendryckx
INTERVIEW ETIENNE VERMEERSCH OVER DE VLUCHTELINGENCRISIS | ‘Het is flauwekul om te zeggen dat we die vluchtelingen nodig hebben’
Edited: 201509050903
De Standaard | 05 SEPTEMBER 2015 |
De tijd dat vluchtelingencrisissen in België opgelost werden in overleg met Etienne Vermeersch, is voorbij. Maar dat de huidige staatssecretaris nog niet gebeld heeft, wil niet zeggen dat de 81-jarige filosoof geen plan klaar heeft.

Hebt u die foto gezien van die Syrische kleuter die dood is aangespoeld op een Turks strand?

‘Ja, maar ik schrik er niet van. Wie schrikt van deze foto, heeft geen verbeelding. We weten dat daar kinderen verdrinken. Maar ik begrijp de emoties wel, het is een zeer aangrijpend beeld.’

Guy Verhofstadt hoopt dat die foto Europa wakker zal schudden. Volgt u hem daarin?

‘Als die foto mensen wakker schudt, is dat goed. Maar je mag hem niet gebruiken om een moraliserend vingertje op te steken tegen goedmenende politici, die worden terechtgewezen alsof ze geen enkele ethiek hebben en de rechten van de mens niet kennen. Het probleem met moralisten is dat ze soms haalbare oplossingen in de weg staan omdat ze een ideale oplossing willen.’

Wat is volgens u een haalbare oplossing?

‘We moeten af van het verdrag van Dublin, dat nu bepaalt dat je asiel moet vragen in het land waar je Europa binnenkomt. Iedereen die de situatie in Griekenland en Italië kent, weet dat dat waanzin is. Er moeten Europese opvangcentra komen en criteria welke vluchtelingen aanvaard en over de landen verdeeld worden volgens quota.’

Hoe stel je die quota op?

‘Door rekening te houden met de situatie van elk land. Spanje heeft een jeugdwerkloosheid van 50 procent. Als je daar nu nog eens een massa mensen naartoe stuurt, maak je dat alleen maar erger. Slovakije en Hongarije hebben dan weer een probleem met moslims.’

Dat is xenofobie. Moet je daar rekening mee houden?

‘We leven niet in een ideale wereld. Ik praat graag over hoe de wereld is en niet over hoe je zou willen dat hij is. Ook onterechte angsten moet je zo veel mogelijk reduceren. Je zou die landen beter kunnen overtuigen om hun deel te doen, als je vluchtelingen een apart, tijdelijk statuut zou geven. Dat is mijn tweede voorstel.’

U bedoelt: vluchtelingen geen volledige burgerrechten toekennen.

‘Vluchtelingen hebben de hoop en de plicht om terug te keren als de oorlog voorbij is. Een statuut dat dat erkent, heeft ook voor hen voordelen, want dan vallen ze bijvoorbeeld niet onder wetten die zeggen dat ze hier geen sociale woning kunnen krijgen als ze in Syrië een huis bezitten.’

Als een conflict zo lang duurt dat hun kinderen ingeburgerd zijn in België, wilt u hen daarna alsnog terugsturen?

‘Dat kun je dan opnieuw bekijken. België heeft na de Kosovo-crisis zulke mensen teruggestuurd. Ik heb daar de grootste problemen mee. Ik heb dat meegemaakt. Dat is hartverscheurend. Het enige wat je kunt doen, is zorgen dat die problemen zich nu niet opnieuw stellen.’

Kunnen die vluchtelingen niet meer bijdragen aan onze samenleving als ze uitzicht hebben op een duurzaam verblijf?

‘We vangen die mensen op om hen te helpen. Het is flauwekul om te zeggen dat we ze nodig hebben. In België hebben we 600.000 werklozen. In Brussel bedraagt de jongerenwerkloosheid 35 procent. Zeggen dat we extra arbeidskrachten nodig hebben, is cynisch.’

Denkt u dat de oorlog in Syrië snel opgelost zal zijn?

‘Een ander deel van mijn plan is dat de Syrische president Bashar al-Assad onmiddellijk gedwongen wordt te stoppen met burgers te bombarderen en dat IS verpletterd wordt. De tweede Golfoorlog was een kapitale stommiteit, maar dit is iets totaal anders. IS is veel gevaarlijker dan Saddam Hoessein. Dat komt door de manier waarop ze hun aanhang werven: met hun militaire successen en hun letterlijke interpretatie van de Koran. De vereniging van 56 moslimlanden zou een vergadering van godgeleerden moeten samenroepen, die gezamenlijk verklaren dat IS de Koran onjuist interpreteert en dus bestreden moet worden. Zij kunnen oproepen tot jihad. Laat een coalitie met Egypte er korte metten mee maken. President al-Sisi zal daar graag aan meewerken. Daarna kunnen de vluchtelingen terug, al kun je misschien een uitzondering maken voor christenen en jezidi’s.’

Waarom?

‘Omdat de situatie voor hen daar misschien nooit meer leefbaar wordt.’

De reden is niet dat u de moslims liever niet in Europa houdt?

‘Hun integratie zal misschien gemakkelijker zijn, hoewel de Europese bevolking met die jezidi’s ook weinig gemeen heeft. Maar het is wel een kleine groep. Homogeniteit van een bevolking is belangrijk. Het is gevaarlijk grote bevolkingsgroepen met een andere cultuur op te nemen. De islam speelt een rol in samenlevingsproblemen in Europa, kijk maar naar die hele discussie over het onverdoofd slachten. De Italiaanse gastarbeiders waren met veel meer, maar herinnert u zich grote samenlevingsproblemen met Italianen?’

Wat zijn de grote samenlevingsproblemen met moslims?

‘Het is een gevaarlijk voorbeeld, maar ik zou kunnen verwijzen naar de verkrachtingscijfers in Zweden. Die zijn op korte tijd spectaculair gestegen. Er zullen altijd verscheidene factoren zijn, maar één van de verklaringen is de instroom van grote groepen moslims, onder meer uit Somalië.’

Maar u kunt dat niet bewijzen?

‘Het is tendentieus om die ene factor eruit te lichten en daarom is het een gevaarlijk voorbeeld. Wat ik wil zeggen is: grote groepen nieuwkomers integreren is zeer moeilijk. We spreken hier nu over die paar miljoen vluchtelingen uit Syrië, maar er staat ons nog iets te wachten. Afrika heeft nu 1,1 miljard inwoners. Volgens de VN zullen er dat in 2050 2 miljard zijn. Nu komen ze al in stromen naar ons toe. Wat moet er met dat miljard gebeuren?’

U hebt daar wellicht ook een plan voor.

‘Een gigantische campagne voor geboortebeperking. Het is niet rechtvaardig dat wij, die ons geboortecijfer onder controle houden, de dupe worden van de ongebreidelde bevolkingsaangroei elders. Waarom heeft Duitsland de minste werklozen? Omdat daar het minste kinderen zijn geboren.’

Dat is toch niet het gevolg van een bewuste campagne?

‘Nee, van een mentaliteit.’

Leidt welstand niet tot geboortebeperking?

‘Als je bevolking explodeert, kun je die welstand niet creëren. Als een bevolking explodeert, krijg je grotere armoede, opstanden en oorlog. Dat is ook waarom de Arabische lente is losgebroken. Syrië had in 1970 zes miljoen inwoners, in 2011 waren dat er 22 miljoen. De Arabische lente is een crisis die is ontstaan door een mislukte oogst in Rusland, waardoor er niet genoeg graan was in Noord-Afrika. Als er volgend jaar nog eens een Russische oogst mislukt, staat er ons nog iets te wachten.’

U wees net op het belang van de homogeniteit van een samenleving. Is de wereld niet sowieso complexer aan het worden?

‘Het is geen gezonde situatie wanneer je in een land groepen hebt die getto’s vormen. De Verenigde Staten waren lang een voorbeeld van een geslaagde meltingpot, maar zij krijgen een steeds grotere instroom van hispanics, waar ze ook geen antwoord op hebben.’

Die instroom is een gevolg van ongelijkheid, precies zoals de migratiedruk op Europa vanuit Afrika. U voorspelt zelf dat die niet zal afnemen. Hoe stelt u voor dat het Europa daarmee omgaat?

‘Ze moeten verdorie stoppen met de bevolking zo te laten groeien! Dat schrijf ik al dertig jaar.’

En doen ze het?

‘Neen.’

U praat graag over de situatie zoals ze is, en niet zoals ze zou moeten zijn. De Afrikaanse bevolking groeit. Wat wilt u doen, een muur bouwen om ze tegen te houden?

‘Die muur staat er al. Er wordt schande gesproken over dat hek in Hongarije, maar rond de Spaanse enclaves in Marokko staan er al lang zulke muren. Dat wordt nu omzeild met bootjes, wel, ze zullen ervoor moeten zorgen dat er niet één bootje meer vertrekt. Waarom verdrinken ze op zee? Omdat ze geloven dat er altijd wel een paar door geraken.’

Moet je dan stoppen met mensen redden, uit angst voor een aanzuigeffect?

‘Natuurlijk niet. Je redt ze, haalt de oorlogs- en politieke vluchtelingen eruit en zet de rest weer aan land waar ze vandaan komen.’

Is het op zich al niet cynisch dat echte oorlogsvluchtelingen hier pas asiel krijgen als ze hier geraken, waardoor ze met duizenden verdrinken in de Middellandse Zee?

‘Het zou al heel wat zijn als we voldoende kunnen doen voor die zes procent Syriërs die hier geraken.’

Iemand die verhongert, maar niet uit een oorlog komt, vliegt terug. Dat is op zich toch al onmenselijk?

‘Dat onderscheid is inderdaad niet humaan, maar de Conventie van Genève naleven is nu al met moeite haalbaar. Als er morgen een oorlog uitbreekt in China, zullen we de grenzen zelfs moeten sluiten voor oorlogsvluchtelingen. We hebben hier een mooi sociaal systeem opgebouwd. Als dat straks onbetaalbaar wordt, zullen de slachtoffers niet de professoren zijn die nu met een opgestoken vingertje opiniestukken schrijven. Het zullen de zwaksten zijn.’

Dan laat je in 2050 iedereen achter die muur verhongeren?

‘Je hebt altijd de morele plicht om dat leed te beperken, maar niet door je eigen bevolking in de miserie te storten. Als je de mensen dwingt om rechten af te staan, drijf je ze tot racisme en xenofobie.’

U had het in het begin van dit gesprek over goedmenende politici die hun best doen. Vindt u dat België genoeg doet?

‘Niet zolang er mensen buiten moeten slapen. Ik denk ook dat we meer mensen kunnen opvangen. Ik passeer vaak aan het station van Melle. Dat staat al jaren leeg. Met een paar aanpassingen kunnen daar drie gezinnen wonen.’

U woont ook vrij ruim.

‘Ik weet dat het duurzamer is om in de stad te leven. Ik heb het ook geprobeerd, maar ik kon niet leven met het lawaai van mijn buren. Voor mij persoonlijk is dit een zeer gezonde manier van leven, maar ik ben er mij van bewust dat je die niet kunt veralgemenen voor de hele bevolking.’

Het zou een metafoor kunnen zijn voor de situatie van Europa in de wereld.

‘Ja. Natuurlijk.’
Cabinet de Didier Reynders
Alexia Bertrand wordt kabinetchef van Didier Reynders
Edited: 201509020944




Alexia Bertrand is de dochter van Luc Bertrand, CEO van Ackermans & van Haaren.

In 2014 stond zij voor de verkiezingen van de Kamer op de 14de plaats van de lijst van de MR te Brussel.

Bio:
Alexia Bertrand (°1979, Belgische) behaalde het diploma van licentiaat in de rechten aan de Université Catholique de Louvain (2002) en een Master of Laws aan de Harvard Law School (2005). Zij werkt sinds 2012 als adviseur op het kabinet van de Vice-Premier en Minister van Buitenlandse Zaken en werd op 1 oktober benoemd tot kabinetchef algemeen beleid. Ze geeft periodiek opleidingen in onderhandelingstechnieken. Van 2002 tot 2012 was ze actief als advocate, gespecialiseerd in financieel- en vennootschapsrecht (bij Clifford Chance en vervolgens Linklaters). Ze was tijdens een deel van die periode assistente aan de rechtsfaculteit van de Université Catholique de Louvain en wetenschappelijk medewerkster aan de Katholieke Universiteit Leuven. Alexia Bertrand werd in 2013 tot bestuurder van Ackermans & van Haaren benoemd.
LT
Als wij het produceren van materiële junk als vooruitgang en groei blijven interpreteren is er geen redding mogelijk.
Edited: 201508311149
Als wij het BBP blijven aanbidden en blind zijn voor de verdeling ervan, aanvaarden wij de onrechtvaardigheid.
Zolang wij toelaten dat de rijken niet meebetalen, zal er haat en oorlog zijn.
Als wij blijven geloven dat het heil van onze eigenste God moet komen en niet uit onszelf, zullen wij dwalen in duisternis, blijven wij elkaar zien als vijanden.
Als ik een boreling bij de eerste aanblik al veroordeel omdat het een meisje is, hoe kan ik mijzelf dan een man noemen?
Hoe lang duurt nog de tocht op dit Narrenschip? Hoe luid zullen wij de Lof der Zotheid laten klinken?
GEUZE Adriaan, Nederlands landschapsarchitect
Tussen de steden is een corridorarchitectuur ontstaan. Dat is een aanslag op onze leefwereld. Wie heeft dat gewild? Het is onomkeerbaar en dat brengt in mij paniekgevoelens naar boven.
Edited: 201508251019
Deze uitspraak deed Geuze in het VPRO-programma 'Zomergasten'. Geuze fotografeerde de kilometerslange mik-mak-bebouwing langs Nederlandse wegen. 'Nederland is een klein land en we bouwen het lelijk vol. Ruimtelijke ordening is een ramp in Nederland. We hebben in het verleden voortdurend ministers gehad die geen voeling hadden met de materie.'
Grondspeculatie is de hoofdoorzaak van het verkwanselen van ruimte en onze behoefte aan visuele schoonheid is aan flarden geschoten. De dimensies kloppen niet, de kleuren 'vloeken' met elkaar, we modderen maar wat aan.

We hebben geen visie ontwikkeld die wortelt in de traditie.
Hoe goed is ons dijkenstelsel en hoe kwetsbaar is Nederland? 'Dat is iets waar ik liever niet over praat, het lijkt mij geen thema voor dit programma.' Geuze liet echter uitschijnen dat enkele strategisch gerichte aanslagen op het dijkenstelsel een nooit geziene ramp kunnen veroorzaken.

P.S. In Frankrijk is onlangs een wet van kracht geworden die de publicitaire vervuiling van het landschap moet tegengaan. Reclameborden nabij gemeenten van minder dan 10.000 inwoners zijn voortaan verboden. De toepassing van de wet wordt een harde noot om kraken. De handelaars hadden vijf jaar de tijd om de toestand te regulariseren maar weinig borden werden verwijderd.
Libération 20150816
L’inquiétant silence des plages de Tunisie
Edited: 201508161153
Depuis l’attentat de Sousse, lors duquel un homme a tué 38 personnes le 26 juin avant d’être abattu par la police, la ville d’Hammamet, au sud de Tunis, est désertée par les vacanciers.
14 augustus 2015: Denise De Weerdt overleden. R.I.P.
Edited: 201508141715
Denise De Weerdt (Gent, 3 mei 1930 – Gent 14 augustus 2015) was historica, bibliothecaris, socialiste en feministe.
Het was haar grote verdienste dat zij de positie van de vrouw en de ongelijkheid documenteerde en voortdurend aankloeg.
LT
Rober Boulin assassiné le 29 octobre 1979: Crime d'état
Edited: 201508130233
“Robert Boulin en savait long sur les circuits financiers opaques de notre République”


La démonstration est implacable, la conclusion sans appel : pour Pierre Aknine, réalisateur du téléfilm-choc Crime d'Etat, (diffusé sur France 3 ce mardi 29 janvier 2013) Robert Boulin, ministre du Travail et de la Participation sous la présidence de Valéry Giscard d'Estaing a été assassiné pour des raisons politiques. Balayée, la thèse du suicide : le résistant et gaulliste de la première heure, dont le corps a été retrouvé dans un étang de la forêt de Rambouillet le 30 octobre 1979 a été éliminé parce qu'il en savait trop sur les dossiers sulfureux de la Ve République...
Quelle réalité derrière cette fiction passionnante aux allures de film noir ? Pour nous éclairer, Benoît Collombat, journaliste à France Inter et auteur d'Un homme à abattre : contre-enquête sur la mort de Robert Boulin, a accepté de décrypter deux scènes-clé du film, en retissant les liens entre la fiction et la réalité plus que troublante exhumée au fil de ses recherches au long cours.

« Avant sa mort, Robert Boulin avait bien conscience que son propre camp politique, le RPR, tentait de le déstabiliser politiquement en instrumentalisant dans la presse une affaire “bidon” de terrain à Ramatuelle. L’ancien résistant gaulliste savait aussi qu’il avait en face de lui des adversaires dangereux, prêts à utiliser des hommes de main du SAC, le service d’ordre du parti gaulliste, alors en pleine dérive sanglante. Robert Boulin était menacé physiquement.
Pour répliquer, il disposait de dossiers susceptibles de faire taire ses adversaires. Ce recordman du nombre d’années passées dans les ministères de la République (quinze ans) en savait long sur les circuits financiers opaques de notre République.
Secrétaire d’Etat au budget lors de la création en 1965 de l’ERAP (Entreprise de recherches et d’activités pétrolières) puis d’Elf, ministre délégué à l’Economie et aux Finances de 1977 à 1978, Robert Boulin avait connaissance du montant des commissions (légales) dont il autorisait les versements lors de la passation de contrats liés aux affaires pétrolières et africaines. Mais il connaissait aussi l’envers du décor, l’“argent noir” de la Françafrique et les turpitudes de sa propre famille politique : Elf, le Gabon et les réseaux Foccart au service du RPR de Jacques Chirac, à la fin des années 1970. Des mallettes de billets transitent entre Paris et Libreville. Les fonctionnaires des douanes qui connaissent l’intégrité de Boulin font remonter les informations dont ils disposent.
Au cœur du dispositif se trouve une tirelire : la FIBA, la banque d’Elf et du régime gabonais. Or, le conseiller pour la presse de Robert Boulin, Patrice Blank (qui a joué un rôle extrêmement trouble la nuit de la disparition en se rendant au domicile du ministre) était justement membre du conseil d’administration de la FIBA. Autrement dit, un relais important des intérêts qu’entendait dénoncer Boulin se trouvait dans son entourage très proche.
Le corps de Robert Boulin a été retrouvé à proximité de la maison du “monsieur Afrique” de Giscard, René Journiac, comme si Boulin avait voulu “négocier” avec cet ancien bras droit de Jacques Foccart. René Journiac trouvera la mort quelques mois plus tard, en février 1980, dans un accident d’avion suspect en Afrique. L’avion utilisé par Journiac avait été prêté par Omar Bongo…
Aujourd’hui, des témoins sortent de leur silence et confirment la conclusion de mes investigations.
Par exemple, l’ancien assistant parlementaire du suppléant de Boulin, à l’époque, explique qu’avant que les archives de Boulin ne soient toutes détruites par le SAC, il a pu lire une partie de ces documents : Boulin parlait de répliquer en évoquant Elf-Gabon. La fille d’Alexandre Sanguinetti (co-fondateur du SAC) raconte que son père lui a tout de suite dit qu’il s’agissait d’un assassinat et que Boulin voulait contre-attaquer en menaçant d’évoquer le financement occulte des partis. L’ancien “monsieur Afrique” du RPR, Jean-François Probst, estime, lui aussi, que Boulin a été assassiné et fait le lien avec le Gabon.
Avant sa mort en 2005, un homme du sérail m’avait éclairé sur le sujet. L’ancien proche de Foccart et du mercenaire Bob Dénard, Maurice Robert, (ex-responsable du service Afrique des services secrets, espion chez Elf puis ambassadeur de France au Gabon), a clairement parlé devant moi de “crime” en parlant de l’affaire Boulin. Il était bien placé pour le savoir. »

« Dès la découverte du corps, de nombreux témoins expliquent que Boulin avait plus une tête de boxeur qu’une tête de noyé. Le visage est traumatisé, avec du sang sous le nez (or un noyé ne saigne pas du nez), le bras droit est recroquevillé avec une entaille au poignet visible sur certains clichés de l’identité judiciaire.
Les gendarmes sont les premiers à se rendre sur place, à l’étang Rompu. Le colonel de gendarmerie Jean Pépin pense immédiatement qu’il est impossible que Robert Boulin ait pu arriver seul dans cet étang. Un élément médico-légal va d’ailleurs le prouver : le corps du ministre a été retrouvé “dans la position du musulman qui prie”, la tête face au sol de l’étang. Logiquement, les lividités cadavériques, c'est-à-dire les marbrures qui se fixent sur les parties basses du corps après la mort, auraient dû se trouver sur le ventre et les jambes de Boulin. Or, elles se dont fixées sur le dos ! Cela signifie, de manière certaine, que le corps de Boulin a bien été transporté dans l’étang, après sa mort.
Un “bristol d’adieu” grandiloquent avec deux encres différentes est retrouvé dans la voiture du ministre, mais il est truffé d’incohérences, comme les lettres posthumes attribuées à Boulin. Il y a des mégots de cigarette, alors que Boulin ne fumait que des cigares. Les gendarmes n’ont pas le temps d’en savoir plus. L’affaire leur est immédiatement retirée au profit des policiers du SRPJ de Versailles par un personnage trouble : le Procureur général de la Cour d’appel de Versailles, Louis-Bruno Chalret.
Cet homme était, à l’époque une “barbouze judiciaire” au service des réseaux Foccart et du SAC. Il avait déjà fait libérer des truands sur ordre, comme le prouve des écoutes téléphoniques.
Au cours de mes investigations, j’ai établi que ce Procureur très spécial a été prévenu de la découverte du corps de Robert Boulin plus de six heures avant la découverte officielle, à 8 heures 40 du matin. Certains services de l’Etat ont également été prévenus dans la nuit. Le Procureur Chalret s’est immédiatement rendu sur place avec une équipe d’hommes “sûrs”, sans doute pour “arranger” la version officielle du suicide.
L’autopsie du corps est sabotée : il n’y a pas d’examen du crâne, sur ordre du Procureur. Officiellement, pour ne pas “charcuter” le corps à la demande de la famille Boulin qui n’avait pourtant rien demandée. Le corps est ensuite embaumé illégalement. Quant aux prélèvements d’organes du ministre, qui auraient pu faire l’objet de contre-expertises, ils sont tous détruits dans des conditions rocambolesques dans les années 1980.
En 1983, une deuxième autopsie démontre pourtant l’existence de fractures importantes (“traumatisme appuyé du massif facial”) du vivant de Robert Boulin. L’assistant de ces légistes m’explique qu’il avait alors constaté un hématome derrière le crâne du ministre, consécutif à un objet contondant, et une coupure au poignet droit correspondant, selon lui, à un lien.
Ce témoin, comme beaucoup d’autres, attend toujours d’être entendu par un juge d’instruction, indépendant du pouvoir politique. Mais il faudrait pour cela que la justice accepte, enfin, de rouvrir le dossier Boulin. Il est encore temps, puisque l’affaire ne sera prescrite qu’en 2017. »
(1) Publié chez Fayard en 2007


LT
Minister van Dierenwelzijn mag zijn rol niet vervullen
Edited: 201508112328
Minister Ben Weyts (NVA) wil het rituele slachten verbieden op alle slachtvloeren. Bravo! Maar kijk, moslims en joden omarmen elkaar om te strijden tegen dit verbod. Ook een hypocriete dame van de CD&V komt vertellen: 'Het staat niet in het regeerakkoord.' Eigenlijk wél, lieve mevrouw, want u hebt een Minister van Dierenwelzijn laten benoemen.

Het wordt de hoogste tijd dat lobbies hun plaats kennen en dat de rede regeert. Weyts stelt zeer terecht dat zijn voorstel niet is gericht tegen bepaalde groepen maar voor het dierenwelzijn.

Gaat hij nu op eigen initiatief een wetsontwerp indienen of moet de ministerraad daar zijn zeg over hebben?
DE WITTE Ludo
Huurlingen, geheim agenten en diplomaten (voorstelling/bespreking)
Edited: 201508081700
ISBN 9789461313294.

De moord op Lumumba, over de eerste democratisch verkozen regeringsleider van Congo in 1961, deed bij verschijnen in 1999 heel wat stof opwaaien. Ludo De Witte's gedetailleerde en gedocumenteerde relaas verplichtte de Belgische politieke klasse voor het eerst de eigen historische verantwoordelijkheid te erkennen.

Het boek leidde tot de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie. De commissie-Lumumba leidde wel tot degelijk onderzoek, maar slechts tussen de lijnen van zijn rapport valt voor de kritische lezer te lezen dat de toenmalige regering van Gaston Eyskens (CVP – nu CD&V) en koning Boudewijn niet zomaar toeschouwers waren bij de moord op Patrice Lumumba op 17 januari 1961.

De politieke besluiten van dat onderzoek waren ook typisch Belgisch, een compromis dat niemand tevreden stelde. Eén ding is met het boek van De Witte en de onderzoekscommissie wel veranderd. Niemand die enigszins geloofwaardig wil overkomen, stelt de gebeurtenissen van 1960-1961 nog voor als een louter interne zaak tussen Congolezen.

Vijf jaar chaos


Patrice Lumumba
Na de moord op de enige democratische leider die de Congolezen had samengebracht in al hun etnische, culturele en taalkundige verscheidenheid, volgden vijf jaren van chaos, die het land verder ten gronde richtte. Waar België schoorvoetend enige verantwoordelijkheid heeft aanvaard voor de moord op Lumumba, is dat nog altijd niet het geval met wat gebeurde in de periode die erop volgde en die leidde tot de dictatuur van Mobutu.

Die dictatuur duurde van 1965 tot 1997. Nog steeds zijn er politieke commentatoren die menen dat de staatsgreep van Mobutu een 'noodzakelijk kwaad' was om de vechtende Congolezen tot de orde te roepen. Zij stellen de woelige periode 1961-1965 voor als een louter interne strijd tussen Congolezen, waarbij Belgen en andere Europese ex-kolonisatoren toeschouwers waren, die slechts tussenbeide kwamen om (blanke) mensenlevens te redden. Bovendien, de eerste zes jaar van zijn regime zou Mobutu wel een 'goed' leider geweest zijn, die terug orde en rust bracht.

Goedpraten wordt terug de norm

“Aan die periode van relatieve openheid kwam echter snel een einde, en sinds een jaar of tien gaat het weer de andere kant op.” Vandaag is het terug bon ton om hoogstens kritisch te zijn over de "fouten, overdrijvingen en excessen" van het kolonialisme, de lijfstraffen, het gesegregeerde onderwijs voor de 'évolués', het beroepsverbod voor hogere functies.

Het Belgische koloniale avontuur was slechts een goedbedoelde poging om een volk te emanciperen, waarbij jammer genoeg veel fouten werden gemaakt, de Belgen te Europees dachten, geen rekening hielden met de Afrikaanse karaktertrekken, enzovoort. Weg zijn de economische belangen, het brutale racisme, de collaboratie van de kerk...

“Auteurs als Manu Ruys, Walter Zinzen en David Van Reybrouck houden hun lezers voor dat die coup (van Mobutu in 1965, nvdr) wenselijk en weldoend mag genoemd worden.” De Witte vond slechts één uitzondering op dat discours, het boek van VUB-historicus Guy Van Themsche: Congo. De impact van de kolonie op België (2007), later vertaald als Belgium and the Congo, 1885-1990 (2012)

België was nauw betrokken

Niets is minder waar, stelt Ludo De Witte. De kanker die in 1993-1997 leidde tot de ondergang van Mobutu zat in het systeem ingebakken op de dag zelf dat hij met expliciete goedkeuring van Belgische en Amerikaanse regering de macht greep. Het perscommuniqué, waarin Mobutu zijn coup uitlegde op Radio Leopoldstad1, werd geschreven door Belgisch militair attaché Van Halewijn...

Wanneer na de moord op Lumumba in het oosten van het land ongecoördineerde groepen een opstand beginnen, blijkt het door de Belgen uitgeruste en getrainde Congolese niet bereid zijn leven te wagen tegen tegenstanders die met pijl, boog en machete – tegen beter weten in – niet wegduiken voor het geweervuur van de soldaten.

De simba's ("leeuwen" in het Swahili) geloven immers dat ze onkwetsbaar zijn voor kogels. Waar ieder militair expert een eenzijdige afslachting verwachtte, zoals tijdens de Britse koloniale oorlogen of tijdens de Eerste Wereldoorlog, bleek dit bijgeloof echter een nuttig strategisch wapen.

De ongemotiveerde en nauwelijks betaalde soldaten kozen immers massaal eieren voor hun geld en dropen af voor een tientallen malen kleinere tegenmacht. Voor men in Kinshasa, Brussel en Washington goed en wel doorhad wat er gebeurde, hadden de simba's een groot deel van het land onder controle, een territorium veertig maal groter dan België. Ook de lucratieve mijnen in Katanga kwamen in gevaar.

De leiders van deze simba's, onder wie een jonge Laurent-Désiré Kabila, waren allesbehalve democraten, laat staan dat ze ook maar enige voeling hadden met het communisme. Qua politieke leegheid waren ze de gelijken van de "Binza-boys" die het na de moord op Lumumba in de hoofdstad "Kin" voor het zeggen hadden.

Een allegaartje wint het pleit

Zelfs voor het openlijk neokoloniale weekblad Pourquoi Pas? was de echte oorzaak van deze opstand niet ver te zoeken: “Het is een jacquerie2 van mensen die genoeg hebben van de miserie en de ellendige praktijken van het ANC dat rooft, verkracht en doodt (…) het staat vast dat de beweging spontaan ontstond en aanvankelijk gerechtvaardigd was.”

Het ANC staat hier niet voor de bevrijdingsbeweging van Nelson Mandela maar voor het Armée Nationale Congolaise, het Congolese leger wiens lafheid tegenover gewapende tegenstanders recht evenredig was met zijn gruwelijke roofzucht tegenover de ongewapende bevolking. Dat hun lonen werden gestolen door hun eigen officieren, hielp natuurlijk niet om enige discipline in stand te houden. Bovendien werden de soldaten systematisch gestationeerd in regio's waar ze etnisch of taalkundig geen enkele band mee hadden (een manier van aanpakken die ze van de Belgen hadden overgenomen).

Union Minière

De Belgische regering ging voor een oplossing steeds "te rade" bij de experten ter plaatse. Daar bedoelden ze geenszins Congolese politieke leiders met een basis in de bevolking mee. “Belgische ministers die het beleid in Centraal-Afrika uittekenden, ondernamen weinig zonder de goedkeuring van de bedrijfsleiders van de Union Minière.”


Ooit nog opgericht door koning Leopold II was dit mijnbedrijf onder meer verantwoordelijk voor het delven en verkopen van het uranium in de Shinkolobwe-mijn, dat als brandstof diende voor de bommen op Hiroshima en Nagasaki. Die Belgische verkoop aan de VS in 1941 maakte het mogelijk dat België naast Frankrijk het enige land ter wereld werd dat volop mee mocht genieten van de Amerikaanse nucleaire knowhow. Met een ver gevolg van die geschiedenis zit België vandaag nog steeds. Geen enkel land ter wereld, na Frankrijk, heeft een dergelijk hoog aandeel in kernenergie voor zijn elektriciteitsproductie (zelfs de VS niet).

De Verenigde Naties

België toonde zich in 1961-1965 een onbeschaamd en openlijk schender van VN-resoluties. De afscheiding van de mijnprovincie Katanga werd logistiek ondersteund. Katangees leider Moïse Thsombé werd na het mislukken van die afscheiding zonder enige schroom binnengehaald als de man die de chaos na Lumumba zou redden.

Zowat heel Afrika protesteerde tegen de benoeming van deze "neokoloniale slaaf" als eerste minister. Brussel lag er niet wakker van. Even gemakkelijk liet Brussel hem vier jaar later vallen, toen een dictatuur onder leiding van stafchef van het leger Joseph Désiré Mobutu een betere optie bleek.

Historische indelingen zijn altijd enigszins arbtitrair, maar de zeven hoofdstukken waarin De Witte de periode 1961-1965 indeelt, zijn logisch. Op de periode-Thsombé volgde de Belgische organisatie van een huurlingenleger ten bate van de grote bedrijven. Het "simbarijk" was van bij het begin immers zeer broos. Het was vooral ontstaan omdat het Congolees leger zo inefficiënt en ongemotiveerd was.

Pokeren met blanke levens

In de Belgische pers werd ondertussen de trom geroffeld van de strijd tegen het communisme. Een humanitaire interventie was noodzakelijk om Belgische gijzelaars uit de handen van de simba's te bevrijden. Er waren inderdaad een aantal Belgische colons vermoord door de simba's, maar dat aantal verbleekte bij de duizenden Congolezen die systematisch werden afgemaakt door het ANC en door de door België ingezette Zuid-Afrikaanse en Rhodesische3 huurlingen.

Het klinkt sinds de oorlogen in de Balkans bekend in de oren, maar de invasie van Stanleystad (Kisangani) en Paulis (Isiro) waren geen gevolg van enige massale afslachting van Belgische en andere gijzelaars. Ze waren er de hoofdoorzaak van. De brutale wreedheden van de ingezette huurlingen waren immers niet van aard de simba's mild te stemmen, wat De Witte gevat omschrijft met de titel van het hoofdstuk 'Pokeren met blanke levens'.

"De Belgen lachen met de koude oorlog"

Washington wilde ondertussen wel helpen om de 'communisten' te bestrijden, maar zat met een 'geloofwaardigheidsprobleem'. “De VS was het enige onafhankelijke land ter wereld – afgezien van het apartheidsregime in Zuid-Afrika – waar mensen wegens hun huidskleur tweederangsburgers waren... [Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken] Dean Rusk erkende informeel dat het binnenlands racisme als een molensteen om de nek van Amerikaanse diplomaten in Afrika hing.”

Belgische bedrijfsleiders wisten ondertussen wel beter. “Tot zijn [minister van Buitenlandse Zaken Paul-Henri Spaak] verbazing waren ze het er over eens dat ze met de simbaleiders zaken konden doen als Congo helemaal in hun handen zou vallen.”
De Britten en de VS waren daar niet over te spreken.

“De Britse ambassadeur in Congo... Het Belgisch beleid in Congo is louter dienstig aan de belangen van het bedrijfsleven... Zij zijn niet geïnteresseerd in de Koude Oorlog en lachen met de Amerikanen omdat die achter elke struik een communist zagen.”

Niet bepaald wat in de kranten werd verteld. Bleven Moskou en Beijing afzijdig uit het conflict – al was het maar omdat ze andere interne katten te geselen hadden –, er waren echter wel degelijk 'communisten' aanwezig in het conflict.

De Cubaanse interventie onder leiding van Che Guevara himself was echter nog steeds geheim – satellieten bestonden nog niet – toen ze na enkele maanden al werd afgeblazen. Guevara moest vaststellen dat de leiders van de opstand totaal geen visie hadden op de eigen maatschappij. Het kwam erop neer dat ze zelf aan de macht wilden komen. Daarom alleen hadden ze de leiding van de spontane opstanden van de simba's overgenomen.

'Sterke man Mobutu'


Mobutu Sese Seko
Van het idee dat Mobutu de sterke man zou geweest zijn die boven de strijdende partijen stond, blijft in de analyse van De Witte zo goed als niets over. Meermaals heeft Mobutu tijdens de simba-opstand gevreesd voor zijn overleven.

Hij had ook nauwelijks gezag of controle over zijn troepen, buiten de garnizoenen in Kinshasa zelf. Dat wantrouwen tegenover het eigen leger zou ook tijdens zijn regime blijven voorbestaan. Zonder zijn goed opgeleide en rijkelijk betaalde presidentiële garde liet hij zich nooit zien.

Mobutu was allesbehalve de evidente keuze voor België en de VS, hij was eerder de minst slechte, de minst 'ongeloofwaardige'. Zijn grootste voordeel was dat hij al officieel leider was van het leger. Dat hij geen aanhang had bij de bevolking – zeker niet in de helemaal in het zuiden gelegen hoofdstad Kinshasa, Mobutu kwam uit de noordwestelijke Evenaarsprovincie – was daarbij irrelevant.

Economisch gewin

Wie het boek van De Witte leest ziet een duidelijke lijn in het beleid van de Belgische regering: alles voor het behoud van het economisch gewin, niets voor de Congolese bevolking. Elke Belgische dode was een drama, tienduizenden Congolese doden daarentegen...

De Witte ziet ook een verband met het heden: “Een kritisch onderzoek van het westers beleid inzake Afrika toont aan dat abstracte noties zoals 'de strijd tegen de verspreiding van de Sovjetinvloed' in feite codewoorden waren in de propagandaslag bij de uitbouw van stabiele neokoloniale regimes. Vandaag luiden vanuit dezelfde zorg de codewoorden 'bescherming van fundamentale mensenrechten' en 'plicht tot humanitaire interveniëren'."
Net als toen blijken die nobele principes enkel van toepassing in landen en regimes die tegen westerse economische belangen ingaan.


Ludo De Witte (1956)
Wie liever een geromantiseerd verhaal leest over hoe het goedbedoelde koloniale beschavingsproject is misgelopen kan zijn gade vinden bij vele andere auteurs. Ludo De Witte vertelt daarentegen wat er echt is gebeurd. Dat is meermaals confronterend en voor al wie nog steeds een romantisch beeld koestert van de Belgische kolonisatie onaangenaam om lezen.

Met dit boek neemt De Witte voor de tweede maal het voortouw in een strijd die dit land al zo lang had moeten voeren, voor de eerlijke erkenning van de werkelijkheid van het eigen koloniale verleden.

Ludo De Witte, Huurlingen, geheim agenten en diplomaten, Van Halewyck, Leuven, 2014, ISBN 9789461313294.

1 Leopoldstad, zoals de hoofdstad Kinshasa toen heette. Kinshasa is de naam van het oorspronkelijke dorpje aan de oever van de Congostroom.

2 'Jacquerie', een denigrerende term voor boerenopstanden.

3 Blanke huursoldaten uit de toen nog Britse kolonie Rhodesië, het huidige Zimbabwe.

Lode Vanoost
BBC
Slave owners got compensation in GBR
Edited: 201507282303
The Slavery Abolition Act of 1833 formally freed 800,000 Africans who were then the legal property of Britain’s slave owners. What is less well known is that the same act contained a provision for the financial compensation of the owners of those slaves, by the British taxpayer, for the loss of their “property”. The compensation commission was the government body established to evaluate the claims of the slave owners and administer the distribution of the £20m the government had set aside to pay them off. That sum represented 40% of the total government expenditure for 1834. It is the modern equivalent of between £16bn and £17bn.


The compensation of Britain’s 46,000 slave owners was the largest bailout in British history until the bailout of the banks in 2009. Not only did the slaves receive nothing, under another clause of the act they were compelled to provide 45 hours of unpaid labour each week for their former masters, for a further four years after their supposed liberation. In effect, the enslaved paid part of the bill for their own manumission.


Read more



Note LT: Note that Charlotte and Denis Plimmer, Slavery, The Anglo-American Involvement commented on these matters in 1973 (see our booknumber 23604). But we tend to forget willingly the disturbing tragedies of our history. Fact is that the rich always find ways to avoid losses or to be compensated for them by the state (the taxpayer). Historians should move ahead to indicate the redundant strategies and tactics of tax evasion and profitary by the upper class.
Wikipedia
Denemarken : Struensee
Edited: 201507252331
Johann Friedrich Struensee (Halle, 5 augustus 1737 – Kopenhagen, 28 april 1772) was een Duitse arts die enkele jaren de macht uitoefende in het koninkrijk Denemarken.

Struensee werd geboren als zoon van een piëtistisch theoloog, maar onttrok zich tijdens zijn studie geneeskunde aan de strenge geloofsopvoeding. Hij werd aanhanger van de ideeën van de Verlichting.

Hij vestigde zich in 1757 te Altona, in het Deense hertogdom Holstein, in die jaren een bolwerk van de Verlichting. Struensee oefende de geneeskunst uit ten bate van het gewone volk. Hij zette zich met name in voor de ongehuwde moeders en hun kinderen, en voor de vaccinatie tegen pokken.

In 1768 werd Struensee door het Deense hof aangetrokken om de jonge geesteszieke koning Christiaan VII te vergezellen op een toer langs de Europese hoofdsteden. Zo werd hij 's konings lijfarts. Christiaan VII verhief Struensee later in de adelstand, hij werd graaf.

De invloed van Struensee op Christiaan leidde ertoe, dat Struensee vanaf 1770 de feitelijke alleenheerschappij in het land uitoefende. De ministerraad kwam niet meer bijeen en de lijfarts verkreeg van de koning volmacht om decreten uit te vaardigen. Deze strekten tot vrijheid van drukpers en godsdienstvrijheid, tot afschaffing van het "scherp onderzoek" ofwel marteling, en tot bestemming van de tolgelden voor de Sont voor de Rijkskas in plaats van voor het Hof.

In hofkringen groeide het verzet tegen de verlichtingsideeën van Struensee. Ook zijn haast openlijke verhouding met de jonge koningin Caroline Mathilde wekte grote weerstand. Het verzet bundelde zich onder de leiding van de koningin-weduwe Juliana Marie en Guldberg, leraar van haar zoon (de halfbroer van de koning).


De arrestatie van graaf Struensee op 17 januari 1772. Uit: Fabricius illustretet Danmarkshistorie for folket, 1915
Op 17 januari 1772 vond een staatsgreep plaats. Struensee werd gearresteerd. Ook de koningin werd geïnterneerd. Guldberg vestigde een reactionair bewind en maakte alle moderniseringen uit de tijd van Struensee ongedaan.

Struensee werd op 27 april 1772 ter dood veroordeeld en de volgende dag onthoofd.

Louise Augusta, de dochter die hij kreeg bij koningin Caroline Mathilde, werd later de moeder van Caroline Amalia, de tweede gemalin van Christiaan VIII. En zo werd de onthoofde lijfarts alsnog voorvader van vele leden van Europese vorstenhuizen.
La Liberté (20150724)
Eternit: le dossier renvoyé à la Cour constitutionnelle
Edited: 201507251138
L'homme d'affaires suisse Stephan Schmidheiny devra encore attendre pour savoir s'il est jugé dans l'affaire "Eternit bis" des victimes de l'amiante. Le tribunal de Turin a saisi vendredi la Cour constitutionnelle italienne au sujet de ce dossier.

La juge en charge veut savoir si cette procédure porte sur les mêmes faits que ceux du premier procès. Ce scénario violerait le principe du "ne bis in idem", un principe classique de la procédure pénale selon lequel nul ne peut être poursuivi ou puni pénalement deux fois en raison des mêmes faits.

En juin 2013, Stephan Schmidheiny avait été condamné en appel à 18 ans de prison, pour avoir provoqué volontairement une catastrophe environnementale en lien avec les usines du groupe d'amiante italien Eternit S.p.a. Gênes. La Cour de cassation l'avait acquitté en novembre 2014, jugeant les faits prescrits.

Dans le second procès, le milliardaire est accusé d'homicide volontaire et aggravé pour le décès de 258 personnes entre 1989 et 2014 dans ces mêmes régions. Ce procès est interrompu dans l'attente d'une décision de la Cour constitutionnelle. Stephan Schmidheiny est le seul accusé dans ce procès.

Réactions contrastées
La défense de milliardaire s'est déclarée satisfaite par la décision de la juge. "C'est nous qui avions soulevé la question du thème du 'ne bis in idem'", selon lequel personne ne peut être jugé deux fois pour les mêmes faits, a dit l'avocat Astolfo di Amato. Selon lui, la décision de la juge confirme que c'est là le noeud du procès".

Les parties civiles, elles, sont fâchées par la décision du tribunal de Turin. "Il faudra des années pour seulement reprendre les audiences préliminaires", a critiqué le mari d'une des victimes de l'amiante, qui vivait à Casale Monferrato, au Piémont.

Pour lui, l'audience qui s'est tenue vendredi au tribunal de Turin est une "bouffonnerie". "La loi est égale pour tous, oui, mais pour tous les pauvres. Pour les puissants, c'est différent", a-t-il ajouté, faisant référence à la devise inscrite dans les tribunaux de la Péninsule.

De son côté, le ministère public poursuit son instruction contre le milliardaire suisse Stephan Schmidheiny. Les procureurs en charge du dossier se préparent à ajouter 94 nouveaux cas de décès liés à l'amiante aux 258 déjà inclus dans l'acte d'accusation.
In de USA krijgen ze de terdoodveroordeelden niet doodgespoten. Het ontbreekt de gevangenissen aan degelijke middelen.
Edited: 201507221047
Het is een merkwaardige situatie in een land dat toch enige ervaring heeft met massavernietiging: de indianen, de negers, de Japanners, de Duitsers, de Viëtnamezen, Guantanamo, de illegale experimenten op geesteszieken, ...
LT
Ook IMF gelooft niet dat Griekenland uit het slop geraakt met het gesloten akkoord. Nieuwe Treuhand belooft niet veel goeds.
Edited: 201507161157
Ondertussen beginnen de Europeanen in te zien dat wat Griekenland overkomt, morgen hun lot kan zijn.
Wat een Treuhand betekent: verkoop van activa aan veel te lage prijzen, corruptie, massale afdankingen van personeel, verdere concentratie van vermogen, ... In de ex-DDR weten ze er alles van. Een Treuhand laat een woestijn achter.
Wie iets verder in de geschiedenis kijkt komt terecht bij de uitverkoop van Duitsland na WO II en na WO I. Eind 18de eeuw bracht het Directoire in Frankrijk en België een klasse nieuwe rijken aan de macht: zij verwierven tegen een habbekrats de 'nationale goederen', gronden en gebouwen die aan kloosters en abdijen hadden behoord.
Een Griekse Treuhand zal het land nog verder verarmen. Want wie gelooft dat de winsten van geprivatiseerde bedrijven geherinvesteerd zullen worden in Griekenland, die moet zich laten nakijken. Het wordt tijd dat de neo-liberale kletskoek verdwijnt. En met haar de valse profeten en waterdragers.
NN
Griekenland. Pro memorie
Edited: 201507150036
In de vroege ochtend van 21 april 1967 pleegde een groep middelhoge officieren (merendeels kolonels) een staatsgreep. Een staatsgreep van middelhoge officieren had men niet verwacht, men had eerder verwacht dat generaals een coup zouden plegen (naar later bleek waren deze ook bezig met een samenzwering). Er werd direct een militaire junta gevormd, waarin kolonel Georgios Papadopoulos en generaal Stylianos Patakos, als sterke mannen naar voren traden. De junta zei in naam van de koning op te treden, maar het bleek als snel dat koning Constantijn II niets met de staatsgreep te maken had. De koning legde zich echter wel bij de staatsgreep neer en beval de jurist Konstantinos Kollias aan als regeringsleider. De junta ging hiermee akkoord en Kollias werd tot premier aangesteld. Naast iedere minister werd een legerofficier aangesteld "om toezicht te houden". Papadopoulos werd als minister toegevoegd bij premier Kollias en werd daarmee de de facto leider van Griekenland. De junta verklaarde dat de nieuwe regering verregaande hervormingen zou doorvoeren die vooral de boeren en arbeiders ten goede zou komen. Ze benadrukte tevens expliciet dat ze rechts noch links was, maar "nationaal-Grieks". Herstel van de democratie en een nieuwe grondwet werden in het vooruitzicht gesteld (er werd geen datum genoemd).
KIESLING John Brady
Greek Urban Warriors: Resistance & Terrorism, 1967–2014
Edited: 201507131448
A new study on resistance and terror groups in Greece from 1967 to 1974 will be launched at noon on Wednesday 3 December at Ianos bookstore (24 Stadiou) in Athens.

Published by Lycabettus Press, Greek Urban Warriors: Resistance & Terrorism, 1967–2014 is the work of eight years of research by Athens resident and former US diplomat Brady Kiesling, who in 2003 resigned from his position as chief of the political section of the US embassy in Athens in protest at Iraq invasion.

While its focus is on Revolutionary Organisation November 17 (17N), the deadliest armed group in Greece in the period that killed 23 people before being dismantled in 2002, the book also looks at the myriad of other groups active in the country over the last four decades.
NN
Griekenland door het slijk gehaald. Niet de kolonels maar de EU pleegt coup. De rol van Varoufakis.
Edited: 201507131308
Het akkoord over de Griekse schuld plaatst het land onder curatele.
Zelfs de realisatie van activa (privatiseringen dus) komt in handen van een buitenlands organisme. Het lijkt wel een heruitgave van de Treuhandanstalt.
Hoe Tsipras dat programma gaat verkopen in zijn eigen partij en in het parlement is de grote onbekende.
Het lijkt wel een wraak voor de onthullingen van Varoufakis (zie zijn interview met Schumann). Die legt de ware mechanismen bloot.
De gehele operatie komt erop neer dat de schuldeisers van Griekenland hun vorderingen gevrijwaard weten op de rug van de Europese belastingbetaler. Sinds de onthullingen van Luxleaks weten we wie dat is: de modale burger.
Niemand weet hoe ver we nog verwijderd zijn van een implosie van de euro.

Omdat een militaire coup zeker in Griekenland geen optie leek, koos men voor de technocratische weg om de linkse regering elke geloofwaardigheid te ontnemen.
De erfvijand Turkije, waar Duitse bedrijven enorme belangen hebben opgebouwd, kan enkel garen spinnen bij een Grieks débâcle. Bovendien kan Turkije beter dan Griekenland de rol van bufferstaat vervullen tussen Europa en het explosieve Midden-Oosten met Syrië in de frontlinie.

Hoe de Griekse politieke scene er binnen een paar maanden uitziet, is koffiedik kijken. Maar de stap terug van Varoufakis zou een aanloop kunnen zijn naar een grote linkse overwinning bij nieuwe verkiezingen in een land waar de grote meerderheid van de burgers niets te verliezen heeft. Tsipras wordt dan de pineut die de uitslag van het referendum verloochende, Varoufakis de held die de eer aan zichzelf hield. Dat het emotionele element een hoofdrol gaat spelen staat buiten kijf. Een ongezien democratisch experiment kan het gevolg zijn. In zo'n constellatie dreigt dan weer het Chileense scenario.
Yanis Varoufakis interviewed by Harald Schumann
Why Varoufakis had to go - About lies, bubbles, the shift from the burden on the banks back to the shoulders of the taxpayers, the power of Berlin and Paris, lobotomisation of economists since the late 1970s.
Edited: 201507130050


Harald Schumann On The Trail - Talking to Yanis Varoufakis.
For better comprehension, we recommend to activate English subtitles in the player.
LT
André Leysen overleden (19270611-20150711). R.I.P.
Edited: 201507121955
Over deze man bestaat geen degelijk biografisch werk.
Drie episodes uit zijn leven zijn onderbelicht.
Ten eerste is er de vraag of het faillissement van de Standaardgroep (1976) een georchestreerd manoeuver was om de belangrijkste krant in andere handen te spelen. De ongedekte kredietverlening aan de Standaardgroep van De Smaele wijst in die richting. Door een drooglegging kon men van de ene op de andere dag een faillissement uitlokken. Het volstond immers om de schuldeisers te verenigen. Voor de buitenwereld was dat faillissement een donderslag bij heldere hemel, de 'inner circle' (banken, RSZ, Tindemans, collegae krantenbazen, ...) wist wel beter en had alle tijd om een draaiboek aan te maken. Daarbij speelde de eis van het 'waterdicht schot' een cruciale rol.
Ten tweede is er de langdurige episode van de aanloop naar het commerciële TV-station VTM in Vlaanderen. Daarbij kwamen Jan Merckx, voormalige rechterhand van Albert De Smaele, en André Leysen tegenover elkaar te staan, weliswaar 'par personne interposée' van Guido Verdeyen, de CEO van de VUM. Beide heren leefden op oorlogsvoet en om die reden kon de geschreven pers in de jaren 80 geen front vormen om één scenario te schrijven voor een TV-station in handen van de uitgevers. Dat maakte het dossier bijzonder complex. Wegens zijn neoliberale opvattingen kon Leysen zich ook nooit verzoenen met directe perssteun en dat zorgde bij de krantenuitgevers voor een bijkomende splijtzwam. De indirecte staatssteun (BTW 0-tarief, goedkope posttarieven, etc.), die in feite veel belangrijker was, vormde geen item van kritiek. Achter de schermen bestookte Merckx Leysen met niet altijd identificeerbare projectielen. Zo had Merckx een hand in het doen mislukken van het (overigens amateuristische) krantenproject '24 uur' van de VUM. Merckx speelde immers zijn vriendschappelijke contacten met de dagbladhandelaars tenvolle uit en organiseerde een boycot.
De derde vraag is die naar de rol van Leysen in de Treuhandanstalt. Het agentschap ontfermde zich over de herstructurering en verkoop van om en nabij de 8.500 zogenaamde Volkseigene Betriebe (VEB's), firma's die in de DDR openbaar eigendom waren. Het agentschap vernietigde tussen 1990 en 1994 2,5 miljoen banen. Ook enorme grondeigendommen kwamen in andere handen. Deze operaties vertonen gelijkenissen met de uitverkoop van kerkelijke goederen tijdens het Directoire aan het einde van de 18de eeuw.
Wikipedia + aanvullingen LT
DEMEESTER Wivina - politieke biografie
Edited: 201507111001
Wivina C.F. Demeester-De Meyer (Aalst, 13 december 1943) is een Belgisch politica voor de CD&V.

Wivina Demeester-De Meyer is landbouwkundig ingenieur (UGent). Ze gaf eerst een zevental jaar les voor ze in 1974 voor de CVP een zetel kreeg in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, een mandaat dat ze tot mei 1995 zou blijven uitoefenen. In de periode april 1974-oktober 1980 zetelde ze als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd. Vanaf 21 oktober 1980 tot mei 1995 was ze lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Vervolgens bleef ze gedurende een maand lid van het Vlaams Parlement na de eerste rechtstreekse verkiezingen van 21 mei 1995, waarna ze opnieuw lid werd van de Vlaamse regering. Ze beëindigde haar parlementaire carrière met een mandaat als Vlaams volksvertegenwoordiger van juni 1999 tot juni 2004. Van 1982 tot 1992 en van 2001 tot 2006 was zij ook gemeenteraadslid van Zoersel.

In 1985 werd ze staatssecretaris voor Volksgezondheid in de regeringen Martens VI en VII. Ze maakte oorspronkelijk geen deel uit van de daaropvolgende regering-Martens VIII, maar ze verving later Herman Van Rompuy als staatssecretaris voor Financiën. Toen de Volksunie eind september 1991 uit protest tegen de wapenhandel uit die regering stapte, nam ze van Hugo Schiltz de ministerportefeuilles Begroting en Wetenschapsbeleid over (regering-Martens IX). Tijdens de lange periode van federale regeringsvorming die volgde op Zwarte Zondag, stapte ze over naar het Vlaamse niveau, waar ze van 1992 tot 1999 minister van Financiën, Begroting en Gezondheidsbeleid was.

In die hoedanigheid was zij de Founding Mother van de Belastingdienst voor Vlaanderen (BVV), die in 1997 de inning van het Kijk- en Luistergeld van Belgacom overnam.



In 1999 ging de BVV ook de Onroerende Voorheffing innen. In beide gevallen werd de organisatie van de inning in outsourcing gegeven aan de intercommunale CIPAL. De efficiëntie van de BVV bereikte hoge toppen, mede door de inzet van een gedreven en vernieuwend team.

Op haar initiatief werd in december 1998 Bob Van Reeth als eerste Vlaamse Bouwmeester aangesteld. In een afscheidsbrief aan de Bouwmeester in 2000 verduidelijkt ze dat ze deze bouwmeester nodig had voor haar droom van een brug over de Schelde om de Antwerpse ring te sluiten en omdat de brug een 'kunstwerk' moet zijn, zowel technisch als architecturaal.

Buiten de politiek heeft ze zich ook actief ingezet rond de opvang van mensen met een mentale handicap, o.a. door de oprichting van Monnikenheide, een dienstencentrum voor personen met een mentale handicap. Ook hedendaagse kunst, architectuur en mode interesseren haar sterk. Zo was ze 3 jaar voorzitter van het Flanders Fashion Institute.

Wivina Demeester heeft momenteel een aantal bestuursmandaten in de gezondheids- en welzijnssector. Zo zetelt zij in de Raad van Bestuur van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen. Daarnaast is zij ook bestuurder van de Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel (BAM) die instaat voor de realisatie van het Masterplan Antwerpen en de Oosterweelverbinding, de Karel de Grote Hogeschool Antwerpen, de Singel en van Dexia.

Eind mei 2011 werd bekend dat zij voorzitter wordt van het christelijk geïnspireerd impulsforum, de vzw Logia.

In 2013 nam ze afscheid als voorzitster van het Vlaams Instituut voor Gezondheidspromotie en Ziektepreventie, een functie die ze 9 jaar uitoefende.

Onderscheidingen
Op 29 september 2006 nam zij aan de KU Leuven een eredoctoraat in ontvangst voor haar inzet op het vlak van de ontwikkeling van de bio-ethiek in België.
In 2014 werd ze Ridder in de Internationale Orde der Groot Bewakers van de Vrije Schelde voor haar onverdroten inzet van onze Vrije Schelde en de Haven van Antwerpen
Op 11 juli 2015 kreeg ze het Groot Ereteken van de Vlaamse Gemeenschap, dat toegekend wordt aan Vlamingen die zich gedurende lange tijd verdienstelijk maakten.

website Wivina Demeester
LT
Europees Parlement: Verhofstadt gaat hysterisch tekeer tegen Tsipras
Edited: 201507090138
Het deed me denken aan een geniepig schooljongetje. Zelf neemt dat nooit deel aan het gevecht maar als de tegenstander op de grond ligt, verkopen ze hem een venijnige trap in de ribbenkast. Dat soort volkje dus.

Toen Oekraïne in vuur en vlam stond ging diezelfde V. zonder enig mandaat staan schreeuwen: 'Europe will support you.'

En de Belgen zijn natuurlijk vergeten dat indertijd de gaten in de begrotingen stelselmatig werden dichtgereden met de verkopen van de nationale activa. De neoliberale logica is in essentie immers een verarming van de collectiviteit (de staat) ten voordele van de rijke vriendjes. Dat alles onder het mom van efficiëntie-verhogingen.

Naar verluidt wil V. naar Griekenland gaan als adviseur. Op nummer één staat de privatisering van het Parthenon. Vervolgens wordt er een restaurant van gemaakt en worden er opnamen van 'Komen eten' gepland op de locatie. Volgens dezelfde bron heeft Berlusconi interesse voor het afhuren van het Parthenon voor de organisatie van Bunga-Bunga-feestjes. Op de wat koudere avonden wil vriend Poetin wel gasbranders leveren. DSK zou zorgen voor wat men eufemistisch 'casting' noemt; naar de leeftijd van de sollicitantes wordt niet geïnformeerd. Omdat prostitutie en drugshandel mee is opgenomen in de berekening van het BBP verwacht men voor Griekenland een positieve invloed op de groeivooruitzichten.
Vanop een houten platform worden levende witte duiven gekatapulteerd en dan afgeschoten door diegenen die zich zouden vervelen. Griekenland wordt een grote feesttent.
De eilanden zouden reeds grotendeels verkocht zijn aan de meestbiedenden, die daarvoor 0,00005 promille van hun in Dubai geparkeerde spaarcenten hebben aangesproken.
Als toemaatje zou er een geheim akkoord bestaan om het Griekse gedeelte van Cyprus af te staan aan Turkije. De deportatie van de Grieks-Cyprioten naar Kreta zou uitgevoerd worden met schepen van de Luxemburgs-Griekse rederijen. De Lybische reders worden onder druk gezet om geen offerte in te dienen en zich met hun rubberboten verder op de Afrika-Europa-route te richten. De Belgische marine zal de Godetia blijven inzetten om een en ander in goede banen te leiden. Over de bescherming van de konvooien tussen Cyprus en Kreta door Nederlandse blauwhelmen wordt nog onderhandeld maar men wil eerst garanties over het percentage van niet-geholpen drenkelingen. Om dat waar te maken heeft een befaamd merk van verrekijkers een contract aangeboden voor de levering van kijkers waarmee je kan wegkijken van de te observeren noodtoestand.
De Poolse regering heeft toegezegd om enkele scheepsladingen wodka te leveren teneinde de deportatie in de beste voorwaarden te laten plaatsvinden.

In de coulissen van Europa gonst het van de geruchten over de opgedane ervaringen met het laboratorium Griekenland. Een nog onbekende factor van de formule is de rol van het leger en dan meer bepaald de kleinzoons van de kolonels.
LT
Yanis Varoufakis treedt af als minister van financiën - Euclid Tsakalotos treedt aan - oppositie gaat regering steunen
Edited: 201507070238
LT
Merkwaardig toch hoe politici en media in het Griekse drama op de PERSOON van premier Tsipras en minister van financiën Varoufakis inhakken. Die laatste wordt zelfs vergeleken met Voldemort.
Edited: 201507022344
Het zijn deze eeuwige technieken van diabolisering van de tegenstander die steeds weer leiden naar geweld en uitschakeling. De domme massa wordt verzocht zich daarbij aan te sluiten.
Roularta
Kennisgeving i.v.m. Roularta Media Group
Edited: 201507021579
In het kader van de Wet van 2 mei 2007 op de openbaarmaking van belangrijke deelnemingen in emittenten waarvan aandelen zijn toegelaten tot de verhandeling op een gereglementeerde markt (Transparantiewetgeving) maakt de NV Roularta Media Group volgende informatie openbaar:

De vennootschap heeft volgende kennisgevingen ontvangen met betrekking tot de volgende deelnemingen in de NV Roularta Media Group:

• Per 02/07/2015
De Comm.VA Koinon en de SA West Investment Holding hebben in hun hoedanigheid van in overleg handelende personen, die een akkoord hebben afgesloten aangaande het bezit, de verwerving en de overdracht van effecten, volgende definitieve kennisgeving gedaan met betrekking tot de participaties aangehouden in de NV Roularta Media Group per 2 juli 2015:

- Comm.VA Koinon: 8.030.727[1] aandelen (61,11%)
- SA West Investment Holding: 2.022.136 aandelen (15,39%)
In totaal: 10.052.863 aandelen (76,50%)
[1] inclusief 657.850 eigen aandelen Roularta Media Group

De Comm.VA Koinon is een dochtervennootschap is van de Stichting Administratiekantoor Cerveteri, die gecontroleerd wordt door de heer Hendrik De Nolf.

De SA West Investment Holding is een dochteronderneming van de Stichting Administratiekantoor Giverny, die gecontroleerd wordt door de heer Leo Claeys.

Libération 20150630
En collaboration avec WikiLeaks, «Libération» et «Mediapart» révèlent comment la NSA s'est penchée, dès 2002, sur les intérêts commerciaux français.
Edited: 201506301328
Après les écoutes politiques, l’espionnage économique. Les nouveaux documents publiés par WikiLeaks, en partenariat avec Libération et Mediapart, dévoilent l’ampleur des opérations menées par les services de renseignement américains contre les intérêts français. Cinq rapports de synthèse de l’Agence nationale de sécurité (NSA) montrent que des responsables et diplomates ont été espionnés entre 2004 et 2012, notamment Pierre Moscovici et François Baroin lors de leur passage à Bercy. Une stratégie offensive qui apparaît dans un document secret fixant les objectifs prioritaires des Etats-Unis dans le domaine économique. Baptisée «France : développements économiques» et datée de 2012, cette note constitue la doctrine de la NSA en la matière. Elle vise à recueillir toutes informations pertinentes sur les pratiques commerciales françaises, les relations entre Paris et les institutions financières internationales, l’approche des questions liées au G8 et au G20 ou encore les grands contrats étrangers impliquant la France. Ce dernier point, un des plus sensibles, est détaillé dans une sous-section intitulée «Contrats étrangers-études de faisabilité-négociations». Il s’agit de récupérer toutes les informations possibles sur les contrats d’envergure impliquant des entreprises françaises, notamment ceux dépassant les 200 millions de dollars. Des révélations qui risquent de jeter un froid sur les négociations autour du Tafta, le traité de libre-échange entre l’Europe et les Etats-Unis, dont le prochain round est prévu mi-juillet, à Bruxelles. La plupart des secteurs stratégiques sont visés par la NSA : technologies de l’information, électricité, gaz, pétrole, nucléaire, transports, biotechnologies, etc. Toutes les informations recueillies sont ensuite partagées avec les principales administrations américaines : département de la Sécurité intérieure, département du Commerce, département de l’Energie, agence de renseignement de la Défense, Réserve fédérale, Trésor et même commandement des forces américaines en Europe. Jamais la preuve d’un espionnage économique massif de la France, orchestré au plus haut niveau de l’Etat américain, n’avait été établie aussi clairement.
MARCHAL Jules (1924-2003)
Interview
Edited: 201506211131
Jules Marchal est né en 1924 en Belgique, et est décédé le 21 juin 2003 à Hoepertingen. Docteur ès philosophie et lettres de l’Université Catholique de Louvain, il a été fonctionnaire territorial au Congo belge de 1948 à 1960, conseiller technique au Congo-Zaïre de 1960 à 1967 et enfin diplomate jusqu’en 1989. Ses travaux de recherche, entrepris depuis 1975, ainsi que ses nombreuses publications, concernent la période de l’histoire de la colonisation belge du Congo.

PC: Cela fait 25 ans que vous avez débuté vos recherches concernant l’Histoire de la colonisation du Congo. Qu’est-ce qui vous pousse à continuer ?

JM: "Je continue parce qu’il reste beaucoup à révéler sur la période totalement inconnue de 1910 à 1945 dont les archives ont été rarement explorées".

PC: D’où provient la majeure partie de vos sources ?

JM: "De l’ancien Ministère des Colonies à Bruxelles".

PC: Ces sources sont-elles irréfutables, autrement dit, peut-on historiquement les mettre en doute?

JM: "Elles sont irréfutables parce qu’il s’agit des correspondances entre le Ministère des Colonies et son administration en Afrique".

PC: Avez-vous des détracteurs ? Si oui, qui sont-ils?

JM: "Comme détracteurs, je n’ai que les associations des anciens coloniaux créées à une époque lointaine pour défendre l’honneur de Léopold II et de la colonisation belge".

PC: Est-ce que des Belges vous contactent pour avoir des informations à ce propos? Des Congolais? Si non, pourquoi à votre avis?

JM: "Des Belges me téléphonent au sujet de mes livres, les Congolais vivant en Belgique, rarement. Je n’ai pas de contacts avec les Congolais d’Afrique. Je comprends le peu d’intérêt marqué par les Congolais vivant en Belgique, occupés par les problèmes des nécessités de la vie. Sans le moindre privilège par rapport aux autres étrangers, vivant souvent des allocations payées par la Belgique, cherchant un emploi, essayant d’obtenir la nationalité belge, ils se trouvent dans une situation inconfortable pour clamer les méfaits passés des belges au Congo".

PC: Comment jugez-vous le livre d’A.Hochschild Les fantômes du roi Léopold II ?

JM: "Un chef-d’oeuvre, sans une seule erreur quant aux faits historiques relatés"

PC: Vous avez vécu et travaillé pendant 19 ans au Congo (et au Zaïre) dont 12 ans pendant la colonisation. Vous parlez d’un grand nombre d’exactions sur les Congolais dans vos livres. Avez-vous été le témoin de telles exactions? Si oui, quels étaient vos sentiments à cet égard (le régime de la chicotte p.ex.) ?

JM: "J’ai vécu certaines exactions sous une forme adoucie: la culture obligatoire du coton (mal payé), l’établissement de paysannats pour le coton (agriculture planifiée), l’entretien de routes et la construction de gîtes d’étape sans paiement adéquat, l’usage de la chicotte (8 coups par séance à mon arrivée en 1948, ramenés à 4 coups quelque 3 ans plus tard). En tant qu’administrateur territorial, je n’avais aucun sentiment à avoir à l’égard de ces matières, dont l’exécution ou l’application m’incombait. Je me rends compte actuellement que le prestige du service territorial, dont moi et mes collègues étions si fiers a l’époque, reposait principalement sur la peur pour la chicotte que l’administrateur pouvait faire infliger à l’Africain, en le condamnant à la prison où son usage était réglementaire."

PC: Le Journal Le Soir des 24 et 25 juin 2000 a présenté un dossier sur le Congo. Il parle de belgitude, des amours passées entre la Belgique et le Congo. Comment qualifiez-vous ces propos?

JM: "Ces propos sont ridicules, tenus par des gens qui ne connaissent rien de l’Histoire du Congo. Mais ces gens sont souvent de bonne foi, cette Histoire n’ayant jamais été exposée objectivement auparavant."

PC: On parle souvent des écoles, des universités, des hôpitaux qui ont été construits par les Belges pour les Congolais. Qu’en est-il ?

JM: "Des écoles primaires, il y en avait partout. On a poussé l’enseignement secondaire à partir de 1950, et introduit l’enseignement universitaire à partir de 1955. Selon Crawford Young (History of Africa-Vol 8), en 1960, 136 écolières terminèrent l’enseignement secondaire et 14 universitaires congolais furent diplômés. On le voit une situation dont il n’y a pas lieu de se vanter. Quant aux hôpitaux, dans les territoires à l’intérieur du pays, chaque médecin avait son hôpital, parfois rudimentaire. Il y avait de un à quatre médecins (soit de l’état voire d’une entreprise ou encore d’une mission catholique ou protestante) pour un territoire grand comme la Belgique. Il n’y avait pas d’ambulance. Ce n’était donc pas fameux. Mais il y avait nombre de dispensaires dans les missions et des agents sanitaires parcouraient le pays, ce qui fait qu’au point de vue médical, la situation au Congo était comparable à d’autres pays africains.

PC: Quelle était la différence entre colonie scolaire et école ?

JM: "Les colonies d’enfants, baptisées plus tard colonies scolaires, étaient des établissements créés par l’état pour héberger des enfants, destinés à recevoir un enseignement rudimentaire en vue de leur incorporation dans la Force Publique. Actuellement, on dirait école avec internat. Elles étaient dirigées par des missionnaires catholiques et furent intégrées dans le système de l’enseignement catholique mis sur pied par ceux-ci et subventionné par l’état. On peut dire qu’au Congo, l’enseignement était l’affaire des missions catholiques jusqu’à la veille de l’indépendance."

PC: A votre connaissance, est-ce qu’un politicien belge n’a jamais émis l'idée d’une éventuelle commémoration des victimes Congolaises de la colonisation ?

JM: Non

PC: Les 100 ans de l’avenue de Tervuren ont été fêtés en grande pompe à BXL il y a quelques années. On serait tenté de penser que les belges ne connaissent pas les crimes qui se sont passés au Congo ?

JM: "Les Belges ne connaissent en effet pas les crimes qui se sont passés au Congo. Ils s’imaginent que leur système colonial était le meilleur d’Afrique. Alors que le contraire semble plutôt vrai…Beaucoup de Belges veulent pourtant savoir et liraient mes livres si la presse en parlait. C’est là que le bât blesse. Le seul article paru à ce jour sur mes écrits dans la presse francophone, est celui de la ‘Libre Belgique’ [ "Le rail: pages noires de l’histoire coloniale, article paru le 27juin 2000"]
source: www.cobelco.org
LT
GR-EXIT en POET-IN
Edited: 201506201157
De toetreding van Griekenland was in de jaren 70 bedoeld om het land uit de handen van de Russen te houden. In 2015 staat Poetin klaar om alsnog door te stoten naar de Middellandse Zee.
Een procédé: men neme 650.000 Russen en parkeert die op Kreta. Vervolgens organiseert men een referendum dat zich moet uitspreken over aansluiting bij de Russische Federatie. De 622.000 Kretenzers zijn in de minderheid. Kreta wordt democratisch ingelijfd.
KR-IM en KR-ETA. Simpel, toch.
MANNONI Dominique-Octave
Prospero and Caliban: The Psychology of Colonization (1991)
Edited: 201506200104
The problem of colonization did not only concern the overseas countries. The process of decolonization – which is in any case far from complete in those countries – is also under way at home, in our schools, in female demands for equality, in the education of small children and in many other fields ... If certain cultures prove capable of destroying others ... the destructive forces brought forth by these cultures also act internally.
Dominique-Octave Mannoni (29 August 1899, Sologne – 30 July 1989)

Commentaar LT: Het grote verschil tussen de kolonisering door Europa en die door de USA, is het feit dat de eerste zich afspeelde buiten het eigen grondgebied terwijl de USA een continent permanent gingen bezetten. De Europese kolonisering werd als beëindigd beschouwd toen de blanke bezetter het grondgebied verliet.

In de USA was de eliminatie van de autochtone bevolking (de indianen) een vermeende voorwaarde om zich het land toe te eigenen. De import van zwarte slaven was in feite niets anders dan het delocaliseren van de bevolking zonder bezetting van diens gronden. Het zogenaamde einde van de 'geïmporteerde' kolonisering veroorzaakt een direct conflict op het 'eigen' grondgebied. De 'destructive forces' - waarover Mannoni het heeft - komen in oppositie te staan met de vroegere verdrukten. De volgehouden wapenwet in de USA heeft ook daarmee te maken: het wapen als terugvalbasis wanneer de staat faalt. De geweldadige excessen met racistische drijfveren zijn dan ook terug te voeren op de nooit beëindigde relatie van verdrukker en verdrukte binnen de eigen grenzen. De huidskleur van de agressor of die van het slachtoffer zet de deur open voor een vlugge racistische interpretatie. Terwijl de dieperliggende oorzaken van de agressie te zoeken zijn in de voortdurende relatie verdrukker-verdrukte.

De uitspraak 'we are all immigrants' gaat voorbij aan het historische gegeven dat er importeurs en geïmporteerden waren.

De visie van Franz Fanon is dan ook verontrustend: 'La zone habitée par les colonisés n'est pas complémentaire de la zone habitée par les colons. Ces deux zones s'opposent, mais non au service d'une unité supérieure. Elles obéissent au principe d'exclusion réciproque : il n'y a pas de conciliation possible, l'un des termes est de trop.' (Les damnés de la terre)
Dom Helder Camara (1909-1999): "Als ik de armen brood geef, dan noemen ze me een heilige. Als ik vraag waarom de armen geen eten hebben, dan noemen ze me een communist."
Edited: 201506190057
PUT Eddy, PEERSMAN Catharina
Inventaris van het archief van de Sint-Cornelius en Sint-Cyprianusabdij te Ninove (1092-1796 - 1812)
Edited: 201506170213
Voorstelling inventaris abdij-archief Ninove
Vandaag werd in de dekanale Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk te Ninove, één van de weinige materiële resten van de voormalige norbertijnenabdij, een studienamiddag ingericht naar aanleiding van de publicatie van de inventaris van het abdijarchief.Op het programma stonden onder meer een voordracht over deze inventarisatie door Eddy Put en vier lezingen vanuit het standpunt van gebruikers/kenners van dit archief:

1. Georges Vande Winkel, Het cartografisch werk van Philips De Deyn,
2. Jaak Peersman, De wijdingskronieken van de eerste abdijkerk,
3. Dirk Van de Perre, Het kapittelboek van Ninove,
4. Catharina Peersman, Het chartarium en de studie van het Oudfrans.

De zitting werd opgeluisterd met orgelmuziek door de heer Erik Vernaillen en afgesloten met een receptie aangeboden door het provinciebestuur Oost-Vlaanderen.

Het archief van de norbertijnenabdij van Ninove (1092-1796), bewaard in het Rijksarchief te Beveren en het archief van het Aartsbisdom Mechelen-Brussel, vormde tot voor kort één van de laatste niet geïnventariseerde Vlaamse abdijarchieven uit het ancien régime. Is de betekenis ervan voor de regionale geschiedenis vanzelfsprekend, een aantal topstukken overstijgt ruimschoots dit lokale belang. Het tijdens de officies gebruikte kapittelboek (uit de 12de eeuw) bevat het oudst bewaarde martelarenboek en necrologium van de norbertijnen in de Nederlanden.

De oorkondeschat is onvolledig overgeleverd, maar behelst zeer waardevol materiaal, waaronder een oorkonde met het zegel van Bernardus van Clairvaux. Verder kan er gewezen worden op het belang van de vijf cartularia, de 15de-eeuwse rekeningen en pachtboeken en de rijke dagboeken die de abten in de 17de en de 18de eeuw bijhielden. Ook de prachtige kaarten, getekend door Philips De Dijn in het midden van de 17de eeuw en door Judocus De Deken in het midden van de 18de eeuw, spreken tot de verbeelding.

Inventaris_abdijarchief_5 Thans ligt een wetenschappelijk verantwoorde inventaris voor van dit rijke archief. De beschrijving en de ordening werden verzorgd door Eddy Put (Rijksarchief Leuven) en Catharina Peersman (K.U.Leuven), die als aspirant voor het FWO-Vlaanderen de volledige oorkondecollectie doornam voor haar doctoraatsproject en die ook de omnummeringstabel tussen de actuele nummering en de bekende bronnenuitgave van J.-J. De Smet voor haar rekening nam. De toegankelijkheid van deze inventaris wordt nog vergroot door een gedetailleerde plaats- en persoonsnamenindex.

Eddy PUT en Catharina PEERSMAN, Inventaris van het archief van de Sint-Cornelius- en Sint-Cyprianusabdij te Ninove (met inbegrip van archieven van het leenhof ten Berge in Woubrechtegem en de laathoven van de abdij in Ninove en Kattem) (1092 – 1796 (1812)) (Rijksarchief te Beveren, Inventarissen, 161), Brussel, 2008.

Bestelnummer: 4673
Prijs: 8 euro

Meer informatie:Eddy PUT (Rijksarchief te Leuven), eddy.put@arch.be, 016/31 49 54.
NEDERLAND wijst de weg: BuZa en Kadaster werken aan wereldwijde landregistratie
Edited: 201506121120
Kees de Zeeuw (Kadaster) en minister Ploumen (Ontwikkelingssamenwerking) Foto: Ministerie van Buitenlandse Zaken
11-06-2015 | LAATST GEWIJZIGD: 11-06-2015
Het ministerie van Buitenlandse Zaken en het Kadaster richtten 11 juni Land Administration for National Development op om wereldwijd het eigendom of gebruik van land zo snel mogelijk te registreren.
In 70 procent van de wereld zijn landrechten nog niet geregistreerd, terwijl die vastlegging een voorwaarde is voor economische groei, aldus de partners. De nieuwe organisatie Land Administration for National Development (Land) moet op een slimme en efficiënte manier de registratie te verbeteren. Het gaat vooral om het bieden van zekerheid over landeigendom en hoe de burgers hun land mogen gebruiken. De hulp bestaat bijvoorbeeld uit consultancy en trainingen aan lokale overheden, ambassades en non-profit hulporganisaties die hiervoor bij het Kadaster aan kunnen kloppen.

Over de noodzaak tot registratie zeggen de partners: ‘De wereldwijde bevolking groeit nog steeds en de druk op het gebruik van land en natuurlijke bronnen neemt toe. Om landconflicten te voorkomen is een adequate registratie van land belangrijk.’ Al jaren biedt het Kadaster hulp aan landen bij het verbeteren van landregistratie. Zo heeft het Kadaster Rwanda geholpen meer dan 10 miljoen landpercelen in slechts enkele jaren te registreren, aldus het Ministerie en het Kadaster.

‘Met de Nederlandse expertise, die tot de beste ter wereld behoort, worden de kosten van landadministratie flink naar beneden gebracht en kunnen veel sneller eigendoms- en pachtbewijzen worden uitgegeven’, aldus minister Ploumen van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. ‘Boeren en boerinnen krijgen daardoor de mogelijkheid om leningen af te sluiten en samen te werken met investeerders en bedrijven. Het geeft mensen een bewijs van hun bezit en uitzicht op een beter bestaan.'

Commentaar LT: Hier kunnen de Belgen van leren. Ook België bezit een ruime expertise in kadastrale aangelegenheden. Waarom stellen we die niet internationaal ter beschikking? Enkele jaren geleden kwam er een officiële vraag uit Congo. Wat is daar toen mee gedaan?
In de periode van het kolonialisme was het simpel: alles was van de kolonisator, de inboorling had geen of nauwelijks rechten op de grond die hij al millenia lang bewoonde.
Een goed kadaster is een essentiële voorwaarde voor de vorming en de werking van een staat en voor de gelijkberechtiging van de burgers. Een publiek toegankelijk en dus open kadaster kan corruptie een halt toeroepen en de bevolking bewust maken van de inzet. Overigens kan men ook in West-Europa best meer openheid brengen in het bezit van onroerende goederen. Waarom was die openheid er wel in de 19de eeuw en niet meer in de 21ste? Privacy for a small and superrich minority?


SOME REFERENCES and LINKS OF INTEREST:

see also this link



and this link on cadastre in Africa


see also this article in CATO: An Innovative Approach to Land Registration in the Developing World
Using Technology to Bypass the Bureaucracy

Vient de paraître: Les États-Unis brisent l’élan souverain du Katanga. Seul contre trois - II - M. Moïse Kapend Tshombe face à John F. Kennedy. par Kyoni kya Mulundu
Edited: 201506120901
Thème : Essai / Etude politique
Format : Grand Format (170x240)
Nombre de pages : 350
Date de publication : 12 juin 2015
ISBN : 9782332856708

Résumé:
Pourquoi l'administration Kennedy est contre le Katanga ? Parce que le Katanga produit 8% du cuivre et la famille Kennedy possède des mines cuprifères. Le Katanga gêne un autre pays producteur de cuivre : la Suède. Les émissaires de la famille Kennedy sont venus à Elisabethville. Le frère de Dag Hammarskjoeld, Bo Hammarskjoeld y est venu également, ce qui alarma l'ennemi implacable du Katanga : le ministre des Affaires Etrangères du Royaume de Belgique : Paul-Henri Spaak... La suite se trouve dans ce livre.
MARCHAL Jules (1924-2003), [interviewer: Syp Wynia]
Interview 13/4/1994 afgenomen door Syp Wynia
Edited: 201506040909
Jules Marchal: postuum interview met eenzaam waarheidsvinder – tegen de Belgische Congo-mythes.
De Belgische koloniale geschiedenis was, vooral in België zelf, nog niet zo lang geleden omgeven met een cordon van zwijgzaamheid. De enkele Belg die de mythe rond de grondlegger van Belgisch Kongo, koning Leopold II (1835-1909) als weldoener van de Kongolezen probeerde te doorbreken werd gemarginaliseerd, om niet te zeggen uitgestoten. Dat gold zeker voor Jules Marchal (1924-2003).
Marchal was wel een heel weinig voor de hand liggende aanklager van het in België gekoesterde beeld van koning Leopold, die in werkelijkheid verantwoordelijk was voor miljoenen doden. Marchal was namelijk zelf koloniaal ambtenaar geweest in Belgisch Congo en heeft daar nog enige tijd meegedaan aan het hardvochtige regime, waar geen eind aan was gekomen na de dagen van koning Leopold II. Marchal was nadien bovendien Belgisch ambassadeur in diverse Afrikaanse landen. Als lid van het Belgische establishment werd hem zijn rol als nestbevuiler extra kwalijk genomen.

Ik bezocht Marchal op 13 april 1994 in zijn huis in Hoepertingen – in Belgisch Limburg – om hem te spreken naar aanleiding van de bloedige burgeroorlog in Rwanda die een week eerder was uitgebroken en waarbij mogelijk een miljoen mensen zijn omgebracht. Rwanda, buurland van Congo, was in het midden van de 20ste eeuw immers ook een Belgische kolonie geweest.
Na dat eerste bezoek aan Marchal en zijn echtgenote Paula (Bellings, LT) ben ik enkele maanden later nog eens naar Hoepertingen afgereisd, omdat Marchal in het eerste gesprek nog te beducht was om publicabele uitspraken te doen: ‘De ruiten worden hier anders ingegooid’. De neerslag van die twee gesprekken is echter – evenmin als de foto’s, al bij het eerste bezoek gemaakt door fotograaf Wubbo de Jong – door een curieuze loop van de geschiedenis nimmer gepubliceerd. (waarom vertelt Wynia er niet bij, LT)

Nu is Marchal toch al weinig geïnterviewd. Een zeldzaam interview met de krant ‘Het Belang van Limburg’ werd door de hoofdredactie uit de krant geweerd. Na de eeuwwisseling kreeg Marchal als auteur van uniek gedocumenteerde boeken over de Belgische koloniale geschiedenis eindelijk de eer die hem toekwam, vooral ook omdat de Amerikaanse schrijver Adam Hochschild ruiterlijk erkende dat hij zijn internationale bestseller over Belgisch Congo vooral op de boeken van Marchal waren gebaseerd. Maar Marchal was nadien te ziek – hij overleed in 2003 – om zijn werk en zijn wedervaren in interviews toe te lichten.
Daarom hieronder alsnog mijn interview met Jules Marchal uit 1994. Ik heb er hoegenaamd niets aan veranderd. Het verhaal is dus gesitueerd in de voorzomer van 1994. Ook de in die dagen gangbare spelling is intact gelaten.

‘Leopold wilde ook een kolonie, net als Nederland’
door SYP WYNIA (°1953)

De voormalige Belgische koloniën in Centraal-Afrika zijn ten prooi gevallen aan massale moordpartijen, volksverhuizingen, bestuurlijke chaos, honger en armoede. De volstrekt corrupte staat Zaïre, het vroegere Belgisch-Kongo, dreigt voortdurend uiteen te vallen nadat dictator Moboetoe het land eerst tientallen jaren uitzoog en gaandeweg zijn greep op het land kwijtraakte.
Het aan Zaïre grenzende, voormalige Belgische mandaatgebied, Roeanda-Boeroendi, werd gesplitst in de republieken Rwanda en Burundi waar de Tutsi’s en de Hutu’s elkaar nu om beurten afmaken. De moordpartijen waarbij Rwandese Hutu’s de afgelopen maanden honderdduizenden Tutsi’s het leven benamen kennen nauwelijks een gelijke in de recente geschiedenis.

De Belgische diplomaat Jules Marchal (69) kwam er twintig jaar geleden tot zijn schrik achter het hoe en waarom van de Belgische aanwezigheid in Afrika. Na twintig jaar als koloniaal ambtenaar en overheidsadviseur in de Kongo te hebben gewerkt geloofde hij nog rotsvast in de Belgische vaderlandse geschiedenis, die wil dat koning Leopold II aan het eind van de vorige eeuw slechts met de beste bedoelingen de Kongo-staat had gevestigd en dat de Belgische aanwezigheid de zwarten niets dan goed had gebracht.
Nadat Marchal, in 1972 Belgisch ambassadeur in Ghana, geen reactie uit Brussel kreeg op zijn verzoek om informatie, zodat hij onmogelijk een door hem als schandelijk ervaren krantenartikel over de Belgische koloniale geschiedenis kon bestrijden, begon bij hem de twijfel te knagen. Sindsdien is Marchal verbeten op zoek naar de waarheid.

Sinds 1985 publiceerde hij onder pseudoniem (‘A.M. Delathuy’) zes, veelal dikke boeken over de eerste 25 jaar van de Belgische aanwezigheid in Kongo: over de trucs die koning Leopold toepaste om dit gigantische gebied in Centraal-Afrika in handen te krijgen, over de bloedige uitbuiting van het land die Brussel grote weelde bracht maar miljoenen Afrikanen het leven kostte. En over de bedenkelijke rol van veel missie-organisaties.

In Marchals zevende boek, dat volgend jaar verschijnt, komt de latere periode aan de orde, die al evenmin zo brandschoon is als Marchal net als de meeste Belgen lange tijd wilde aannemen. Marchal: ‘Sommige Belgische historici willen nu wel toegeven dat Leopold II het te bont gemaakt heeft. Maar, zeggen ze dan, vanaf 1908, toen de Belgische staat de Kongo overnam van de koning, is het net zo geworden als in alle kolonies. Maar dat is niet waar. Hetzelfde koloniale personeel bleef. En België heeft er nooit ene frank in willen steken – anders mocht de regering de Kongo-staat namelijk niet van de koning overnemen. Dat systeem is dus doorgegaan, zij het ontdaan van de scherpste kanten, maar wel met de dwangarbeid en de terreur.’ Na de Tweede Wereldoorlog werd het wel beter, vindt Marchal. ‘Ik kwam er in 1948. Ik ben ervan overtuigd dat het toen begon een normale kolonie te worden. Er was immers overal uitbating, er waren overal dwangcultures.’
In eigen land kregen de boeken van Marchal nauwelijks aandacht, naar hij zegt omdat het thema van de onderdrukking van de Kongo nog steeds taboe is en het Belgische establishment actief poogt hem uit de publiciteit te houden. Oud-kolonialen voeren een lastercampagne tegen hem en zorgden er dit voorjaar nog voor dat ‘Het Belang van Limburg’ afzag van een bijlageartikel over hem en zijn werk. Een uitgever deed zo weinig voor een van zijn boeken, dat Marchal de voorraad uiteindelijk maar zelf opkocht.
In het buitenland lokten zijn studies tot dusver al evenmin veel reacties uit, ook al omdat hij er aanvankelijk voor koos zijn boeken slechts in het Nederlands te publiceren. Daar ziet hij nu van af: zijn eerste boek, ‘E.D. Morel tegen Leopold II en de Kongostaat’, verschijnt dit najaar bij een Parijse uitgever in het Frans. In België was er geen Franstalige uitgever te vinden voor het werk van deze ‘nestbevuiler’.

Ik ontmoet hem de eerste keer in het voorjaar, als de kersenbloesem grote delen van Belgisch Limburg overdekken. De Rwandese presidentiële troepen hebben dan net het grootste deel van de regering vermoord en en passant tien Belgische VN-militairen afgeslacht. De massale moord op de Tutsi’s is dan net begonnen. Marchal wil wel praten over België en Rwanda, als ik er maar niets over opschrijf, want hij vreest als een landverrader af te worden geschilderd als zijn kritische kanttekeningen over de Belgische aanwezigheid in Rwanda naar buiten komen. Dat de Belgische VN-soldaten die het afgelopen jaar in Somalië beschuldigd werden van te hard optreden verbaasde hem niet: hij denkt dat het voortvloeit uit de neerbuigende Belgische traditie ten opzichte van de inheemse bevolking. De Fransen, er al honderd jaar op uit om de Belgen in Afrika te vervangen, krijgen ook een veeg uit de pan. Maar de bandrecorder moet voortdurend uit: ‘Ik moet geweldig voorzichtig zijn, het is een hysterie in België. De ruiten worden hier ingegooid, zeker als ik dat ook nog eens tegen een buitenlandse krant zeg.’
Inmiddels zijn de kersen rijp en Marchal heeft de meeste krieken rond zijn landhuis geoogst. Zijn angst om voor landverrader uit te worden gemaakt is wat geslonken.
Marchal: ‘België kreeg Roeanda-Boeroendi na de Eerste Wereldoorlog als mandaatgebied toegewezen, nadat ze tijdens de oorlog samen met de Engelsen de Duitsers daar hadden verdreven. Het maakte tot dan toe immers deel uit van Duits Oost-Afrika. Dat de Belgen daar überhaupt aan begonnen, was weer die grootsheidswaanzin, nadat eerder de Kongo was doodgebloed door de exploitatie door Leopold II. In plaats van in die uitgebloede Kongo wat te gaan doen en de mensen te beschermen, gingen ze vandaar nog eens Duits Oost-Afrika helpen veroveren.’

Al die tijd lieten de Belgen de Tutsi-minderheid als heersers aan de macht in Rwanda. Maar in 1959 kwam de Gentse kolonel Guy Logiest met zwarte koloniale troepen vanuit Stanleyville in oostelijk Kongo de rust herstellen in Rwanda. Hij is daarna hogelijk geprezen, omdat hij toen alle Tutsi-chefs heeft afgezet en vervangen door Hutu’s, met de goede bedoeling dat de Hutu’s onderdrukt werden. ‘Maar dat was een dommigheid,’ zegt Marchal. ‘Dat blijkt nu wel. Hij heeft die hele samenleving daar ontwricht. En kijk, diezelfde Hutu’s die alles aan de Belgen te danken hebben, beginnen nu meteen Belgische blauwhelmen te vermoorden.’
Marchal denkt dat Frankrijk altijd al probeerde een voet aan de grond te krijgen in Zaïre, Rwanda en Burundi. Het zinde de Fransen vanaf het begin al niet dat de Kongo aan de Belgische koning Leopold toeviel. Maar de Fransen moesten het lijdelijk aanzien omdat de andere grootmachten van die dagen geen toestemming aan Parijs gaven de kolonie van de Belgische koning alsnog in te pikken.
Marchal: ‘Maar de laatste jaren waren de Franse para’s al steeds eerder dan de Belgen in Zaïre als daar onrust was, net zoals dit voorjaar in Rwanda. Het is natuurlijk geen toeval dat Rwanda en Burundi net als Zaïre deelnemen aan de door Frankrijk georganiseerde conferenties over de francofonie. En de Tutsi’s die terugkwamen uit Oeganda om de macht weer in handen te nemen spreken alleen maar Engels.’

Zijn vrouw Paula moet per se mee op de foto. Zij tikte 45 jaar geleden al de processen-verbaal uit, op grond waarvan Marchal als jong koloniaal ambtenaar rechtsprak. Zij maakte soms de wonden schoon van de inlanders die in zijn opdracht zweepslagen toegediend kregen, geheel in de koloniale geest van het Belgisch Kongo van na de Tweede Wereldoorlog. De chicotte van dunne repen nijldierhuid speelde steeds een centrale rol in de Belgische geschiedenis in Afrika.
Zijn vrouw tikt nu op de computer zijn boeken uit, die in twintig jaar van dagen, avonden en weekenden thuiswerk na tijdrovend en kostbaar archiefonderzoek tot stand kwamen. Marchal had na zijn pensionering voor boer willen spelen in het huis dat hij de afgelopen dertig jaar tussen zijn posten als ambassadeur in Afrikaanse landen door liet bouwen nabij het Belgisch-Limburgse Hoepertingen. Het kwam er niet van, ook al heeft hij dan fruitbomen, ganzen en de ezels. Soms sust Paula hem als hij zich al te druk maakt over alle ongeloof, onbegrip en tegenwerking.

Op zijn eigen koloniale verleden kijkt Marchal zonder schuldgevoel terug. Dat geldt ook voor de lijfstraffen die hij zelf toe liet dienen aan de Kongolezen die de katoen die ze verplicht moesten verbouwen onvoldoende verzorgden of andere herendiensten verwaarloosden. Wie de chicotte kreeg moest plat op de grond gaan liggen, waarna de straf in aanwezigheid van de andere dorpelingen werd toegediend.
Marchal: ‘Dat katoen dwangarbeid was, ontging ons. Dat was overal zo, dus daar zie ik geen graten in. Ik heb die lijfstraffen toegediend en ik heb de katoen doen planten. Dat was ook in de Franse Kongo zo, denk ik, en in andere kolonies. Maar tot 1945 was dat allemaal veel erger, veel harder. Ze hebben rond 1930 de spoorlijn langs de watervallen aan de Beneden-Kongo helemaal moeten herbouwen. Dat hebben ze gedaan door dwangarbeiders op te roepen uit de ganse Kongo. Er zijn daar duizenden mensen gestorven, als vliegen. Daar is nooit een woord over geschreven. En weet ge dat de Belgen in de Tweede Wereldoorlog de zwarten opnieuw de bossen ingestuurd hebben om wilde rubber et oogsten, nadat de Japanners de uitvoer van de Indonesische rubber hadden afgesloten? Onze mensen hebben toen gezegd: “Wij gaan u helpen, wij hebben daar nog oerwoud. Wij weten wat rubber is”.’ Hij lacht ongemakkelijk, met een pijnlijke grimas.
Marchal: ‘En toen was het weer hard. Niet meer zoals onder Leopold II, toen ze mensen doodschoten die met te weinig rubber terugkwamen uit het bos, waarna ze de handen afhakten om aan te tonen dat ze goed tekeer waren gegaan. Ze moesten die handen roosteren omdat ze anders onderweg verrotten. Met manden vol handen kwamen ze terug uit de brousse. Zo was het in de jaren veertig niet meer, maar het was weer hard. Dat wil gewoon