Article

NN

Hard times

ID: 201901212331

"Toen het moeilijker begon te gaan, ben ik van supermarkt gewisseld. Ik had de keuze tussen Aldi, Lidl, ..., en al die andere waar het goedkoper zou zijn.
Mijn meubelen en andere zaken heb ik naar de TROC gevoerd; ze hebben maar de helft van wat ik bracht willen aannemen. Een aantal spullen heb ik aangeboden op internet, op 2dehands en Kapaza, maar echt goed liep dat toch niet.
Ik ben een keer door een radar geflitst en die maand had ik het moeilijk om de huur te betalen. De boete was niet heel hoog - zo'n 75 euro - maar bij mij slaat alles door in mijn budget. Toen ik onderweg was naar Gent werd ik verrast door de trajectcontrole. Weer betalen. Eigen schuld, maar toch ...
Mijn auto heb ik dan maar verkocht via wijkopenuwauto maar daar ben ik bedrogen. Ik ga nu met de bus naar het werk maar ik moet twee keer overstappen en een uur vroeger opstaan.
Op e-bay heb ik de elektrische keukenspullen verkocht voor een habbekrats.
Naar de tandarts ga ik niet meer want dat is me te duur.
Elke morgen begint al met stress als ik de brievenbus ledig. Want één op de drie enveloppes bevat een factuur.
Anderhalf jaar geleden heb ik zowat alle lampen in mijn appartement vervangen door LED; dat heeft me 180 euro gekost. En ja hoor: mijn verbruik is zienderogen gedaald. Ik bedoel mijn verbruik in kilowatuur, hé. Want mijn rekening is gestegen !
Vorig jaar is mijn nichtje bij mij komen wonen. Ze studeerde rechten te Leuven maar aangezien haar ouders het ook niet breed hebben, moest ze zelf voor een groot deel van de studiekosten en de huur van een kot zelf instaan. Ze heeft een tijdje in een hamburgertent gewerkt maar daarmee kwam ze nog niet rond. Toen dacht ze - heel naïef - dat een sugardaddy iets voor haar zou kunnen betekenen. Dat er nog mannen bestonden die uit liefdadigheid een studentin zouden steunen. Na een tijdje moest ze een commissie betalen aan een jonge gast die haar kwam lastig vallen op haar kot. Het was dat of een pak slaag en een mail naar haar ouders. Ze mocht de commissie ook in natura betalen als ze naar bed ging met de gasten die hij haar zou sturen. Op een morgen kwam ze hier snikkend aan de deur ... radeloos. Ik was toen een soort vluchthuis voor haar. Het kind was een depressie nabij en ze had vaak nachtmerries. Dan ging ik haar troosten en was mijn nacht ook foetsie, natuurlijk. (...)"
Toen was de capaciteit van mijn recorder opgebruikt.